آمار دانش آموزان معتاد را ارائه نمیکنم 
معلوم نیست با این نوع نگاه مسئولین به مسائل حساسی از این دست، و پرهیز از نگاه واقع گرایانه به مشکلات و مسائل، در آینده وضع به چه سمت خواهد رفت.
به گزارش شبكه خبر مسیحیان فارسی زبان به نقل ازندای سبز آزادی نوشت، عدم شفافیت در ارائه آمارها و ارقام کماکان در دولت دهم ادامه دارد. اگر رئیس این دولت نامشروع و بی کفایت از شفافیت درباره صندوق ذخیره ارزی و اعلام موجودی آن شانه خالی میکند، زیردستان و منصوبین او نیز هر یک به نحوی از ارائه آمارها در حیطه مسئولیت خود میگریزند. در آخرین نمونه، وزیر آموزش و پرورش دولت دهم، به بهانه تاثیر منفی اعلام آمار دانش آموزان معتاد و با انتقاد از رسانه ای شدن این موضوع، این آمار را غیرقابل اعلام عنوان کرد.
وزیر آموزش و پرورش با انتقاد از ارائه آمار دانش آموزان معتاد در رسانه ها توسط برخی از مسئولان گفت: "بنده اگر آمار دانش آموزان معتاد را هم داشته باشم ارائه نمیکنم". حمیدرضا حاجی بابایی در گفتگو با خبرنگار مهر با بیان این مطلب افزود: "اگر از شما بپرسند و یا از رئیس یک قشری بپرسند که بین شما چند معتاد وجود دارد آیا شما و آن رئیس اعلام خواهید کرد چند نفر معتاد دارید؟"
این در حالی است که داشتن آمارهای آسیبهای اجتماعی، به خصوص آمارهای حساسی از این دست و در میان قشر حساسی مثل دانش آموزان، اولین گام برای شناسایی مشکلات است، تا در مرحله بعد بر مبنای این آمارها و واقعیتها، اقدامات پیشگیرانه و درمانی صورت بگیرد. معلوم نیست با این نوع نگاه مسئولین به مسائل حساسی از این دست، و پرهیز از نگاه واقع گرایانه به مشکلات و مسائل، در آینده وضع به چه سمت خواهد رفت.
شما بگویید کجای کشور معتاد ندارد
حاجی بابایی همچنین در قسمتی دیگر از این گفتگو، در پاسخ به این سئوال که "آیا شما اساسا وجود دانش آموز معتاد را در مدارس قبول ندارید؟" گفته است: "من منکر نیستم که عده ای دانش آموز معتاد داریم اما شما بگویید کجای کشور معتاد وجود ندارد؟"
به گزارش مهر، این سخنان در حالی از سوی حاجی بابایی مطرح شده است که مدیرکل فرهنگی و پیشگیری ستاد مبارزه با مواد مخدر با استناد به تحقیقات صورت گرفته توسط دکتر صدیق سروستانی و دکتر محمدخانی عنوان کرده بود: "هفت دهم درصد دانش آموزان کشور معتاد هستند." همچنین علی کریمی فیروز جایی رئیس کمیته آموزش و پرورش مجلس از وجود دو هزار و 400 دانش آموز معتاد خبر داده بود که دو دهم درصد دانش آموزان را تشکیل میدهد.
حاجی بابایی همچنین با اشاره به سخنان عده ای که عنوان می کنند چرا صورت مسئله را پاک می کنید و دانش آموزان معتاد را به مدرسه راه نمیدهید، گفته است: مگر معتاد را باید مدرسه راه داد، وی را باید بفرستیم بیمارستان بهبود پیدا کند چون مریض است و پس از بهبودی برگردد. وزیر آموزش و پرورش تاکید کرده است: فرد معتاد از خارج از مدرسه مبتلا شده و این بیماری را به داخل سرایت داده و برعکس این موضوع ممکن نیست.
وی همچنین با مقایسه اعتیاد دانش آموزان با بیماری آنفلونزای خوکی افزوده است: چطور دانش آموزی که آنفلوآنزای خوکی دارد را باید بیرون کرد و همه هم می گویند خوب است، نباید به مدرسه برود، اما معتاد باید به مدرسه برود؟
سخن گفتن درباره اعتیاد دانش آموزان آثار منفی در جامعه به جا می گذارد
حاجی بابایی در پاسخ به این سئوال که "آیا با نادیده گرفتن این معضل در مدارس توسط شما میتوان این برداشت را کرد که هیچ برنامه ای برای جلوگیری از گسترش اعتیاد در مدارس برای سالهای آینده ندارید؟ " تاکید کرده: ما برنامه داریم. بنده بدنبال انسجام مدیریت در این باره هستم تا امکان مراقبت از دانش آموزان فراهم شود چرا که وقتی مدیر فرصت مراقبت نداشته باشد این معضل به وجود می آید.
پیش از این نیز وزیر آموزش و پرورش با بیان اینکه مسئولان اجتماعی نگاه منفی و سیاسی نسبت به این موضوع نداشته باشند، عنوان کرده بود: "ما 14 میلیون دانش آموز معصوم و یک میلیون معلم برتر داریم که کوچکترین سخن گفتن درباره اعتیاد آنها آثار منفی را در جامعه به جا میگذارد. اگر راست میگویید که 30 هزار دانش آموز معتاد داریم بگویید چه زمانی آمار گرفته اید و اسامی آنها را هم عنوان کنید."
به نظر میرسد مشی دولت نهم و رئیس آن به سرمشقی برای تمام مدیران دولتی تبدیل شده است، تا آنها نیز بیش از آن که به عملکرد و کیفیت کار خود اهمیت بدهند نگران قضاوت مردم و آثاری که اقدامات شان در جامعه بر جا میگذارد باشند. غافل از این که همان طور که با شکل و نمودار نمیتوان تورم "واقعا موجود" را از چشمان مردمی که آن را در زندگی روزمره شان لمس میکنند و با آن زندگی میکنند پنهان کرد، باقی مسائل –و از جمله آسیبهای اجتماعی و رواج و شیوع آنها- را نیز نمیتوان از مردمی که هر روز با این معضلات سروکار دارند دور نگه داشت.
بهتر است مسئولان دولتی بیشتر از این که به فکر نگرانی مردم از واقعیات جامعه باشند، خود نگران واقعیات اسفبار کنونی کشور باشند.
