گذشتن قطعی اینترنت از مرز ۶۰ ساعت، ابزاری برای اختفای جنایت جمهوری اسلامی علیه ایرانیان
قطعی اینترنت در ایران از مرز ۶۰ ساعت گذشت و این مسئله مهری بر تائید جنایت رژیم جمهوری اسلامی علیه ایران و مردم ایران کوبید.
همزمان با انتشار گزارشهای متعدد از تشدید سرکوب اعتراضات سراسری در ایران، موضوع قطع گسترده اینترنت بار دیگر بهعنوان یکی از ابزارهای اصلی کنترل و مهار نارضایتیهای اجتماعی برجسته شده است. در همین راستا، نهاد بینالمللی «نتبلاکس» که بهطور تخصصی محدودیتهای دسترسی به اینترنت در جهان را رصد میکند، اعلام کرد قطعی اینترنت در ایران از مرز ۶۰ ساعت عبور کرده؛ وضعیتی که به گفته این نهاد، تهدیدی مستقیم علیه امنیت، سلامت و جان شهروندان به شمار میرود.
بر اساس ارزیابیهای نتبلاکس و دیگر سازمانهای ناظر بر حقوق دیجیتال، قطع یا اختلال شدید اینترنت در ایران اغلب همزمان با اعتراضات سراسری رخ میدهد؛ الگویی تکرارشونده که هدف آن جلوگیری از اطلاعرسانی، مختلکردن ارتباط معترضان و محدودسازی دسترسی مردم به اخبار مستقل عنوان میشود. این در حالی است که اینترنت، تنها یک ابزار ارتباطی نیست، بلکه زیرساختی حیاتی برای دسترسی به خدمات درمانی، بانکی، حملونقل، آموزش و حتی تماسهای اضطراری محسوب میشود.
کارشناسان حقوق بشر هشدار میدهند که قطع اینترنت در شرایط بحرانی، میتواند پیامدهای جبرانناپذیری داشته باشد؛ از پنهان ماندن موارد خشونت و نقض حقوق شهروندان گرفته تا افزایش خطر برای بیماران، سالمندان و کسبوکارهای وابسته به فضای آنلاین. تجربه سالهای اخیر نیز نشان داده که خاموشی اینترنت، نهتنها مانع گسترش اعتراضات نشده، بلکه شکاف بیاعتمادی میان حاکمیت و جامعه را عمیقتر کرده است.
در سطح بینالمللی، سازمان ملل و نهادهای مدافع آزادی بیان، بارها تاکید کردهاند که دسترسی آزاد به اینترنت، بخشی جداییناپذیر از حقوق بنیادین بشر است. با این حال، تداوم قطع اینترنت در ایران، آن هم در بزنگاههای حساس سیاسی و اجتماعی، این پرسش جدی را مطرح میکند که آیا امنیت شهروندان قربانی سیاستهای کنترلی شده است؟
قطع اینترنت، بیش از آنکه یک تصمیم فنی باشد، به نشانهای سیاسی از نحوه مواجهه با اعتراض و مطالبهگری تبدیل شده؛ نشانهای که هزینههای آن مستقیما بر دوش مردم عادی سنگینی میکند.
