پزشکیان: آماده شنیدن صدای مردم هستیم، اما پس از کشتار؟
راهپیمایی ۲۲ بهمن در سایه سرکوب خونین و تهدید خانوادههای بازداشتشدگان برگزار شد و مسعود پزشکیان در این مراسم، از آمادگی برای شنیدن صدای مردم صحبت کرد، اما شنیدن صدای مردم پس از کشتار عظیم.
روز جاری ۲۲ بهمن ۱۴۰۴، حکومت جمهوری اسلامی بار دیگر سالگرد انقلاب ۵۷ را با راهپیماییهای حکومتی برگزار کرد؛ مراسمی که امسال نه در فضای جشن، بلکه در سایه سرکوب خونین اعتراضات مردمی و زخمی عمیق بر پیکر جامعه ایران شکل گرفت. تنها یک ماه از کشتار و بازداشت گسترده معترضان میگذرد؛ رخدادهایی که هنوز هیچ پاسخگویی شفافی درباره آن ارائه نشده است.
در این مراسم، مسعود پزشکیان در سخنرانی خود کوشید چهرهای آشتیجویانه از دولت ارائه دهد و اعلام کرد که باید «صدای مردم را بشنویم» و با آنان تقابل نکنیم. او تاکید کرد: «ما نوکر مردم هستیم و آمادهایم صدای مردم را بشنویم.» همچنین گفت که دولت موظف است به کسانی که در حوادث اخیر آسیب دیدهاند، رسیدگی کند.
اما برای بسیاری از خانوادههای داغدار و بازداشتشدگان، این سخنان در حالی بیان میشود که هنوز آثار سرکوب شدید خیابانی، کشتهشدن معترضان و برخوردهای امنیتی ادامه دارد. منتقدان میپرسند چگونه حکومتی که تنها چند هفته پیش با خشونت گسترده به اعتراضات پاسخ داد، اکنون از شنیدن صدای مردم سخن میگوید آن هم در چارچوب خط قرمزهایی که بارها از سوی علی خامنهای ترسیم شده است.
همچنین گزارشهای منتشر شده از داخل کشور، حاکی از آن است که برخی خانوادههای بازداشتشدگان تحت فشار و تهدید قرار گرفتهاند تا در راهپیمایی ۲۲ بهمن شرکت کنند و حتی حضور خود را مستند سازند. برای خانوادههایی که عزیزانشان همچنان در زندان به سر میبرند، این اجبار به حضور در مراسم حکومتی، نه یک انتخاب، بلکه تلاشی برای حفظ جان و امنیت فرزندان و نزدیکانشان تلقی میشود. بسیاری، این اقدام را شکلی دیگر از اعمال فشار و مجازات روانی علیه خانوادهها میدانند.
راهپیمایی امسال در حالی برگزار شد که فضای امنیتی در شهرهای مختلف مشهود بود و حضور نیروهای انتظامی و امنیتی گسترده گزارش شد. رسانههای رسمی تلاش کردند تصاویر جمعیت و شعارهای حکومتی را برجسته کنند، اما در شبکههای اجتماعی روایت دیگری از نگرانی، اجبار و سکوت اجباری بازتاب یافت.
در چنین شرایطی، سخن گفتن از «شنیدن صدای مردم» برای بسیاری از شهروندان معنایی دوگانه دارد. صدایی که در خیابانها با گلوله و بازداشت پاسخ داده شد، اکنون در تریبون رسمی به رسمیت شناخته میشود، اما بدون نشانهای روشن از تغییر سیاستها یا پاسخگویی درباره کشتهشدگان و زندانیان.
منتقدان بر این باورند که اگر قرار است صدای مردم شنیده شود، این شنیدن باید با آزادی زندانیان سیاسی، پایان دادن به تهدید خانوادهها، شفافیت درباره کشتار معترضان و احترام عملی به حقوق اساسی شهروندان همراه باشد؛ نه صرفا در قالب سخنرانیهای مناسبتی.
راهپیمایی ۲۲ بهمن ۱۴۰۴، بیش از آنکه نمایش وحدت ملی باشد، برای بسیاری یادآور شکافی عمیق میان حاکمیت و مردمی است که هنوز در انتظار عدالت و پاسخگوییاند.
