خونِ بیدرمان، رژیمی که حتی زخمیها را به حال خود رها میکند
رژیم جمهوری اسلامی، پزشکانِ زندانها را از درمان و رسیدگی به زخمیهای اعتراضات ممنوع کرده است.
گزارش تازه سازمان حقوق بشر ایران (Iran Human Rights) تصویری تکاندهنده از سرکوب بیرحمانه معترضان در شهر شیراز و شرایط انسانی در زندان مرکزی عادلآباد ارائه داده که نشان میدهد دستگاههای سرکوب، نهتنها معترضان را هدف گلوله قرار دادهاند، بلکه حتی از درمان زخمیها ممانعت کرده و به کادر پزشکی در زندان دستور دادهاند که: «اجازه درمان مصدومان را ندارند تا در اثر خونریزی، جان بدهند.»
در جریان اعتراضات سراسری دی۱۴۰۴، بهویژه در روز ۱۷ دیماه، در محلههای معالیآباد و فرهنگیان شیراز، موجی از بازداشتها رخ داد که تخمین زده شده بیش از ۱۰۰۰ نفر و بسیاری از آنها به زیرزمینهای نامناسب زندان عادلآباد و بازداشتگاههای وابسته منتقل شدهاند.
این بازداشتشدگان شامل نوجوانان بین ۱۶ تا ۱۸ سال هستند که برخی از آنها به شدت مجروح شدهاند، از جمله موارد عنوان شده: از دست دادن بینایی، پارگی نخاع و ساچمهخوردگیهای شدید گزارش شده است.
یکی از بخشهای تکاندهنده گزارش مربوطه، این است که نیروهای امنیتی به بهداری زندان دستور دادهاند که مجروحان داخل زندان حق درمان ندارند تا بهجای رسیدگی پزشکی، کسانی که زخم برداشتهاند از خونریزی جان دهند. لازم به ذکر است که حتی یکی از پزشکان زندان به نام «دکتر جعفرزاده»، بهدلیل اصرار برای رسیدگی به زخمیها بازداشت شده است.
این رفتار در چارچوب نقض آشکار حقوق بشر و حق درمان فوری و انسانی قرار دارد؛ پدیدهای که پیشتر نیز گزارشهای مستقل درباره امتناع از ارائه مراقبت پزشکی به زندانیان سیاسی در ایران را مستند کردهاند و آن را نقض صریح حق حیات و کرامت انسانی میدانند.
سازمان حقوق بشر ایران تاکید میکند که آمار رسمی منتشرشده از سوی حکومت بهمراتب کمتر از واقعیت است و آمارهای این نهاد حقوق بشری نیز هنوز ناقصاند؛ اما تاکنون برآورد رسانهها، تعداد کشتهشدگان را بیش از ۲۰ هزار نفر مطرح کردهاند.
این تفاوت چشمگیر در آمارها، که حتی در گزارشهای بینالمللی نیز بازتاب داشته است، نشان میدهد که ابعاد سرکوب و خشونت علیه معترضان بسیار گستردهتر از آن چیزی است که حکومت اعلام میکند.
در پی این گزارشها و دیگر روایتهای حقوق بشری از خشونت در ایران، شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد یک نشست اضطراری درباره وضعیت ایران برگزار خواهد کرد تا با حمایت دستکم ۲۱ کشور عضو، به «خشونتهای نگرانکننده» علیه معترضان رسیدگی کند.
این نشست تلاش میکند توجه جهانی را بر نقضهای سیستماتیک حقوق بشر متمرکز کرده و پیام روشنی به حکومت ایران بفرستد که سرکوب و خشونت علیه شهروندان باید متوقف شود.
گزارشهای دیگر سازمانهای حقوق بشری مانند «دیدبان حقوق بشر» نیز از کشتار جمعی بیسابقه معترضان در سراسر کشور سخن گفتهاند، اما قطع اینترنت و محدودیت شدید دسترسی به اطلاعات، ابعاد واقعی این جنایات را پنهانتر کرده است.
گزارش سازمان حقوق بشر ایران و شواهد بینالمللی، از سرکوب معترضان و نقض فاحش حقوق بنیادین انسانها حکایت دارد. امتناع از درمان پزشکی برای زخمیها، نهفقط یک بیتفاوتی جنونآمیز نسبت به درد و رنج انسانهاست، بلکه بهروشنی بهمثابه ابزاری برای کشتار و خاموش کردن صدای اعتراض تبدیل شده است. جامعه جهانی اکنون در موقعیتی است که نهتنها باید گزارشها را بشنود، بلکه باید اقدام عملی برای پاسخگویی و توقف این خشونتها انجام دهد.
