تجاوز سازمانیافته، چهره عریان جنایت جمهوری اسلامی علیه زنان معترض ایران
تجاوز سازمانیافته و حذف فیزیکی، ابعاد تازهای از جنایت جمهوری اسلامی علیه زنان بازداشتشده را نشان میدهد که حتی رَحِم آنها برای عدم پیگیری و نشانی از تجاوز، از بدن آنها خارج میشود.
گزارش تازهای که روز جمعه ۲۰ فوریه برابر با اول اسفند منتشر شد، پرده از یکی از هولناکترین ابعاد سرکوب معترضان در ایران برداشت: «تجاوز جنسی سیستماتیک به زنان بازداشتشده در جریان انقلاب ملی؛ جنایتی که به گفته منابع داخلی، نه استثنا بلکه بخشی از سازوکار ارعاب و درهمشکستن مخالفان بوده است.»
بر اساس این گزارش، دهها زن که در شهرهای مختلف ایران بازداشت شدهاند، در بازداشتگاهها و زندانها هدف تعرض و تجاوز قرار گرفتهاند. برخی از آنها همچنان مفقود هستند و برخی دیگر با پیکرهایی مثلهشده به خانوادههایشان تحویل داده شدهاند؛ خانوادههایی که اغلب در سکوت و هراس، از پیگیری قضایی محروم ماندهاند.
یک منبع ایرانی که خود شاهد کشتار معترضان بوده، تصویری تکاندهنده از وضعیت زندانها ارائه میدهد. او میگوید: «بیشتر از همه نگران کسانی هستم که بازداشت شدهاند،آنها در زندان به مردان و زنان تجاوز میکنند. هر روز توسط گروهی از پلیس مورد تجاوز قرار میگیرند. ما برای رژیم انسان محسوب نمیشویم. مردم هر روز در زندان مورد تجاوز قرار میگیرند.»
او در ادامه درباره شکنجههای فیزیکی میافزاید: «به شما آسیب میزنند، مشت میزنند، ناخنهایتان را میکشند، آنها را گاز میگیرند. کسانی که بازداشت میشوند غذا داده نمیشوند. حکومت هر روز در زندان آنها را میکُشد.»
در بخش دیگری از این گزارش آمده است که برخی از زنان بازداشتشده پس از تجاوزهای گروهی، برای از بین بردن شواهد شکنجه و سوءاستفاده جنسی، دچار مثلهسازی شدهاند. یک فرد ایرانی که نامش محفوظ است و پس از اعتراضات به یک کشور دیگر پناهنده شده، در اینباره گفته است: «برخی از اجساد زنانی که به خانوادههایشان بازگردانده شد، فاقد رحم بود تا امکان پیگیری یا تحقیق درباره این جنایات وجود نداشته باشد.» او اضافه میکند: «صادقانه بگویم، بیشتر خانوادهها برای جلوگیری از رنج بیشتر، موضوع را پیگیری نکردند.»
همچنین ویدیوهای منتشر شده توسط مردم در شبکههای اجتماعی، نشان میدهد خانوادههایی که دختران و یا همسران خود را در اعتراضات از دست دادهاند، به هنگام تحویل پیکر آنها، پزشک و یا پرستار زن به آنها اجازه تحویل پیکر را نمیدهند و به آنها گفته میشود که تمام زنها باید از خودروهای حمل جسد به بیمارستان منتقل شوند تا رحم آنها تخلیه شود. این ویدیوها که به طور نامحسوس توسط افراد ضبط شده، عمق فاجعه و جنایت جمهوری اسلامی علیه مردم، به ویژه زنان ایران را نشان میدهد.
یکی از تصاویر منتشرشده، پیکر زنی زندانی در بجنورد را نشان میدهد که بنا بر اظهارات یک منبع مطلع، ۲۵ روز پس از بازداشت، با نشانههای آشکار شکنجه و آسیب به خانواده تحویل داده شد.
یک پناهنده دیگر ایرانی نیز اظهار کرده که او و سایر زنان بازداشتشده، تحت تهدید اسلحه و توسط مردان نقابدار، بهصورت گروهی مورد تجاوز قرار گرفته و عملا به «بردههای جنسی» تبدیل شده بودند. به گفته او، ماموران امنیتی با تمسخر باورهای سیاسی یا اجتماعی این زنان، تحقیر و خشونت را تشدید میکردند.
در همین حال، «شقایق مرادینژاد» عکاس ایرانی که سالها پیش ایران را ترک کرده، تاکید میکند که شکنجه «همیشه روش این رژیم بوده است.» او به News Nation گفته است: «در جریان بازجوییها، سینههایشان را فشار میدهند، از الفاظ رکیک و تحقیرآمیز استفاده میکنند و آنها را در معرض آزار جنسی قرار میدهند.»
به گفته فعالان حقوق بشر، نیروهای امنیتی در جریان اعتراضات سراسری بیش از ۵۰ هزار نفر را بازداشت کردهاند؛ در میان آنها دانشجویان، کودکان، پزشکان، وکلا و فعالان مدنی حضور داشتهاند.
پیشتر نیز گزارش شده بود که دهها زن زندانی سیاسی از زندان قرچک ورامین به بند ۳۵۰ زندان اوین منتقل شدهاند؛ زنانی که برخی از آنها به حبسهای طولانی و حتی اعدام محکوم شدهاند. به گفته منابع مطلع، شماری از این زنان هنگام انتقال یا در دوران بازداشت موقت مورد تعرض و تجاوز قرار گرفتهاند.
از جمله روایتهای تکاندهنده، داستان «کیمیا علیخانی» دختر ۱۷ ساله ساکن تهران است که طبق گفته همبندیهایش، هنگام انتقال از یک خانه امن به زندان قرچک، در داخل ون توسط چهار مامور مورد تجاوز قرار گرفته است؛ روایتی که تصویری عریان از بیدفاعی نوجوانان در برابر ماشین سرکوب حکومتی ارائه میدهد.
برخی گزارشهای منتشر شده توسط خانوادههایی که هویت آنها محفوظ است، نشان میدهد بسیاری از دخترانی که در زندان و بازداشت به سر میبرند، از خانوادههای خود خواستهاند تا برای آنها قرصهای اورژانسی برای جلوگیری از بارداری تحت تجاوز بیاورند. مسئلهای که پرده از جنایت هولناک رژیم جمهوری اسلامی علیه دختران و زنان بازداشت شده در اعتراضات بر میدارد.
سازمانهای بینالمللی حقوق بشری، در سالهای گذشته بارها نسبت به استفاده از خشونت جنسی بهعنوان ابزار سرکوب در ایران هشدار دادهاند. گزارشگران ویژه سازمان ملل نیز در بیانیههای مختلف، نگرانی عمیق خود را نسبت به شکنجه، تجاوز و اعترافات اجباری ابراز کردهاند.
الگوی مطرحشده در گزارشهای منتشر شده، تجاوز گروهی، شکنجه سیستماتیک، حذف فیزیکی و ایجاد رعب برای خانوادهها، نه یک حادثه موردی بلکه سازوکار حکومتی برای خاموشکردن صدای اعتراض توصیف شده است.
برای جامعه مسیحی و وجدانهای بیدار جهان، آنچه در زندانهای جمهوری اسلامی علیه زنان و دختران رخ میدهد، صرفا نقض قانون یا سرکوب سیاسی نیست، بلکه حملهای مستقیم به کرامت انسان، حرمت بدن و ارزش جان انسانهاست.
شهادتهای منتشرشده، اگرچه هولناک و دردناکاند، اما تنها گوشهای از واقعیتی هستند که پشت دیوارهای زندانها جریان دارد. واقعیتی که بسیاری از خانوادهها از ترس، تهدید یا فشار امنیتی، توان روایت آن را ندارند.
این گزارشها بار دیگر این پرسش را پیش روی جامعه جهانی میگذارد: «تا چه زمانی جنایت علیه زنان بازداشتشده در ایران، بیپاسخ خواهد ماند؟»
