نوروز در سایه صلیب رنج: سال نو ایرانیان میان اندوه، خون و امیدی خاموشنشدنی
با آغاز نوروز، کهنترین جشن بهار در میان ایرانیان، زمین جامهای نو بر تن میکند و نشانههای حیات دوباره در طبیعت آشکار میشود. این عید باستانی، قرنهاست که پیامآور امید، تازگی و آشتی است؛ زمانی که خانوادهها گرد هم میآیند، دلها به هم نزدیک میشوند و آرزوی صلح و برکت در جانها زنده میگردد. اما نوروز امسال در ایران، در سکوتی سنگین و آکنده از اشک و اندوه فرا رسیده است.
سفرههایی که با اشک چیده شدند
در حالی که بسیاری از خانهها سفره هفتسین را میآرایند، در گوشهوکنار ایران خانوادههایی هستند که صندلیهای خالی، جای عزیزانی را یادآوری میکند که دیگر در میانشان نیستند. مادرانی که به جای بوسیدن پیشانی فرزند، بر مزار او اشک میریزند؛ پدرانی که به جای تبریک سال نو، نام فرزند ازدسترفتهشان را زیر لب زمزمه میکنند.
ماههای اخیر، زخمی عمیق بر پیکر جامعه ایران گذاشته است. سرکوبها، خشونتها و از دست رفتن جان انسانها، بسیاری را در سوگی فرو برده که با آغاز سال نو نیز التیام نیافته است. نوروز، که باید زمان جشن زندگی باشد، برای بسیاری به یادآور فقدان و اندوه تبدیل شده است.
روحالقدس در کتاب مقدس میفرماید: «خداوند نزدیک شکستهدلان است و کوفتهشدگانِ در روح را نجات میبخشد.» (مزمور ۳۴:۱۸)
در این روزها، این کلام برای بسیاری از ایرانیان نه یک عبارت، بلکه فریادی از درد دل است.
سایه جنگ و ترس از فردا
در کنار این زخمهای عمیق داخلی، سایه تهدید جنگ نیز بر سر ایران سنگینی میکند. تنشهای فزاینده، نگرانی از درگیریهای گستردهتر و اخبار نگرانکننده، فضای عمومی کشور را در هالهای از اضطراب فرو برده است.
نوروز امسال، برای بسیاری نه آغاز آرامش، بلکه آغاز سالی نامعلوم و پر از بیم است. کودکانی که باید با شادی به استقبال بهار بروند، در میان نگرانی بزرگترها از آیندهای نامعلوم رشد میکنند.
همچنین اشعیا در اینباره میگوید: «اما خداوند میگوید: شریران را سلامتی نیست.» (اشعیا ۴۸:۲۲)
این آیه، بازتابی از واقعیتی تلخ است: جایی که خشونت و بیعدالتی حاکم است، آرامش حقیقی یافت نمیشود.
امیدی که در تاریکی میدرخشد
با وجود همه این دردها، نوروز پیامی را با خود حمل میکند که هیچ نیرویی قادر به خاموش کردن آن نیست: امید. امید به اینکه تاریکی پایدار نخواهد ماند، امید به اینکه خون بیگناهان بیپاسخ نخواهد ماند و امید به اینکه عدالت، هرچند دیر، اما برقرار خواهد شد.
برای ایمان مسیحی، این امید ریشهای عمیقتر دارد. امیدی که از دل رنج و صلیب عبور میکند و به رستاخیز میرسد.
چنانکه در انجیل آمده است: «این نور در تاریکی میدرخشد و تاریکی آن را درنیافت.» (یوحنا ۱:۵)
این نور برای بسیاری از ایمانداران، یادآور این حقیقت است که حتی در تاریکترین شبها، حضور خدا خاموش نمیشود.
دعایی برای سال نو
در آستانه این سال نو، شاید بیش از هر زمان دیگری، نیاز به دعا احساس میشود. دعایی برای آرامش دلهای شکسته، برای تسلی خانوادههای داغدار، برای حفاظت از جان بیگناهان و برای برقراری عدالت و صلح.
کتاب مقدس ما را دعوت میکند: «خوشا به حال صلحجویان، زیرا آنان فرزندان خدا خوانده خواهند شد.» (متی ۵:۹)
باشد که این نوروز، نه فقط تغییر فصل، بلکه آغاز حرکتی به سوی ایمان، صلح، شفا و حقیقت باشد و باشد که در میان اشکها و ویرانیها، امیدی که از خداست، در دلها زنده بماند؛ امیدی که نه با خشونت خاموش میشود و نه با ترس از بین میرود.
نویسنده: م.ر
