Prins «Reza Pahlavi»: De Islamitische Republiek voert oorlog tegen het cultureel erfgoed van het Iraanse volk en hun overtuigingen

Prins Reza Pahlavi sprak in zijn toespraak tijdens de Geneefse sessie over de oorlog van de Islamitische Republiek tegen het cultureel erfgoed van het Iraanse volk en hun overtuigingen.

Gisteren vond in Genève een mensenrechtensessie plaats met aanwezigheid van prins Reza Pahlavi. Prins Reza Pahlavi hield tijdens de Geneefse bijeenkomst toespraken ter ondersteuning van het Iraanse volk en Iaanse vrijheid. Terwijl hij zijn dank uitsprak voor de aanwezigheid van duizenden Iraniërs die zich hadden verzameld ter ondersteuning van de ‘Iraanse vrijheidsbeweging’, zei hij: “De Islamitische Republiek voert op meerdere fronten oorlog tegen het erfgoed van het Iraanse volk, en de oorlog tegen het Iraanse cultureel erfgoed, vooral de geschiedenis vóór de islam, is een van de doelstellingen van de Islamitische Republiek.

De situatie is zodanig dat de symbolen van de oude Iraanse beschaving, inclusief Persepolis en Pasargad, door verwaarlozing in verval raken en de Islamitische Republiek staat mensen meestal niet eens toe deze plaatsen te bezoeken, omdat zij ernaar streven de symbolen van nationale identiteit uit te wissen en de Iraanse geschiedenis opnieuw te schrijven om Iraniërs van hun rijke erfgoed te beroven.”

Over de onderdrukking van mensen vanwege hun vrije mening en geloofsovertuiging zei hij: “De Islamitische Republiek heeft alle ideologieën, geloven en overtuigingen als doelwit van onderdrukking genomen. Bahá’í’s worden systematisch vervolgd en misbruikt. Hun leiders zijn gevangen gezet. Hun begraafplaatsen zijn ontheiligd en hun jongeren zijn het recht op onderwijs ontzegd. Christenen, vooral hun Iraanse volgelingen, leven in voortdurende angst. Soennische moslims, joden, soefisten en zoroastriers worden geconfronteerd met wijdverbreide beperkingen en discriminatie. De geïnstitutionaliseerde vijandschap van de Islamitische Republiek tegen enige vorm van diversiteit, inclusief religieuze diversiteit, heeft eeuwenlange coëxistentie van Iraniërs bedreigd. Zelfs andere creatieve burgers en kunstenaars, waaronder kunstenaars en muzikanten, worden geconfronteerd met de doodstraf.”

Prins Pahlavi verwees naar de misdaden die de Islamitische Republiek sinds haar machtsovername en in deze vier decennia heeft begaan en voegde eraan toe: “De geschiedenis van de Islamitische Republiek is volledige leugen en bedrog. Zij presenteerden hun revolutie als een revolutie van rechtvaardigheid en vrijheid, maar wat over het volk kwam toen de Islamitische Republiek aan de macht kwam, was niets anders dan hel op aarde. Zelfs vóór het triomf van de Islamitische Republiek was de terroristische aanval op de cinema Rex in Abadan, waarin aanhangers van Khomeini 400 onschuldige mensen in de vlammen hebben gestookt, een voorteken van wat het volk onder dit regime zou ondergaan.

Toen dit regime aan de macht kwam, waren de eerste doelstellingen het elimineren van de meest begaafde en meest patriottische Iraanse burgers. Generaals en militaire officieren, commerciële leiders, intellectuelen, deskundigen en ambtenaren die Iran hadden gemoderniseerd, werden door het regime vermoord. Ik kende velen van hen. Hun dood werd in revolutionaire kranten geprezen en aangemoedigd en werd genegeerd in westerse kranten; omdat velen van hen geen lobbyisten en politieke medestanders hadden. Zij werden begraven in naamloze graven en hun gezinnen werd zelfs niet toegestaan om hun graven te betreuren.”

Hij vervolgde met verwijzing naar de dwangsluier op vrouwen en meisjes en het decreet van Ayatollah Khomeini in dit verband: “De familiewetten waren de eerste wetten die door Khomeini werden ingetrokken en de verplichte hijab werd een instrument voor de onderdrukking van vrouwen en een symbool van de ziekelijke wens van de Islamitische Republiek om vrouwenlichamen te controleren. Ondanks dit hebben vrouwen sinds de eerste dagen van onderdrukking tot nu toe gekämpt en weerstand geboden. De strijd van Iraanse vrouwen beperkt zich niet alleen tot de verplichte hijab en het dragen van een lapje stof op hun hoofd, maar is de strijd voor hun rechten en hun land.”

Hij benadrukte dat “onze strijd niet alleen tegen de Islamitische Republiek gaat, maar dat wij voor Iran strijden” en merkte op: “De Islamitische Republiek is een oorlog begonnen tegen alle lagen van de Iraanse samenleving, inclusief linguïstische, tribale en regionale. Maar ondanks al haar inspanningen heeft het het Iraanse volk niet kunnen verdeelen. Wij zullen nooit toestaan dat ons volk verdeeld en versnipperd raakt. Wij hebben nationale eenheid gezien op straten in heel Iran, waarbij in de jaren 2017 en 2019 protesten niet langer gericht waren op hervorming en niemand meer reformslogans scandeerde, maar het volk wilde het einde van de Islamitische Republiek. Deze protesten vonden plaats een decennium na de groene beweging, waarbij demonstranten hun gestolen stemmen wilden terugvorderen. De generatie die in 2017 en 2019 naar de straten kwamen, wilde hun gestolen land terugnemen en hebben daarvoor een zware prijs betaald, met dien verstande dat de Islamitische Republiek in november 2019 meer dan 1500 demonstranten massamoord pleegde en duizenden anderen arresteerde, martelde of doen verdwijnen.”

Reza Pahlavi verwees ook naar de dood van “Mahsa Amini” en de daaropvolgende protesten en zei: “Toen Mahsa’s moeder haar de dochter van Iran noemde en demonstranten de leus ‘van Zahedan tot Koerdistan, mijn leven voor Iran’ scandeerden, toonde hun gedrag aan dat de pogingen van de Islamitische Republiek om dit protest te etniseren nergens toe zouden leiden.”

De prins verwees in zijn toespraak naar milieuverwoesting en het negeren van milieuproblematiek door de Islamitische Republiek en zei: “Decennialange corruptie en wanbeleid in de Islamitische Republiek hebben milieurarampen veroorzaakt die het leven van miljoenen mensen bedreigen. Het Urmia-meer, dat ooit het grootste zoutwatermeer van het Midden-Oosten was, is vrijwel verdwenen en heeft aanleiding gegeven tot zoutstormen die landbouwgronden hebben vernietigd en ademhalingsziekten hebben veroorzaakt.

Momenteel zijn rivieren zoals de Zayanderud drooggevallen en hebben boeren geen water om hun land te irrigeren. In Khuzestan, waar water eeuwenlang stroomde, heeft waterschaarste tot herhaalde protesten geleid en worden deze protesten steeds gruwelijk onderdrukt. Teheran en Ahwaz zijn in een van de meest vervuilde steden ter wereld veranderd waar vervuiling regelmatig toxische niveaus bereikt die schoolsluitingen en werkpleksluitingen veroorzaken. In dergelijke omstandigheden worden milieuactivisten die zich durven uit te spreken tegen deze situatie, zoals Kavous Seyed-Emami, gevangen gezet of gedood.”

Hij verwees naar Irans natuurlijke rijkdom, die de grootste olie- en gasreserves ter wereld bezit en voegde eraan toe: “Iran heeft ondanks het hebben van de op twee na grootste gasreserves ter wereld te maken met herhaalde stroomuitvallen. De situatie is zodanig dat patiënten in ziekenhuizen sterven, bedrijven failliet gaan. Zelfs de meest basale behoeften, inclusief bepaalde voedingsmiddelen, zijn luxegoederen geworden die alleen in de huizen van enkele mensen te vinden zijn.

In een Iran dat een van de rijkste landen ter wereld zou moeten zijn, kunnen veel van mijn landgenoten nauwelijks brood op tafel krijgen, laat staan vlees. De huidige situatie is het gevolg van de aanwezigheid van een regime dat ons land plundert in plaats van het te besturen, en al deze problemen kunnen alleen worden opgelost met de ondergang van dit regime.”

Hij benadrukte aan het einde van zijn toespraak de oorlog van de Islamitische Republiek tegen de wereld en voegde eraan toe: “Zoals we vorige week hebben gezien, van terroristische aanslagen tot gijzelnemen, voert de Islamitische Republiek ondanks haar retoriek in Davos en verzoeken voor een nieuwe overeenkomst nog steeds oorlog tegen de vrije wereld en zolang dit regime niet wordt omvergeworpen, zullen zijn misdaden niet stoppen.

De Islamitische Republiek beperkt haar misdaden niet tot Irans grenzen. Dit regime gebruikt zijn ambassades en zogenaamde culturele centra als bases voor spionage en terrorisme in heel Europa, en wanneer het geen toegang kan krijgen tot zijn tegenstanders in het buitenland, gijzelt het buitenlandse burgers binnen Iran voor politieke afpersing.”