Ongekend schrijven Iraanse Revolutionaire Garde aan Amerikaans volk; van oproep tot breuk met Israël tot claim van beslissende overwinning in oorlog
De Iraanse Revolutionaire Garde heeft in een uitvoerig en ongekend schrijven gericht aan het Amerikaanse volk, onder het presenteren van zijn eigen verhaal over de zeven maanden durende oorlog met de Verenigde Staten en Israël, Amerikanen opgeroepen hun rekeningen van Israël en het beleid van de Amerikaanse regering los te maken en geclaimd dat de Islamitische Republiek in deze oorlog tot “een beslissende overwinning” heeft bereikt. Het schrijven, waarvan de volledige tekst vandaag is gepubliceerd, bevat een verzameling politieke, militaire, historische en economische stellingen over Iran en Amerika, en roept het Amerikaanse volk aan het einde op om hun landsbeleid te veranderen door druk uit te oefenen op regering en Congres.
De Garde stelt aan het begin van het schrijven, gericht aan “het nobele volk van de Verenigde Staten van Amerika, wetenschappers, studenten en leden van de mediabranche”, dat zeven maanden geleden het Amerikaanse leger een oorlog startte met een aanval op Iran en dat bij deze aanvallen, naar zeggen van de Garde, een school in Minab werd geraakt, 168 leerlingen werden gedood en tegelijkertijd het kantoor van Ali Khamenei werd aangevallen en hij en gezinsleden, inclusief zijn 14 maanden oude kleinzoon, werden gedood.
De Garde stelt ook dat tijdens de oorlog meer dan 3.600 personen, voornamelijk niet-combattanten en inclusief 400 kinderen, zijn gedood en dat acht universiteiten, drie ziekenhuizen en acht scholen eveneens onder vuur zijn genomen. Deze cijfers en het verhaal zijn de positie van de Garde en zijn in het schrijven als basis voor het argument voor “Irans overwinning” gepresenteerd.
De Garde stelt vervolgens dat Amerika en Israël ondanks uitgebreide aanvallen hun doelstellingen niet hebben bereikt en schrijft: “Amerika en Israël hebben zwaar verloren en de Islamitische Revolutie heeft een beslissende overwinning behaald.” Deze instelling noemt in toelichting op deze bewering doelstellingen die volgens eigen zeggen na het begin van de oorlog door Amerika zijn gesteld, waaronder regimeverandering, splitsing van Iran, onvoorwaardelijke overgave, verovering van Khark, grondaanval, vernietiging van industriële en energieinfrastructuur, controle over het Straat van Hormuz, preventie van Irans import en export, vernietiging van nucleair, raket- en dronebereik, en beëindiging van Teherans steun aan regionale geallieerde groepen, en stelt dat Amerika deze doelstellingen niet heeft bereikt.
In een ander gedeelte van het schrijven stelt de Garde dat meer dan 200 drones, 12 tanker- en transportvliegtuigen, 30 gevechtsvliegtuigen, minstens één AWACS-vliegtuig, tientallen helikopters, radar- en luchtverdedigingssystemen en meer dan 350 eenheden van faciliteiten en infrastructuur van Amerikaanse militaire bases tijdens de oorlog zijn verwoest en dat de operationele capaciteit van 18 Amerikaanse bases in de regio vrijwel is verdwenen. De Garde stelt ook dat voor het eerst operationele controle over het Straat van Hormuz is verkregen, de Amerikaanse vloot tot diep in de Indische Oceaan is teruggedrongen, Irans raket- en dronebereik niet is vernietigd en de luchtverdediging van het land gedurende de oorlog is versterkt. Deze militaire stellingen zijn in het schrijven gepresenteerd en zijn in het document niet afzonderlijk gedocumenteerd.
De Garde beschouwt de oorlog ook als een factor voor verhoogde binnenlandse samenhang van Iran en stelt dat de Amerikaanse en Israëlische aanval heeft geleid tot versterking van nationale identiteit, verhoogde steun voor de Islamitische Republiek en verdiepte steun voor groepen bekend als de “verzetsas.” In hetzelfde gedeelte stelt het schrijven dat Irans positie in wereldopinies is toegenomen en zelfs wordt geclaimd dat “Iran een veel hogere plaats in de harten van volkeren heeft gevonden.”
Een van de belangrijkste thema’s van het schrijven is het proberen uit te leggen waarom de Garde datgene wat het “Irans overwinning” noemt, is bereikt. In dit verhaal wordt gezegd dat de voornaamste reden voor het succes van de Islamitische Republiek niet alleen raket en drone is, maar drie factoren: “De Quraan’s monotheïstische school en wereldbeschouwing,” “het geloof en de eenheid van het volk rond deze school,” en “goddelijk leiderschap.” De Garde vervolgens presenteert de Islamitische Republiek als een systeem gebaseerd op gerechtigheid, vrijheid, gelijkheid en strijd tegen onderdrukking, en gebruikt religieuze concepten en figuren zoals de islamitische Profeet, Imam Ali, Imam Hussain, Abbas en Zainab om zijn beoogde verzettingscultuur uit te leggen.
In een ander gedeelte prijst de Garde rechtstreeks Mojtaba Khamenei, de huidige leider van de Islamitische Republiek, en presenteert hem als een “waardig en rechtschapen leider” en de voornaamste factor van Irans overwinning. Het schrijven somt vijf kenmerken voor de leider van de Islamitische Republiek op: “Geleerdheid en wijsheid, gerechtigheid, vroomheid, bewustzijn van actuele vraagstukken en moed,” en stelt dat deze criteria in het leiderschap van de Islamitische Republiek aanwezig zijn. De Garde presenteert Ali Khamenei ook als een leider die volgens dit instituut, na 37 jaar leiderschap een brede plaats onder het volk heeft gehad.
Daarentegen biedt het schrijven een zeer scherpe uiteenzetting van de Amerikaanse regering en Donald Trump aan en beschouwt het optreden van het Amerikaanse politieke leiderschap als de voornaamste factor van dit lands nederlaag. De Garde beschrijft Trump en de Amerikaanse regering in delen van het schrijven met zeer scherpe taal en stelt dat de Amerikaanse beslissingen worden beïnvloed door persoonlijk belang, rijkdom en belangen van Israël. Binnen dit kader stelt het schrijven dat het Amerikaanse leger vanwege gebrek aan waardig leiderschap in voorbije oorlogen, van Vietnam en Afghanistan tot Irak en Jemen, verslagen is en nu ook tegen Iran verslagen is.
De Garde gaat vervolgens in op een van de belangrijkste thema’s van het schrijven, namelijk de leus “Dood aan Amerika.” Dit instituut stelt dat deze leus niet gericht is op het Amerikaanse volk, maar bedoeld is voor de onderdrukkende heersers van het Witte Huis. In het schrijven staat dat het Iraanse en Amerikaanse volk op zekere hoogte slachtoffer zijn van het beleid van de Amerikaanse heersers, en de Garde probeert onderscheid te maken tussen het Amerikaanse volk en de regering van dit land.
In hetzelfde gedeelte stelt de Garde meerdere stellingen over de binnenlandse situatie van Amerika; onder meer dat Amerika met slechts ongeveer vier procent van de wereldbevolking ongeveer twintig procent van de wereld’s gevangenen in handen heeft, meer dan 1.300 personen per jaar door politieschoten worden gedood, en de Amerikaanse samenleving wordt geconfronteerd met diepe scheuren en meningsverschillen. Het schrijven spreekt ook over armoede, oorlogsuitgaven, inflatie, werkloosheid, huisvestingskosten en economische problemen in Amerika, en stelt dat een groot deel van de belastingen van het Amerikaanse volk wordt besteed aan oorlogen en militaire steun aan Israël.
Vervolgens biedt de Garde een lange lijst van wat zij “73 jaar onderdrukking en misdaden van de Amerikaanse regering tegen het Iraanse volk” noemt; van de coup van 1953 en Amerikaanse steun aan het Pahlavi-regime tot de revolutie van 1979, gijzeling van de Amerikaanse ambassade, de Iran-Irakoorlog, Amerikaanse aanvallen op Iraanse olie-installaties, neerhalingen van Irans passagiersvliegtuig, economische sancties, moord op Qasem Soleimani en recente militaire aanvallen.
De Garde presenteert Amerika ook als verantwoordelijk voor steun aan groepen die zich verzetten tegen de Islamitische Republiek en voor het opzetten van medianetwerken en psychologische operaties tegen Iran. Veel van deze zaken zijn in het schrijven gepresenteerd als één uniform politiek verhaal en vanuit het perspectief van de Islamitische Republiek.
De Garde vermeldt vervolgens ook de geschiedenis van Amerikaanse interventies in verschillende landen ter wereld en noemt landen als Japan, Korea, Vietnam, Cambodja, Afghanistan, Irak, Syrië en Libië als voorbeelden. In het gedeelte over Palestina heeft het Amerikaanse steun aan Israël als een van de voornaamste punten van kritiek gesteld en gepresenteerde cijfers over doden in Gaza, vernietiging van huizen, scholen en ziekenhuizen. Dit gedeelte van het schrijven stelt Israël verantwoordelijk voor misdaden tegen Palestijnen en houdt Amerika verantwoordelijk voor de gevolgen ervan vanwege financiële en militaire steun aan Israël.
Een ander uitgebreid gedeelte van het schrijven is gewijd aan de kwestie van “terrorisme van de Garde.” De Garde verwerpt dit label en stelt zichzelf voor als een volksinstitutie opgericht ter bescherming van de Islamitische Revolutie. In het schrijven staat dat de reden voor de plaatsing van de Garde op de Amerikaanse lijst met terroristische groepen, volgens dit instituut, zijn rol is in tegenstand tegen het beleid van Amerika en Israël in de regio. De Garde stelt ook dat zij zelf een van ’s werelds grootste terrorismebestrijdingskrachten is.
In het economische gedeelte identificeert het schrijven de kosten van Amerikaanse oorlogen als een van de factoren die de economie van dit land verzwakken, en verwijzend naar Amerikaanse staatsschuld, oorlogskosten in Afghanistan en Irak, militaire aanwezigheid op verschillende plaatsen ter wereld en buitenlandse bases, stelt het dat enorme middelen van de Amerikaanse economie in plaats van productie en diensten naar militaire interventies gaan. De Garde verwijst ook naar de stijging van Amerikaanse ruwe olieproductie en -export en beschouwt dit als een teken van verandering in de economische structuur van dit land.
De Garde bekritiseert vervolgens ook het binnenlandse en buitenlandse beleid van de Amerikaanse regering en stelt dat de Amerikaanse regering in plaats van zich op kwesties als inflatie, huisvesting en gezondheid te concentreren, zich bezighoudt met secondaire kwesties en buitenlandse oorlogen. In het schrijven worden de oorlogen in Afghanistan en Irak aangehaald als voorbeelden van kostbare oorlogen zonder opbrengsten en worden miljarden dollars aan kosten voor deze oorlogen aangehaald.
Een van de andere stellingen van het schrijven is dat Amerika zijn wereldpositie aan het verliezen is en dat de periode van “onbetwiste supermachtsstatus” van dit land nadert naar het einde. De Garde vergelijkt in dit verband de groei van China in gebieden als kunstmatige intelligentie en kwantumtechnologie met problemen en oorlogskosten van Amerika en concludeert dat voortzetting van huidige beleid de economie en internationale positie van Amerika zal verzwakken.
De Garde bestrijdt in een ander gedeelte het Amerikaanse beleid over het Iraanse nucleaire programma en verwijzend naar het JCPOA en eerdere stellingen van Amerikaanse functionarissen over het Iraanse nucleaire programma, betoogt dat de claim van Iraanse nucleaire bedreiging is gebruikt om militaire druk en aanvallen te rechtvaardigen. De Garde stelt ook dat Iran geen kernwapen nastreeft en verwijst naar het Khamenei-fatwa over het haram zijn van kernwapens.
In het afsluitende gedeelte verandert de toon van het schrijven van uiteenzetting van de standpunten van de Garde naar rechtstreekse oproep aan het Amerikaanse volk. De Garde vraagt het Amerikaanse volk om door middel van verkiezingen en maatschappelijke druk het beleid van regering en Congres te veranderen en zich te distantiëren van oorlog en militaire steun aan Israël. Dit instituut vraagt ook aan Amerikanen om buitenlandse militaire bases, oorlogskosten en financiële steun aan Israël opnieuw te overwegen en financiële middelen toe te wijzen aan onderzoek, productie en binnenlandse diensten.
De Garde onderstreept in dit gedeelte met verwijzingen naar delen van het Oude Testament en het Nieuwe Testament en ook de Quran het concept van verandering van volksnoodlot en zegt tegen Amerikanen dat zij zelf verantwoordelijk zijn voor het veranderen van de omstandigheden in hun land. Het schrijven beschouwt ook anti-oorlogprotesten en universiteitsprotesten in Amerika als teken van bewaking van de publieke opinie in dit land.
Ten slotte vraagt de Garde expliciet het Amerikaanse volk om “uw rekeningen van de Palestijnse bezetter los te maken,” en schrijft: “Wij kunnen vreedzaam samenleven met elkaar.” Vervolgens, gebruikmakend van zeer scherpe taal tegen de Amerikaanse regering, vraagt zij het volk van dit land om hun leiders te veranderen en waarschuwt zij dat voortzetting van huidig beleid zware gevolgen voor Amerika kan hebben.
Het schrijven eindigt met de nadruk op het verzet van de Islamitische Republiek tegen wat zij “onderdrukking, inbreuk en arrogantie” noemt, en verwijzend naar het feit dat dit alles na afwachting van de verschijning van Christus en de Mahdi zal eindigen, vraagt het het Amerikaanse volk om zich aan te sluiten bij wat de Garde “het front van de onderdrukten en diegenen die gelijkheid zoeken” noemt.
Aldus is het schrijven van de Garde niet louter een bericht over de recente oorlog, maar een verzameling van het historische narratief van de Islamitische Republiek over de relatie tussen Iran en Amerika, verdediging van het optreden van de Garde en het systeem van de Islamitische Republiek, aanval op het beleid van de Amerikaanse regering en Israël en rechtstreekse oproep aan de Amerikaanse samenleving om Washingtons buitenlandse beleid te veranderen. Reuters heeft ook gemeld dat dit 25-pagina’s tellende schrijven aan de vooravond van Amerikaanse tussentijdse verkiezingen werd gepubliceerd en dat de Garde daarin Amerikaanse kiezers heeft gevraagd het beleid van de regering Donald Trump af te wijzen.
In een gedeelte van het schrijven dat als de belangrijkste boodschap gericht aan het Amerikaanse volk is gepresenteerd, schrijft de Garde: “Degenen die dit noodlot kunnen veranderen, zijn jullie, het Amerikaanse volk zelf. Maak uw rekeningen los van de Palestijnse bezetter die, willens nillens, de gebieden moet verlaten en naar hun landen moet terugkeren. Wij kunnen vreedzaam samenleven met elkaar.” Vervolgens voegt zij toe: “De wereld is veranderd, het volk ter wereld is wakker geworden, het tijdperk van plundering van volksvermogen met bajonetgeweld is voorbij. Deze eeuw is het tijdperk van triomf van volksstrijding.”
Dit schrijven is gepubliceerd op een moment dat de oorlog en rechtstreekse confrontatie tussen Iran en Amerika nog steeds het belangrijkste onderwerp van regionale spanningen is, en de stellingen door de Garde over de mate van schade aan Amerikaanse strijdkrachten, het aantal slachtoffers, controle over het Straat van Hormuz en het uiteindelijke resultaat van de oorlog zijn in het schrijven zonder presentatie van onafhankelijke documentatie gepresenteerd. Aan de andere kant heeft Reuters gemeld dat de Garde in dit bericht heeft benadrukt dat in geval van verandering van Amerikaans beleid, Iran gericht is op vreedzaam samenleven met het Amerikaanse volk.
