Vartan Avansian: Druk op christenen in Iran begon in eerste jaren van Islamitische Republiek en duurt voort
Priester Vartan Avansian, een leider van de Farsi-sprekende kerken in Iran, verwijzend naar VN-rapporten over schendingen van burgerrechten in Iran, zei: «Druk op christenen in de Islamitische Republiek is geen nieuw fenomeen en begon al in de eerste jaren na de revolutie.» Een druk die volgens hem begon met sluiting van boekwinkels en erediensten en vervolgd werd met arrestaties, verhoren en bedreigingen van christenen.
Avansian, verwijzend naar zijn ervaring van decennia van werk in Farsi-sprekende kerken, zei dat wat er met christenen in Iran is gebeurd, niet slechts tot administratieve beperkingen of sluiting van enkele religieuze centra beperkt blijft, maar in sommige gevallen ook tot veiligheidsmaatregen tegen kerkleidinggevenden en leden is uitgegroeid. Hij benadrukte dat christenen in Iran wegens hun christelijk geloof en overtuiging nog steeds worden gearresteerd en opgesloten.
Vervolgens zei hij dat een van de hoofdproblemen is dat veel mensen die onder druk staan geen mogelijkheid hebben om hun stem naar buiten Iran te laten horen, en daarom krijgt de wereldgemeenschap niet altijd een volledig beeld van wat christenen in het land ondergaan. Volgens Avansian blijft, ondanks de activiteiten van organisaties en instellingen die christenrechten verdedigen, «veel werk» over om de stem van deze mensen tot de wereld te brengen.
Deze uitspraken sluiten aan bij Avansians eerdere stellingnames. Hij zei eerder met betrekking tot de zaak van de beschlagelegging van goederen van de Jamaat Rabani-kerk in Iran dat de kerkleiders niet aanwezig waren bij de rechtszitting en geen advocaat hadden. Avansian zei op dat moment: «Christenen waren gewaarschuwd dat openbaarmaking van deze zaak voor hen zware gevolgen kon hebben.» Hij sprak ook over de beschuldiging van banden met de Amerikaanse inlichtingendienst CIA tegen hemzelf en de kerk.
Avansian beschrijft in zijn levensgeschiedenis ook jaren van werk in Farsi-sprekende kerken in Iran. Volgens dit verslag bekeerde hij zich in 1979 tot het protestantse christendom in de Jamaat Rabani-kerk in Ispahan, werkte enige tijd in de kerkboekwinkel en voerde later pastoraatwerk uit. Hij vervolgde zijn dienst in de Jamaat Rabani-kerk in Sari en vervolgens in de Central Church in Teheran, en was in de daaropvolgende decennia nauw getuige van de ontwikkelingen en druk die op de Farsi-sprekende kerken werd uitgeoefend.
Hij verwijst in zijn verslag ook naar een periode waarin de Farsi-sprekende kerken in de eerste jaren na de revolutie nog steeds de mogelijkheid hadden christelijke boeken te verkopen en openlijk werkzaam te zijn, maar volgens hem veranderde deze situatie geleidelijk. Deze persoonlijke ervaring vormt een belangrijk onderdeel van zijn huidige uitspraken over het begin van de druk op christenen.
Avansian benadrukte in zijn recente gesprek uiteindelijk dat het probleem van christenen in Iran nog steeds onopgelost is. Naar zijn mening, hoewel buiten Iran verschillende instellingen werkzaam zijn op het gebied van religieuze vrijheid en christenrechten, is er een grote kloof tussen het rapporteren van de situatie en het doen horen van de echte stem van degenen die binnenin Iran onder druk staan.
Deze priester spreekt op een moment waarop mensenrechten- en westerse regeringsrapporten de afgelopen jaren hebben bericht over voortdurende arrestaties van christenen, druk op huiskerken en het gebruik van veiligheidsanklachten tegen sommige christelijke activisten in Iran. Daarom verwijst Avansians verslag, naast een herbezinning op zijn persoonlijke ervaring uit de eerste jaren van de Islamitische Republiek, naar een kwestie die volgens mensenrechtenorganisaties in Iran aanwezig blijft: beperkingen van religieuze vrijheid en veiligheidsmaatregelen tegen delen van de christelijke gemeenschap, met name geconverteerde christenen en activisten van Farsi-sprekende kerken.
