وقتی باران، «دریای خون» میسازد و جهان را به یاد عهد آخر در مکاشفه میاندازد
بارش باران و رنگگرفتن ساحل هرمز به رنگ خون، فضایی میان علم و نشانههای کتاب مقدس از «جوی خون» تا تصویر رویایی ایجاد کرده است.
انتشار تصاویر و ویدئوهایی از بارش باران و روان شدن آب قرمز رنگ در ساحل جزیره هرمز، موجی گسترده از واکنشها را در شبکههای اجتماعی جهان به همراه داشته است. صحنههایی که در آن، آب باران از دل صخرهها و خاک سرخ جزیره جاری میشود و به دریا میریزد، برای بسیاری یادآور تصویری هولناک و در عین حال رازآلود بوده است؛ گویی «جویهای خون» به سوی دریا روان شدهاند.
این تصاویر درست در زمانی منتشر شد که ایران پس از تجربهی خشکترین پاییز بیش از ۵۰ سال گذشته، از چهارشنبه ۱۰ دسامبر با موجی از بارشها روبهرو شد. در هرمز، این باران نهتنها زمین تشنه را سیراب کرد، بلکه ساحلی را که پیشتر هم به رنگهای خاصش مشهور بود، به شکلی چشمگیر سرخفام و خونگون نشان داد.
در شبکههای اجتماعی، دهها ویدئو از این پدیده منتشر شد؛ هرچند مشخص نیست همه آنها متعلق به بارش اخیر باشند یا برخی به تصاویر مشابهی بازمیگردند که در ماه مارس سال گذشته نیز در هرمز دیده شده بود. با این حال، همزمانی باران، خشکسالی و رنگ خونین آب، تخیل و تامل کاربران را برانگیخت.
برخی کاربران، این صحنه را به پیشگوییهای کتاب مقدس پیوند دادهاند. یکی از کاربران شبکه ایکس (توییتر) نوشت: «خون در آب یک نشانه آخرالزمانی است که در درجه اول از کتاب مکاشفه (فصلهای ۸ و ۱۶) آمده است که فرشتگانی را توصیف میکند که پیالههای خشم خدا را میریزند که دریا، رودخانهها و چشمهها را به عنوان داوری الهی در زمانهای آخر به خون تبدیل میکنند.»
کاربر دیگری با لحنی پرسشگرانه نوشت: «به نظر کتاب مقدسی میآید. آیا این صحنهای شایع است؟»
برای خوانندگان مسیحی، این واکنشها یادآور آیات روشنی از کتاب مکاشفه است: «و فرشته دوم پیاله خود را به دری فرو ریخت و دریال به خون بدل شد، خونی که به خون انسانِ مرده میمانست و همه جانداران دریا هلاک شدند. مکاشفه باب ۱۶ آیه ۳.»
و نیز: «و فرشته سوم پیاله خود را بر رودخانهها و چشمههای آب فرو ریخت و رودخانهها و چشمهها به خون بدل شدند. مکاشفه باب ۱۶ آیه ۴.» این پیشگوییها در کتاب مکاشفه باب ۸ نیز آمده است،آیاتی که قرنهاست در الهیات مسیحی بهعنوان نشانههای داوری الهی و پایان ایام مورد تفسیر قرار گرفتهاند.
در کنار این برداشتهای ایمانی، کارشناسان علوم زمین توضیحی روشن و مستند نیز ارائه دادهاند. جزیره هرمز دارای خاک و سنگهایی بسیار غنی از اکسید آهن است، بهویژه کانیای به نام هماتیت که عامل اصلی رنگ قرمز این جزیره به شمار میرود. هنگام بارش باران، ذرات این مواد معدنی با آب ترکیب میشوند و روانآبی سرخرنگ پدید میآورند که به سمت ساحل و دریا جاری میشود.
به گفته زمینشناسان، این پدیده کاملا طبیعی، بیخطر و شناختهشده است و در دورههای مختلف، بهویژه پس از بارندگیهای شدید، تکرار میشود. تصاویر قدیمی مشابه نیز در سالهای گذشته ثبت شدهاند و هیچ نشانهای از آلودگی یا خطر زیستمحیطی در آنها وجود ندارد.
جزیره هرمز سالهاست بهدلیل همین ویژگیهای زمینشناسی منحصربهفرد، مقصد دهها هزار گردشگر داخلی و خارجی است. با این حال، انتشار دوباره تصاویر «ساحل خونین» نشان داد که پدیدههای طبیعی چگونه میتوانند همزمان ذهن انسان را به علم، ایمان و پرسشهای عمیق الهیاتی سوق دهند.
چه این صحنه را تنها جلوهای شگفتانگیز از آفرینش بدانیم و چه نشانهای تاملبرانگیز که نگاهها را به سوی کتاب مقدس بازمیگرداند، یک نکته روشن است: «وقتی دریا سرخ میشود، انسان بار دیگر به محدودیت فهم خود و عظمت خلقت خداوند میاندیشد.»
