Waarschuwing van “Yasmin Ansari”: Steun voor Iran, niet legitimering van een sekte
„Yasmin Ansari”, Iraans-Amerikaanse vertegenwoordiger in het Amerikaanse Congres, waarschuwde voor steun aan Iran en het gevaar van legitimering van de Volksmoejahedien.
Met het opnieuw oplaaien van protesten in Iran en inspanningen van het Amerikaanse Congres om solidariteit met betogers te tonen, is het geschil over „hoe Iran te ondersteunen” opnieuw aan de orde gekomen. Yasmin Ansari, Iraans-Amerikaanse vertegenwoordiger in het Congres, behoort tot degenen die hebben gewaarschuwd tegen de weg die door enkele van haar collega’s is gekozen en deze als politiek gevaarlijk hebben beschouwd.
Ansari, die na de verkiezingen van november 2024 in het Congres is opgenomen, verwees in een bericht op het sociale media-platform X naar een resolutie die met steun van beide Amerikaanse partijen is opgesteld ter verdediging van mensenrechten en Iraanse protesten. Terwijl zij het belang van deze stap benadrukte, maakte zij duidelijk waarom zij deze niet heeft ondertekend en schreef dat directe steun aan Maryam Rajavi in de tekst van de resolutie een rode lijn was die niet kon worden overschreden. Zij spoorde ook haar Democratische collega’s aan deze resolutie niet te ondertekenen.
Deze Congresvertegenwoordiger lichtte haar standpunt toe: „Steun aan het Iraanse volk mag nooit betekenen dat een marginale en autoritaire groep wordt opgeheven die onder de overweldigende meerderheid van Iraniërs binnen en buiten Iran geen legitimiteit heeft.
Ja, het Iraanse volk is opnieuw in opstand gekomen, niet met wapens, maar met moed. Dit is dezelfde dappere geest die de Berlijnse Muur deed vallen en leidde tot het afbreken van discriminatie tijdens de Amerikaanse burgerrechtenbeweging en een einde maakte aan apartheid in Zuid-Afrika. Met diepe eerbied ben ik enthousiast over de pogingen van het Iraanse volk om vrijheid te bereiken. Nu is het tijd dat leiders van beide Amerikaanse partijen duidelijk de Iraanse bevolking steunen en de stem van het Iraanse volk laten horen. We moeten ook onmiddellijk maatregelen nemen om internettoegang in heel Iran uit te breiden en het Iraanse volk steunen in hun strijd voor vrijheid en democratie.”
De uitspraken van Ansari komen naar voren als reactie op recente activiteiten van aanhangers van de Volksmoejahedien-organisatie in Amerika; inclusief een bijeenkomst op 16 december waar een aantal Congresleden van beide partijen aanwezig waren en „Maryam Rajavi”, leider van deze organisatie, via videoconferentie sprak en haar zogenaamde „tienpuntsenplan” voor Irans toekomst uitlegde.
Ansari ging in haar vervolg op het bericht op scherpere toon in op de geschiedenis van deze organisatie en schreef: „Na bijna vijf decennia onderdrukking onder het bloederige bewind van de Islamitische Republiek verdient het Iraanse volk vrijheid. Maar duurzame vrijheid moet voorkomen uit het hart van het Iraanse volk zelf. De Volksmoejahedien-organisatie is een sekte, geen legitieme oppositie die op macht wacht. Zij stonden duidelijk aan de kant van Saddam Hoessein tijdens de Iran-Irakoorlog. Een verraad dat het leven van talloze Iraniërs kostte.”
Dit standpunt wordt naar voren gebracht op een moment dat de geschiedenis van de Volksmoejahedien nog steeds een van de meest controversiële punten in het Amerikaanse buitenlands beleid is. De Amerikaanse regering plaatste deze groep in 1997 op de lijst van „buitenlandse terroristische organisaties” en verwijderde de naam ervan in 2012 van die lijst; een beslissing die nog steeds door veel waarnemers en Iraanse activisten wordt bekritiseerd.
Ondertussen is de atmosfeer van protesten in Iran en hun weerklank in sociale medianetwerken ook uitgegroeid tot een arena voor concurrerende verhalen. Tegelijk met de wijdverspreide publicatie van video’s van slogans van betogers ter ondersteuning van prins Reza Pahlavi, betitelde de Volksmoejahedien-organisatie deze beelden als „vals” en „nagesproken”; een bewering die de kloof tussen oppositiegroepen tegen de Islamitische Republiek verder heeft vergroot.
De uitspraken van Yasmin Ansari kunnen worden gezien als een poging om duidelijk onderscheid te maken tussen „steun aan het Iraanse volk” en „politieke legitimering van groepen zonder maatschappelijke basis”; een onderscheid dat vooral voor westerse politici begrijpen ervan bepalend kan zijn voor de geloofwaardigheid van hun standpunten onder de Iraanse publieke opinie.
