Iran Nieuws

Woeensdag Rood in Europees Parlement; stem van vervolgde christenen en dossiers in Iran

Het Europees Parlement in Brussel was gastheer van een conferentie ter ondersteuning van christenen die wegens hun geloof op verschillende plekken ter wereld worden vervolgd, gearresteerd en benadeeld. Dit was een bijeenkomst waarin ook de situatie van christenen in Iran en het risico van uitzetting van christelijke vluchtelingen vanuit Turkije aan de orde kwamen.

De conferentie “Woensdag Rood; als jouw leven van je geloof afhing?” vond plaats op woensdag 18 november 2026 (27 Aban 1405) in het Europees Parlement in Brussel. Dit programma was een initiatief van de organisaties “Hulp aan noodlijdende kerken” en “Open Deuren” en werd gastvrij ontvangen door de interparlementaire groep voor Godsdienstvrijheid, Geloofsvrijheid en Geweten.

Bert-Jan Ruissen, Nederlands lid van het Europees Parlement uit de groep van Conservatieven en Hervormers in Europa, en Miriam Lexmann, Slowaaks afgevaardigde van de Europese Volkpartij, delen het voorzitterschap van deze groep. Samson Shukardin, bisschop van Hyderabad Pakistan, Anastasia Hartmann van de organisatie Open Deuren, Marcela Szimanski van Hulp aan noodlijdende kerken, Jabes Musa, Nigeriaans advocaat en mensenrechtenverdediger, en Emanuele di Leo van de organisatie Steadfast, waren sprekers op deze bijeenkomst.

Ruissen benadrukte in zijn openingswoord het vermogen van Europa om zijn diplomatieke relaties met verschillende landen te gebruiken ter ondersteuning van vervolgde christenen. Miriam Lexmann beschouwde godsdienstvrijheid als een fundamenteel recht, niet als een privilege dat regeringen kunnen verlenen of ontnemen.

De “Rode Week”-campagne begon in 2015 op initiatief van de organisatie Hulp aan noodlijdende kerken. In deze campagne worden kerken, openbare gebouwen en historische symbolen in verschillende landen verlicht met rood licht, een kleur die in de christelijke traditie verbonden is met het herdenken van martelaren en diegenen die hun leven hebben gegeven vanwege hun geloof.

In 2026 vindt de Rode Week plaats van 15 tot 22 november, en woensdag 18 november is de centrale dag. Bovendien zal het gebouw van het Europees Parlement in Straatsburg maandagavond 23 november verlicht worden met rood licht; een symbolische maatregel die bedoeld is om de aandacht van het publiek te vestigen op schendingen van godsdienstvrijheid en de situatie van vervolgde christenen.

Het belang van dergelijke programma’s is echter niet beperkt tot verlichtingseffecten van gebouwen en symbolische ceremonies. De kernvraag is of deze solidariteit ook zal leiden tot concrete maatregelen, diplomatieke opvolging en juridische ondersteuning van slachtoffers van religieuze vervolging.

De organisatie Hulp aan noodlijdende kerken heeft in een rapport van 43 pagina’s getiteld “Vervolgd en Vergeten 2024-2026” de situatie van christenen in 18 landen onderzocht. Dit rapport, dat steunt op getuigenverklaringen van kerkleiders, getuigen en lokale christelijke gemeenschappen, rapporteert een intensivering van druk op christenen in een aantal van deze landen.

Volgens dit rapport continue zware beperkingen tegen christenen in Iran, in het bijzonder bekeerde christenen en leden van evangelische kerken. Het verbod op of beperking van aanbidding in het Perzisch, invallen in huiskerken, arrestaties en vervolgingen op grond van beschuldigingen met betrekking tot nationale veiligheid en vermeende banden met buitenlandse inlichtingendiensten zijn onder meer zaak in het rapport genoemd.

Het rapport van Hulp aan noodlijdende kerken stelt dat het aantal arrestaties van christenen in Iran in 2025 254 bedraagt; een getal dat volgens de beoordeling van deze organisatie bijna het dubbele is van de geregistreerde gevallen in 2024. Het rapport spreekt ook van verzwaring van rechterlijke straffen en bijkomende schadebeperkingen, waaronder beperkingen op toegang tot onderwijs, werk en gezondheidsdiensten.

Een van de in dit rapport aangehaalde voorbeelden is de zaak van Ghazal Marzban, een katholieke christelijke burger, die tot 9 jaar en 8 maanden gevangenisstraf is veroordeeld en in Evin-gevangenis verblijft. Volgens het rapport van organisatie Article 18 zijn haar Bijbel en ander christelijk materiaal bij arrestatie in beslag genomen. Rapporten vermelden ook dat haar het bezoek aan familie is ontzegd en zij beperkte toegang tot de Bijbel in de gevangenis heeft.

De zaak van de historische evangelische Petrus-kerk in Teheran heeft ook aandacht gekregen in het rapport. In deze zaak hebben speciale rapporteurs van de Verenigde Naties hun bezorgdheid uitgesproken over de inbeslagname van het kerkcomplex, sluiting van de aanbiddingsplaats en uitzetting van bewoners. Volgens deze deskundigen waren 27 bewoners van het complex, waaronder Armeense en Assyrische gezinnen, in gevaar hun huizen kwijt te raken, en is de kerk gedwongen gesloten.

Deze zaken tonen aan dat het probleem van godsdienstvrijheid in Iran niet beperkt is tot arrestaties van individuen; beperkingen op aanbidding, druk op religieuze gemeenschappen, ontzeggen van religieuze middelen en aantastingen van historische kerkgebouwen maken ook deel uit van in mensenrechtelijke rapporten aangehaalde bezorgdheden.

Een van de onderwerpen die in het vraag- en antwoordgedeelte van de conferentie aan de orde kwamen, was de situatie van Iraanse christelijke vluchtelingen in Turkije. Op basis van een rapport van deze bijeenkomst werd gewaarschuwd voor het risico van uitzetting van christelijke vluchtelingen en terugkeer naar Iran, en werd opgeroepen tot aandacht van Europese instellingen voor deze kwestie.

Een vertegenwoordiger van organisatie Article 18 beschouwde rechtstreeks contact met Turkse autoriteiten en het bieden van juridische ondersteuning aan personen die aan risico van uitzetting zijn blootgesteld als onder meer opvolgingsmaatregelen. Hij herinnerde er ook aan dat deze situatie niet beperkt is tot christelijke vluchtelingen en dat Bahai-vluchtelingen ook met vergelijkbare risico’s kunnen worden geconfronteerd.

De zaak van Marjan Massoudi, een christelijke media-activist en Iraanse vluchteling in Turkije, is een voorbeeld van deze bezorgdheden. Volgens een rapport van IranWire van 26 Aban 1405 is haar asielproces gesloten en haar verblijfskaart ingetrokken, waarna zij samen met haar moeder naar de immigratiedetentie en uitzettingskamp is overgebracht. Familie zei dat het niet registreren van handtekeningenregistratie van periodieke aanwezigheid, vanwege technische fouten in het systeem van de Turkse immigratiebeheerder, een rol in deze situatie heeft gespeeld.

IranWire rapporteerde ook dat de fysieke gezondheid van Marjan Massoudi verslechterde en zij op 25 Aban vanwege ernstige nerveuze spanning en maagbloedingen in het ziekenhuis werd opgenomen. Zij had vóór haar vertrek uit Iran een geschiedenis van arrestatie en verhoor vanwege religieuze activiteiten, en terugkeer naar Iran zou haar blootstellen aan risico op rechtsvervolging.

Het beginsel van “non-refoulement” of verbod op gedwongen terugkeer is een van de fundamentele beginselen van vluchtelingenrechten en internationaal recht. Op basis van dit beginsel mag een persoon niet naar een land worden teruggestuurd waar zij/hij het risico loopt op ernstig misbruik, marteling of doodsbedreigingen. Daarom is de zaak van Marjan Massoudi niet alleen een administratieve zaak met betrekking tot verblijf, maar een aangelegenheid die de veiligheid en het recht op leven van een vluchteling kan betreffen.

De organisatie Open Deuren kondigde in het jaarlijkse rapport “Wereldwijd Monitoringslijst 2026” aan dat meer dan 388 miljoen christenen over de hele wereld hoge niveaus van vervolging en discriminatie vanwege hun geloof ondergaan; een statistiek die ongeveer gelijk staat aan één op de zeven christenen ter wereld. Dit getal omvat een spectrum van druk en discriminatie en mag niet gelijkgesteld worden met het aantal personen dat allemaal met fysiek geweld of gevangenisstraf wordt geconfronteerd.

Het houden van een conferentie in het Europees Parlement en het verlichten van gebouwen met rood licht kan een kans zijn voor de stemmen van slachtoffers om gehoord te worden; maar de werkelijke test van toewijding aan godsdienstvrijheid ligt in de opvolging van specifieke zaken en ondersteuning van personen die nu gevangen zitten, aan aanbidding zijn ontnomen of het risico lopen naar hun land van herkomst met vervolging te worden teruggestuurd.

Voor christenen in Iran blijft deze vraag bestaan: “Kunnen internationale veroordeelingen en solidariteitsverklaringen leiden tot bevrijding van gewetensgevangenen, heropening van gesloten kerken, beëindiging van druk op christelijke gemeenschappen en verzekering van veiligheid voor vluchtelingen? Het antwoord op deze vraag zal niet door rood licht op gebouwen worden verlicht, maar door concrete maatregelen van regeringen en internationale instellingen.”

Gerelateerde artikelen

Terug naar bovenkant pagina knop
Beschermd Door
Shield Security