Iran Nieuws

Rood Woensdag in Europees Parlement; stem van vervolgde christenen en dossiers over Iran

Het Europees Parlement in Brussel was gastheer van een conferentie ter ondersteuning van christenen die wegens hun religieus geloof op verschillende plaatsen ter wereld worden vervolgd, gearresteerd en benadeeld; een bijeenkomst waarin ook de situatie van christenen in Iran en het risico van uitzetting van christelijke vluchtelingen vanuit Turkije ter sprake kwamen.

De conferentie “Rood Woensdag: wat als jouw leven van je geloof zou afhangen?” vond plaats op woensdag 18 november 2026, overeenkomstig 27 Aban 1405, in het Europees Parlement in Brussel. Dit programma werd georganiseerd op initiatief van de organisaties “Hulp aan Noodlijdende Kerken” en “Open Doors” en onder voorzitterschap van de Interparliamentaire Groep voor Godsdienstvrijheid, Geloofsvrijheid en Gewetensrechten.

Bert-Jan Ruissen, “Nederlands lid van het Europees Parlement” uit de fractie Conservatieven en Hervormers, en Miriam Lexmann, “Slowaaks lid van de Europese Volkspartij”, voeren het gezamenlijke voorzitterschap van deze groep. Samson Shukardin, “bisschop van Hyderabad Pakistan”, Anastasia Hartmann van de organisatie Open Doors, Marcela Szymanski van Hulp aan Noodlijdende Kerken, Jabs Moses, “advocaat en mensenrechtenactivist uit Nigeria”, en Emanuele di Leo van de organisatie Steadfast waren sprekers op deze bijeenkomst.

Ruissen benadrukte in zijn openingstoespraak het vermogen van Europa om zijn diplomatieke relaties met verschillende landen te gebruiken ter ondersteuning van vervolgde christenen. Miriam Lexmann beschouwde godsdienstvrijheid als een fundamenteel recht, niet als een privilege dat regeringen kunnen verlenen of ontnemen.

De campagne “Rood Week” is in 2015 op initiatief van de organisatie Hulp aan Noodlijdende Kerken van start gegaan. In deze campagne worden kerken, publieke gebouwen en historische monumenten in verschillende landen verlicht met rood licht; een kleur die in de christelijke traditie is verbonden met het herdenken van martelaren en het bloed van degenen die om hun geloof het leven hebben gelaten.

In 2026 vindt Rood Week plaats van 15 tot 22 november, en woensdag 18 november is de hoogtepunt ervan. Bovendien zal het gebouw van het Europees Parlement in Straatsburg maandagavond 23 november verlicht worden met rood licht; een symbolische maatregel die de aandacht van het publiek moet vestigen op de schending van godsdienstvrijheid en de situatie van vervolgde christenen.

Het belang van dergelijke programma’s beperkt zich echter niet tot de verlichting van gebouwen en het houden van symbolische ceremonies. De kernvraag is of deze solidariteit ook zal leiden tot concrete maatregelen, diplomatieke opvolging en juridische ondersteuning van slachtoffers van religieuze vervolging.

De organisatie Hulp aan Noodlijdende Kerken heeft in een rapport van 43 pagina’s getiteld “Vervolgd en Vergeten 2024-2026” de situatie van christenen in 18 landen onderzocht. Dit rapport, dat steunt op getuigenis van kerkleiders, getuigen en lokale christelijke gemeenschappen, getuigt van een intensivering van de druk op christenen in een aantal van deze landen.

Volgens dit rapport gaan in Iran strenge beperkingen tegen christenen voort, vooral tegen bekeerde christenen en leden van evangelische kerken. Het verbod of beperking van erediensten in het Perzisch, invallen in huiskerken, arrestatie en vervolging onder beschuldigingen van nationale veiligheid en vermeende banden met buitenlandse inlichtingendiensten zijn onder meer onderwerpen waarop het rapport wijst.

Het rapport van Hulp aan Noodlijdende Kerken stelt het aantal arrestaties van christenen in Iran in 2025 op 254 gevallen; een cijfer dat volgens de beoordeling van deze organisatie ongeveer twee keer zo hoog is als het aantal vastgestelde gevallen in 2024. Het rapport spreekt ook van een verscherping van gerechtelijke straffen en bijkomende beperkingen, waaronder beperkingen op toegang tot onderwijs, werk en gezondheidszorg.

Een van de gevallen in dit rapport is dat van Ghazal Marzban, “een christelijke burger van het katholicisme”, die tot negen jaar en acht maanden gevangenisstraf is veroordeeld en in Evin-gevangenis verblijft. Volgens het rapport van organisatie Article 18 zijn haar Bijbel en ander christelijk materiaal bij arrestatie in beslag genomen. Rapporten vermelden ook dat haar het bezoek van familie wordt ontzegd en dat haar de toegang tot de Bijbel in de gevangenis wordt beperkt.

Het dossier van de historische evangelische Petrus-kerk in Teheran heeft ook in het rapport aandacht gekregen. In dit dossier hebben speciale rapporteurs van de Verenigde Naties hun bezorgdheid uitgesproken over de inbeslagname van het kerkcomplex, de sluiting van het kerkgebouw en de uitzetting van bewoners. Volgens deze deskundigen worden 27 bewoners van het complex, onder wie Armeense en Assyrische families, geconfronteerd met het risico hun huizen te verliezen, en is de kerk gedwongen gesloten.

Deze gevallen laten zien dat het probleem van godsdienstvrijheid in Iran zich niet alleen beperkt tot de arrestatie van individuen; beperkingen op erediensten, druk op religieuze gemeenschappen, ontzeggen van religieuze middelen en aantasting van historische religieuze plaatsen zijn ook deel van de bezorgdheden in mensenrechtenrapporten.

Een van de onderwerpen die in de vraag- en antwoordsessie van de conferentie ter sprake kwam, was de situatie van Iraanse christelijke vluchtelingen in Turkije. Volgens een rapport van deze bijeenkomst werd gewaarschuwd voor het risico van uitzetting van christelijke vluchtelingen en hun terugsturen naar Iran, en werd opgeroepen tot aandacht van Europese instellingen voor deze kwestie.

Een vertegenwoordiger van organisatie Article 18 beschouwde rechtstreeks contact met Turkse autoriteiten en het bieden van juridische ondersteuning aan personen die het risico van uitzetting lopen als vervolgstappen. Hij herinnerde er ook aan dat deze situatie zich niet alleen tot christelijke vluchtelingen beperkt en dat Bahai-vluchtelingen ook met vergelijkbare risico’s kunnen worden geconfronteerd.

Het dossier van Marjan Masudi, “christelijke mediaactivist” en Iraanse vluchteling in Turkije, is een voorbeeld van deze bezorgdheden. Volgens een rapport van IranWire van 26 Aban 1405 is haar asieldossier gesloten, is haar verblijfskaart ongeldig gemaakt, en is zij samen met haar moeder overgebracht naar een immigratiedetentiecentrum en een uitwijzingskamp. Haar naasten hebben gezegd dat het niet registreren van handtekeningen voor aanwezigheid vanwege een technische fout in het systeem van de Turkse immigratiedienst een rol in deze situatie heeft gespeeld.

IranWire rapporteerde ook dat de lichamelijke toestand van Marjan Masudi is verslechterd en dat zij op 25 Aban vanwege ernstige nerveuze spanning en maagbloeding in het ziekenhuis is opgenomen. Voor het vertrek uit Iran had zij een geschiedenis van arrestatie en verhoor vanwege religieuze activiteiten, en terugsturen zou haar blootstellen aan het risico van gerechtelijke vervolging.

Het beginsel van “non-refoulement” of het verbod op gedwongen terugsturen is een van de fundamentele beginselen van vluchtelingenrechten en internationaal recht. Volgens dit beginsel mag een persoon niet naar een land worden teruggestuurd waar hij of zij ernstig risico loopt op foltering, vervolging of levensgevaar. Daarom is het dossier van Marjan Masudi niet slechts een administratieve kwestie met betrekking tot verblijf, maar een aangelegenheid die kan betrekking hebben op de veiligheid en het recht op leven van een vluchteling.

De organisatie Open Doors kondigde in het jaarlijkse rapport “Wereldwijde Vervolgingsmonitor 2026” aan dat meer dan 388 miljoen christenen over de hele wereld worden geconfronteerd met hoge niveaus van vervolging en discriminatie vanwege hun geloof; een statistiek die gelijk staat aan ongeveer één van elke zeven christen ter wereld. Dit cijfer omvat een spectrum van druk en discriminatie en mag niet gelijkgesteld worden met het aantal personen dat allemaal met fysiek geweld of gevangenisstraf wordt geconfronteerd.

Het houden van een conferentie in het Europees Parlement en het verlichten van gebouwen met rood licht kan een kans zijn voor de stemmen van slachtoffers om gehoord te worden; maar de echte toets van toewijding aan godsdienstvrijheid ligt in het volgen van specifieke dossiers en het steunen van personen die nu in gevangenis zitten, aan hun recht op erediensten zijn ontzegd, of het risico lopen naar hun land van herkomst te worden teruggestuurd waar zij worden vervolgd.

Voor christenen in Iran blijft deze vraag onbeantwoord: “Kunnen internationale veroordeelingen en uitspraken van solidariteit leiden tot de bevrijding van gewetensgevangenen, het heropenen van gesloten kerken, een einde aan druk op christelijke gemeenschappen en verzekering van de veiligheid van vluchtelingen? Het antwoord op deze vraag zal niet door het rode licht op gebouwen worden verlicht, maar door concrete maatregelen van regeringen en internationale instellingen.”

Gerelateerde artikelen

Terug naar bovenkant pagina knop
Beschermd Door
Shield Security