Corona is veranderd in een plaag van de armen wereldwijd
De meeste slachtoffers van het coronavirus in alle landen ter wereld zijn de lagere inkomensgroepen en achtergestelde bevolkingsgroepen zoals arbeiders, minderheden en vrouwen. De economische beperkingen die voortvloeien uit de coronapandemie hebben tot nu toe 300 miljoen banen vernietigd.
COVID-19, de ziekte die voortvloeit uit coronavirusbesmetting, verandert geleidelijk in een plaag waarvan de meeste slachtoffers behoren tot de lagere inkomensgroepen en achtergestelde delen van de samenleving.
Het lot van een Roemeense arbeider die seizoensgebonden landbouwproducten oogste en in april naar Duitsland kwam om te werken, en die besmet raakte met het coronavirus vanwege gebrekkige hygiënische voorzieningen op zijn verblijfplaats en vervolgens overleed, verschilt nauwelijks van dat van honderden miljoenen arbeiders uit India, China, Afghanistan of andere landen ter wereld.
Deze arbeiders worstelen nu niet alleen met bestaansproblemen, maar hebben het coronavirus ook naar de meest achtergestelde delen van de wereld gebracht.
In China bijvoorbeeld keerden migrerende arbeiders die in december naar Wuhan terugkeerden voor het Chinese Nieuwjaar terug naar hun thuisdorpen en verspreidden het coronavirus naar de meest afgelegen gebieden van China. Dit land heeft 280 miljoen migrerende arbeiders, waarvan velen werkloos werden toen restaurants en bouwbedrijven sloten.
Veel van deze arbeiders hebben geen ziektekostenverzekering en hebben geen recht op overheidssteun. Degenen die tegenwoordig weer werk vinden, worden gedwongen veel lager loon te accepteren.
Ook in India hebben de reisbeperkingen, die tot zondag 31 mei zijn verlengd, miljoenen migrerende arbeiders dakloos gemaakt en hun inkomstenmogelijkheden ontnomen. Naar schatting zijn ongeveer 20 miljoen mensen in dit land sinds het begin van de beperkingen naar hun stad of dorp teruggekeerd. Velen van hen stierven van honger en uitputting op de tocht die zij te voet aflegden. Degenen die hun bestemming bereikten, hebben waarschijnlijk het coronavirus naar achtergestelde gebieden meegenomen.
Afghanistan heeft sinds de terugkeer van duizenden migrerende arbeiders uit Iran een verspreiding van het coronavirus gezien, vooral in grensgebieden met Iran.
In rijke landen is het dezelfde praktijk
Gebrek aan ziekenhuisvoorzieningen en gezondheidszorg treft niet alleen in China, India en Afghanistan de achtergestelde bevolkingsgroepen, maar ook in de rijke landen van de wereld. In Groot-Brittannië en de Verenigde Staten is het sterftecijfer onder minderheden als gevolg van COVID-19 aanzienlijk hoger dan onder blanken. Mensen van kleur in deze landen hebben meestal een geschiedenis van andere ziekten in hun medische dossier en werken vaker in laagbetaalde en zware banen.
De Internationale Arbeidsorganisatie schat in dat de economische beperkingen die zijn ingesteld om de verspreiding van het coronavirus tegen te gaan tot nu toe 300 miljoen banen wereldwijd hebben vernietigd. Deze banen waren in handen van groepen die vaak geen grote vaardigheden hadden. Naast seizoenarbeiders en jongeren zijn vooral vrouwen harder getroffen door deze beperkingen dan andere groepen.
De Internationale Arbeidsorganisatie zegt dat ongeveer 11 procent van het totale arbeidsaanbod wereldwijd in het tweede kwartaal van 2020 verloren is gegaan en dat de werkloosheid onder jongeren van 16 tot 24 jaar is gestegen. Het werkloosheidspercentage in deze leeftijdsgroep was vóór de coronapandemie al hoger dan gemiddeld.
Veel werkzame personen in deze groep werkten met een laag inkomen in informele banen, zonder contract en zonder sociale zekerheid op lokale markten. In deze groep zijn jonge vrouwen die in de toerisme-industrie of in hotels en restaurants werkten het hardst getroffen.
Guy Ryder, directeur van de Internationale Arbeidsorganisatie, zegt tegen Deutsche Welle dat na het beheersen van de coronapandemie ernstige maatregelen moeten worden genomen om deze jongeren terug op de arbeidsmarkt te brengen. Hij verwijst onder meer naar beroepsopleidingsprogramma’s met werkgarantie, die kunnen voorkomen dat een generatie verloren gaat op de arbeidsmarkt.
Veel migrerende en seizoenarbeiders zijn ook jongeren uit deze generatie in landen die geen mogelijkheid hebben om hen door de overheid te ondersteunen. Hoe armer een land is, hoe groter de informele arbeidsmarkt – banen zonder verzekering en sociale voorzieningen.
Ryder zegt: “Zes van de tien mensen in de wereld werken op deze informele markt en verdienen hun broodnodig inkomen.” De meeste slachtoffers van het coronavirus wereldwijd zijn precies deze mensen.
Bron: DW
