Robert Harward: Islamitische Republiek ziet tijd in haar voordeel werken; terugtrekking vormt bestaansbedreiging voor IRGC
Terwijl onderhandelingen tussen Teheran en Washington aanhouden, stelt een gepensioneerde Amerikaanse admiraal dat de Islamitische Republiek, vertrouwend op uitputting van Amerikaanse politieke wil, de tijd in haar voordeel ziet. Hij waarschuwt dat de Iraanse Revolutionaire Garde niet bereid is terug te wijken om haar voortbestaan veilig te stellen, en dat elke overeenkomst zonder gedragsverandering van de regering het gevaar slechts uitstelt.
Terwijl de regering-Trump tegelijkertijd de weg van maximale druk en diplomatie tegenover de Islamitische Republiek probeert in te slaan, stelt een voormalige hoge functionaris van het Amerikaanse leger dat Iraanse leiders deze gelegenheid in hun voordeel waarschatten en hopen dat verlenging van de onderhandelingen de politieke wil van Washington verzwakt.
Robert Harward, voormalig stellvervangende commandant van het Amerikaanse Centraal Commando (CENTCOM), zei in een gesprek met Radio Free Europe/Radio Liberty dat de Islamitische Republiek, met name de Revolutionaire Garde, een langetermijnperspectief op de huidige crisis heeft en gelooft dat zij voordeel kan halen uit politieke veranderingen in Amerika. Hij benadrukte dat de Iraanse regering sinds jaren aantoont dat zij in onderhandelingen de tijd als een strategisch instrument inzet.
(Opgemerkt dient te worden dat Robert Harward in een militaire familie (marine) in Newport, Rhode Island is geboren. Hij groeide op in Iran en behaalde in 1974 zijn diploma van de American School of Tehran. Hij spreekt ook vloeiend Farsi. Na zijn afstuderen van de Naval Academy Preparatory School in Newport, ontving hij toelating tot de Verenigde Staten Naval Academy en studeerde af in 1979. Hij is eveneens afgestudeerd van het Naval War College en het Armed Forces Staff College. Hij bezit een masterdiploma in internationale betrekkingen en strategische veiligheidszaken en was werkzaam bij RAND (één van de meest gerenommeerde Amerikaanse denktanks op het gebied van nationale veiligheid, buitenlands beleid, verdediging, economie, technologie en overheidsbeleid) als lid van het permanente executieve staf, en is eveneens afgestudeerd van het buitenlands beleidsprogramma van het Massachusetts Institute of Technology (MIT).)
Harward verduidelijkte in dit gesprek dat naar zijn mening de Revolutionaire Garde het belangrijkste beleidscentrum in de Islamitische Republiek is en dat politieke functionarissen zonder instemming van dit instituut niet in staat zijn grote besluiten te nemen. Hij zei dat leiders van de Garde geloven dat als zij kunnen standhouden tot de tussentijdse verkiezingen in Amerika of het einde van Trumps presidentschap, de politieke omstandigheden in hun voordeel kunnen veranderen.
Deze voormalige militaire functionaris beoordeelde ook dat de Amerikaanse regering nu niet langer alleen op militaire opties vertrouwt, maar tegelijkertijd politieke, economische en diplomatieke instrumenten inzet om de druk op de Islamitische Republiek te verhogen. Volgens hem maken pogingen om regionale consensus tot stand te brengen, samenwerking met Arabische landen en economische druk deel uit van deze nieuwe strategie.
Echter, Harward gelooft dat de eigenlijke reden voor weerbarstigheid van de Islamitische Republiek tegen concessies bezorgdheid over het voortbestaan van het stelsel is. Hij zei dat als de Revolutionaire Garde zich terugtrekt uit kerncomponenten van haar macht, onder meer het nucleaire programma, regionale invloed of militaire capaciteit, dit als een teken van zwakte zal worden beschouwd en kan leiden tot verantwoording van Iraanse leiders tegenover het volk.
Hij benadrukt in een gedeelte van dit gesprek dat voor de leiders van de Islamitische Republiek het onderwerp niet slechts de nucleaire kwestie of het Straat van Hormuz is, maar een kwestie van “leven en dood” voor de regering; want naar hun mening kan elke terugtrekking het pad naar instorting van het stelsel effenen.
Harward uitte ook twijfel over de doeltreffendheid van enige nieuwe overeenkomst, verwijzend naar de ervaring met het Comprehensive Joint Plan of Action (JCPOA). Hij zei dat de Islamitische Republiek tijdens de JCPOA-uitvoeringsperiode, terwijl zij zich ogenschijnlijk aan bepaalde verplichtingen hield, tegelijkertijd haar technische infrastructuur, rakettenprogram en verrijkingscapaciteit ontwikkelde, en na vermindering van beperkingen kon bereiken op een verrijkingsniveau waarvan de afstand tot de productie van materialen voor nucleaire wapens zeer klein werd.
Hij betoogde ook dat eerdere overeenkomsten nooit het raket- en droneprogramma van de Islamitische Republiek volledig hebben omvat, wat Teheran in staat heeft gesteld haar militaire capaciteit in recente jaren uit te breiden.
De gepensioneerde Amerikaanse admiraal ging in een ander gedeelte van het gesprek in op de binnenlandse situatie in Iran en zei dat veel Iraniërs met wie hij in contact staat geloven dat de Islamitische Republiek het grootste obstakel voor vooruitgang van het land is. Volgens hem geloven deze personen dat economische bronnen van Iran in plaats van het leven van burgers te verbeteren, worden besteed aan ideologische en regionale projecten.
Deze uitspraken worden gedaan in omstandigheden waarin de Islamitische Republiek nog steeds geconfronteerd wordt met een golf van binnenlands ongenoegen, toenemende arrestatie van civiele activisten, uitvoering van doodvonnissen tegen tegenstanders en druk op tegenstanders. Critici van de regering stellen dat Teheran, terwijl het op internationaal niveau over de nucleaire kwestie onderhandelt, binnen het land het beleid van onderdrukking niet heeft stopgezet en probeert elke vorm van protest in toom te houden door arrestatie, terechtstelling en beperking van burgerlijke vrijheden.
Veel mensenrechtenanalisten geloven ook dat elke overeenkomst die zich uitsluitend richt op het nucleaire programma of regionale spanningen, zonder aandacht te besteden aan de mensenrechten en brede onderdrukking van burgers, niet kan leiden tot duurzame verandering in het gedrag van de Islamitische Republiek; want ervaring van recente jaren heeft aangetoond dat de Iraanse regering tijdens buitenlandse onderhandelingen niet alleen geen druk op binnenlandse tegenstanders heeft verminderd, maar deze op veel momenten heeft vergroot.
