دیدار کشیش جک هیبز با شاهزاده رضا پهلوی؛ «ایران می‌تواند سرزمین احیای انجیل باشد»
انتشار ویدیویی از دیدار کشیش جک هیبز از رهبران شناخته‌شده مسیحیت انجیلی در آمریکا با رضا پهلوی، بار دیگر توجه‌ها را به نگاه بخشی از رهبران مسیحی آمریکا به آینده ایران و وضعیت کلیسای زیرزمینی در این کشور جلب کرده است؛ دیداری که در کنار مواضع پیشین هیبز، نشان می‌دهد مسئله ایران برای این کشیش تنها یک موضوع سیاسی یا ژئوپولیتیک نیست و او تحولات این کشور را از زاویه آزادی مذهبی، رشد مسیحیت و آینده کلیسای ایران نیز دنبال می‌کند.
جک هیبز کشیش ارشد کلیسای Calvary Chapel Chino Hills و مجری برنامه «Real Life with Jack Hibbs» در ماه‌های اخیر بارها درباره ایران سخن گفته است. او در یکی از برنامه‌های شبکه TBN با اشاره به وضعیت مسیحیان ایران گفت کلیسای زیرزمینی ایران برای او اهمیت ویژه‌ای دارد و تاکید کرد که مسیحیان ایران به حمایت و همراهی جامعه مسیحی جهان نیاز دارند. هیبز همچنین ایران را کشوری توصیف کرده که می‌تواند شاهد یک «احیای روحانی» باشد و ابراز امیدواری کرد که انجیل از ایران به دیگر کشورهای منطقه برسد.
هیبز در همین مجموعه برنامه‌ها، درباره رشد مسیحیت در ایران نیز سخن گفته و مدعی شده که کلیسا در میان ایرانیان در حال رشد است. این ادعا در حالی مطرح می‌شود که اندازه واقعی جمعیت مسیحیان تبدیلشده در ایران به دلیل نبود آمار رسمی و همچنین مخفی‌بودن بخش قابل توجهی از کلیساهای خانگی، به‌طور دقیق مشخص نیست. با این حال، گزارش‌های متعدد بین‌المللی از فعالیت کلیساهای خانگی و افزایش فشار امنیتی بر این شهروندان مسیحی خبر داده‌اند.
اهمیت دیدگاه هیبز زمانی بیشتر می‌شود که مواضع او درباره آینده ایران را در کنار ارتباطش با رضا پهلوی قرار دهیم. او با شاهزاده رضا پهلوی نیز گفت‌وگو کرده و در برنامه‌های تلویزیونی خود درباره نقش او در آینده سیاسی ایران سخن گفته است. در یکی از برنامه‌های TBN، هیبز با اشاره به رضا پهلوی، از امکان نقش‌آفرینی او در دوره گذار سیاسی ایران سخن گفت و بر ضرورت یک انتقال مسالمت‌آمیز و برگزاری انتخابات آزاد تاکید کرد.
اما در روایت هیبز، مسئله ایران فقط به تغییر سیاسی محدود نمی‌شود. او بارها بر این باور تاکید کرده که یکی از مهم‌ترین اتفاقات ممکن پس از تغییر شرایط سیاسی در ایران، فراهم‌شدن امکان فعالیت آزادانه کلیسا و گسترش پیام انجیل است. در یکی از برنامه‌های TBN، او از این احتمال سخن گفت که ایران آینده بتواند به جایگاهی برای انتشار پیام مسیحیت در سراسر منطقه تبدیل شود.
هیبز در عین حال سابقه طولانی در دنبال‌کردن تحولات ایران دارد. او در گفت‌وگوهای خود درباره انقلاب ۱۳۵۷ و تحولات پس از آن نیز، به محدودیت‌های مذهبی در جمهوری اسلامی و وضعیت مسیحیان اشاره کرده است. در برنامه‌های او، موضوع ایران بارها در ارتباط با «کلیسای زیرزمینی»، مسیحیان تبدیلشده و امکان رشد مسیحیت در میان ایرانیان مطرح شده است.
این نگاه با گزارش‌های حقوق بشری درباره وضعیت مسیحیان ایران نیز هم‌زمان است. گزارش دولت بریتانیا در سال ۲۰۲۶ می‌گوید شهروندان مسیحی، به‌ویژه رهبران و سازمان‌دهندگان کلیساهای خانگی، همچنان در معرض بازداشت و پیگرد قرار دارند و در برخی پرونده‌ها از اتهام‌های امنیتی و «تبلیغ علیه نظام» علیه آنان استفاده شده است. بنابراین، تاکید هیبز بر «کلیسای زیرزمینی» صرفا یک مفهوم رسانه‌ای نیست؛ بخشی از مسیحیان فارسی‌زبان ایران به دلیل نگرانی از برخورد امنیتی ناچارند فعالیت‌های مذهبی خود را خارج از ساختار رسمی و در اجتماعات خانگی دنبال کنند.
دیدار او با رضا پهلوی از همین منظر برای جامعه مسیحیان ایرانی قابل توجه است. این دیدار نشان می‌دهد که موضوع آینده ایران و آزادی مذهبی، در میان بخشی از رهبران مسیحی انجیلی آمریکا نیز مورد توجه قرار گرفته است؛ رهبرانی که از یک سو تحولات سیاسی ایران را دنبال می‌کنند و از سوی دیگر، رشد مسیحیت در ایران و وضعیت مسیحیان تحت فشار را بخشی از آینده این کشور می‌دانند.
با این حال، دیدگاه هیبز درباره «رشد سریع مسیحیت» در ایران باید در چارچوب گفته‌های خود او و منابع مسیحی درک شود، زیرا به دلیل محدودیت‌های شدید دسترسی به اطلاعات داخل ایران، آمار مستقلی که بتواند اندازه دقیق این رشد را مشخص کند وجود ندارد. آنچه قابل تایید است، ادامه فعالیت کلیساهای خانگی و در مقابل، ادامه بازداشت و فشار بر بخشی از مسیحیان و رهبران کلیساهای فارسی‌زبان است.
برای مسیحیان ایران، اهمیت چنین دیدارهایی در نهایت به یک موضوع اساسی بازمی‌گردد: اینکه آینده ایران، فارغ از تحولات سیاسی، چه اندازه امکان برخورداری شهروندان از آزادی ایمان، عبادت و بیان اعتقادات مذهبی را فراهم خواهد کرد. جک هیبز در مواضع خود درباره ایران، این مسئله را در کنار امید به تغییر سیاسی قرار داده و از آینده‌ای سخن گفته است که در آن کلیسای ایران بتواند بدون ترس و فشار، ایمان مسیحی را اعلام و زندگی کلیسایی خود را دنبال کند.
