Boodschap van Reza Pahlavi op Internationale Arbetersdag met nadruk op rol arbeiders in toekomst Iran

Reza Pahlavi zei in zijn boodschap voor Arbetersdag: In de tijd van mijn vader, met de Witte Revolutie van Shah en volk, stond het welzijn en de levensstandaard van arbeiders centraal: van het geven van aandelen in fabriekswinsten tot het vergemakkelijken van huisaankopen en het creëren van onderwijs-, welzijns- en sportvoorzieningen voor arbeiders en hun families.

In aanloop naar de Internationale Arbetersdag publiceerde Reza Pahlavi een boodschap ter gelegenheid hiervan, waarin hij aandacht besteedt aan de moeilijke situatie van arbeiders in Iran en spreekt over hun rol in de toekomstige ontwikkelingen van het land. Deze boodschap wordt gepubliceerd terwijl veel arbeiders en verschillende lagen van de samenleving kampen met economische problemen, verminderde koopkracht en onzekerheid op de arbeidsmarkt.

Prins Reza Pahlavi schreef in zijn boodschap ter gelegenheid hiervan: “Op de Internationale Arbetersdag stuur ik groeten naar alle hardwerkende en dappere arbeiders van Iran.

In deze moeilijke en vermoeiende dagen – het gevolg van de verwoestende werking van zevenenveertig jaar Islamitische Republiek – sta ik naast jullie. Ik weet dat jullie arbeiders en werkende mensen, net als de meeste landgenoten, onder zware economische druk en levensonderhoudsproblemen lijden; jullie tafels worden elke dag kleiner en leger, terwijl de Islamitische Republiek onze nationale rijkdom gebruikt voor oorlogsvoering en steun aan terroristische groepen.

Deze situatie is niet waardig voor de Iraanse arbeider en burger, en zal eindigen met de omverwerping van dit regime en met het realiseren van de offers en het pure bloed van tienduizenden martelaren voor de vrijheid van Iran.

Het bereiken van dit doel vereist de deelname van ons allemaal. Vraag jezelf op elk moment en bij elke stap af: verlengt deze actie het leven van het regime of draagt het bij aan de overwinning van de Leeuw- en Zonnerevolutie? Elke actie, hoe klein ook, is effectief in het uitschakelen van het onderdrukingsapparaat van het regime, in het bepalen van het lot van een groot en historisch volk.

Van de leer van Zoroaster tot de glorieuze periode van de Achaemeniden, de plaats van werk en arbeider, als een van de belangrijkste drijfveren van ontwikkeling, welvaart en welzijn, werd altijd in de Iraanse geschiedenis en cultuur gerespecteerd en gewaardeerd. Darius de Grote zorgde meer dan 2500 jaar geleden persoonlijk voor de zaken van arbeiders en werknemers, zowel mannen als vrouwen, werkzaam in Persepolis en gaf orders voor rechtstreekse betaling van hun rechten en salarissen. In de moderne tijd hebben we ook gezien dat deze oude cultuur werd hersteld. Mijn grootvader en mijn vader hadden altijd speciale aandacht voor werk en arbeiders.

In de tijd van mijn vader, met de Witte Revolutie van Shah en volk, stonden het welzijn en de levensstandaard van arbeiders centraal: van het geven van aandelen in fabriekswinsten tot het vergemakkelijken van huisaankopen en het creëren van onderwijs-, welzijns- en sportvoorzieningen voor arbeiders en hun families.

Het onderwerp economische en industriële ontwikkeling, werk en ondernemerschap met nadruk op welzijn, gemak en waardig leven van arbeiders is ook voor mij van bijzonder en fundamenteel belang. Daarom heeft mijn team in het project Bloei van Iran zich volledig en doelgericht op dit onderwerp gericht en heeft ideeën en oplossingen die passen bij de omstandigheden in Iran nauwkeurig bestudeerd, geanalyseerd en gepresenteerd.

Ik ben ervan overtuigd dat wanneer Iran opnieuw op het spoor van vooruitgang en ontwikkeling wordt gezet en wanneer bloei en welvaart terugkeren, de arbeiders van het land en hun eerbiedwaardige families opnieuw zullen genieten van het respect, welzijn en de waardigheid die alle Iraniërs toekomt.

Iran zal eeuwig bloeien.”

Deze boodschap is gepubliceerd terwijl veel analisten en waarnemers tegelijkertijd met de Arbetersdag verwijzen naar de economische situatie van Iran en de uitdagingen waarmee arbeiders worden geconfronteerd; waaronder stijgende levenskosten, verminderde koopkracht en beperkingen op de arbeidsmarkt. In zo’n klimaat krijgen het presenteren van visies en voorstellen over de economische toekomst en de plaats van arbeiders steeds meer aandacht.