Broers Mardani opgeroepen voor celstraf wegens christelijk geloof
Onder de huidige omstandigheden in Iran blijft de regering van de Islamitische Republiek christenen vervolgen. Twee broers met de naam Mardani zijn opgeroepen om een celstraf uit te zitten vanwege hun geloof.
Volgens de laatste informatie over de rechtszaak van twee christelijke burgers, “Mansour en Mahmoud Mardani”, die in november 2024 werden veroordeeld wegens “afwijkende onderwijzen propagandaactiviteiten in strijd met heilige islamitische wet”, zijn zij naar de gevangenis van Isfahan overgebracht om hun straf uit te zitten.
In deze veroordeling heeft elk van hen een celstraf van vier jaar, een geldboete van 150 miljoen toman, verlies van maatschappelijke rechten voor vijf jaar en verplichte verhuizing naar een ander leven in een ander städtchen opgelegd gekregen. Daarnaast heeft de rechter hun verblijf in de provincie Isfahan verboden.
Deze uitspraak is gedaan onder verwijzing naar artikel 500 van de Islamitische Strafwet. Ze werden aanvankelijk beschuldigd van “daden tegen de nationale veiligheid”, maar deze beschuldiging werd vervolgens verworpen en de rechtbank ging over tot onderzoek van beschuldigingen van “propagandaactiviteiten in strijd met de wet”.
Deze twee burgers werden, samen met ongeveer tien anderen, gearresteerd toen zij zich verzamelden in een huiskerk in Fooladshahr, Isfahan, waar zij een kerstnacht vierde. Echter, alleen Mansour en Mahmoud werden gearresteerd en vervolgens veroordeeld.
Tijdens veiligheidsoperaties werden heilige boeken van christenen uit hun huizen in beslag genomen en gebruikt als “bewijsmateriaal” tegen hen, wat ook in veel vergelijkbare zaken van gearresteerde christenen terugkeert.
Volgens internationale rapporten en mensenrechtenorganisaties nemen vergelijkbare gevallen van christelijke burgers in Iran toe en is de situatie van deze religieuze minderheid in recente jaren verslechterd. Iraanse rechtbanken hebben lange gevangenisstraffen en verlies van maatschappelijke rechten opgelegd aan christenen wegens deelname aan gebedssamenkomsten en huiskerken, onderwijs of verspreiding van heilige boeken, vaak zonder betrouwbare documentatie en meestal onder vage beschuldigingen van “propaganda tegen islamitische wet”.
In talrijke gevallen hebben hoger beroep rechtbanken deze vonnissen tegen christenen bevestigd, en in sommige gevallen zijn zware straffen van meer dan acht jaar gevangenisstraf voor religieuze activiteiten uitgesproken.
Rapporten tonen aan dat rechtbanken zelfs onlinebezwaren, religieus onderwijs in cyberspace en deelname aan huiskerkbijeenkomsten als “propaganda tegen islamitische wet” interpreteren en hiervoor vonnissen uitspreken.
Vooraanstaande mensenrechtengroepen hebben ook een zesenvoudige toename van gevangenisstraffen voor christenen in recente jaren bevestigd; in één rapport werden meer dan 96 christenen tot in totaal 263 jaar gevangenisstraf veroordeeld, een aanzienlijke stijging ten opzichte van het voorgaande jaar.
Ondertussen is meermalen gemeld dat Iraanse christenen na arrestatie of na het uitzitten van hun straf opnieuw zijn gearresteerd of onder druk zijn gezet om te zwijgen en het land te verlaten.
Daarnaast geven verslagen van mensenrechtenorganisaties en onafhankelijke analyses van critici aan dat godsdienstvrijheid en deelname aan religieuze ceremonies, met name voor groepen die hun geloof van islam naar christendom hebben veranderd, praktisch niet bestaat. Elke thuisactiviteit of maatschappelijke activiteit met betrekking tot christelijk geloof wordt regelmatig vervolgd.
De zaak van Mansour en Mahmoud Mardani is een symbool van de systematische schending van gedachte- en gewetensvrijheid in Iran; een regering die het uitoefenen van geloof en deelname aan christelijke ceremonies als misdaden beschouwt en zware straffen daarvoor oplegt. Dit beperkt zich niet tot deze twee burgers, maar maakt deel uit van een breder proces in Iran waarin christenen en andere religieuze minderheden te maken hebben met vage en discriminatoire beschuldigingen van het gerechtelijk en veiligheidsstelsel.
