Geschiedvervalsing in Kashan: Het Christendom heeft liefde van Imam Hasan al-Askari geleend

De uitspraken van de vrijdagimam van Kashan over het gebruik van het woord “liefde” door christenen en de bewering dat dit ontleend is aan Hasan al-Askari, hebben tot veel discussies geleid.

Gepubliceerde verslagen en kritiek op de bewering van de vrijdagimam van Kashan dat “liefde een initiatief van Imam Hasan al-Askari was”, duiden erop dat zijn bewering in tegenspraak is met zes eeuwen christelijke geschiedenis en de leerstellingen van de Heilige Schrift. In de preken van het vrijdaggebed afgelopen week in Kashan citeerde Hojjat al-Islam “Sa’id Husayni” uitspraken die kritische reacties uitlokten. Hij begon met een verwijzing naar religieuze gelegenheden en zei: “De achtste Rabi’ is de sterfdag van Imam Hasan al-Askari en de negende Rabi’ markeert het begin van het imamat van Hazrat al-Mahdi.”

De vrijdagimam van Kashan stelde vervolgens dat het concept “liefde” ontleend is aan Imam Hasan al-Askari om volgelingen aan te trekken. Hij verklaarde: “Het christendom en het bahaiïsme maken gebruik van de methode van liefde om individuen aan te trekken, maar de bron van deze aanpak behoort aan Imam Hasan al-Askari.” Hij voegde eraan toe: “De les van Imam al-Askari voor ons is dat we met sjieten en niet-sjieten met vriendelijkheid omgaan, zodat hun liefde naar het sjiatische geloof wordt getrokken.”

Dergelijke uitspraken vormen duidelijk een vervalsing van de geschiedenis en negatie van de christelijke waarheden. Jahrhunderten vóór de islam werd liefde erkend als de essentie van het christelijk geloof en het centrale belang ervan wordt duidelijk vermeld in de Heilige Schrift.

Het christendom heeft het niet nodig liefde van enig ander geloof te lenen. De leerstellingen van Jezus Christus hebben van het begin af aan het geloof op liefde gefundeerd. De Heilige Schrift staat in de eerste brief van Johannes, hoofdstuk 4, vers 8: “God is liefde”, deze goddelijke waarheid is de bron van alle erbarming, medelijden en zelfopoffering.

Het evangelie van Johannes, hoofdstuk 3, vers 16, zegt ook duidelijk: “Want God heeft de wereld zo liefgehad dat hij zijn eniggeboren Zoon heeft gegeven, opdat iedereen die in hem gelooft, niet verloren gaat, maar het eeuwige leven heeft.” Heeft dit feit, dat zes eeuwen vóór de islam werd verkondigd, enige behoefte aan bevestiging of toekenning aan iemand anders?

Zelfs de expliciete onderwijs van Jezus Christus toont aan dat liefde geen propagandatactiek is, maar de kern van het geloof. Jezus Christus zegt in het evangelie van Mattheüs, hoofdstuk 5, vers 44: “Bemint uw vijanden en bidt voor degenen die u vervolgden”, dit was een universele oproep tot grenzeloze liefde; iets dat in geen ander menselijk ideologie tot deze diepte bestaat.

De recente bewering van de vrijdagimam van Kashan toont niet alleen onwetendheid over de geschiedenis van het christendom aan, maar is ook een vorm van petitio principii. Het is alsof ze het grootste boodschap van het christelijk geloof onder hun eigen naam willen registreren. Maar de waarheid verandert niet: liefde is de grondslag van het christendom, zij wortelt in de aard van God en werd eeuwen vóór de islam aan de mensheid verkondigd.