Het Instagram-bericht van ‘Yasmin Pahlavi’ en de bittere waarheid over de Iraanse oppositie

Het recente Instagram-bericht van ‘Yasmin Pahlavi’ dwong de verzetskolom ertoe de bittere waarheid over de Iraanse oppositie ter sprake te brengen.

In het meest kritieke moment van Iran, waar het volk onder de last van duurte, watertekort, regelmatige stroomuitval en verstikkende onderdrukking tot absolutte uitputting is gekomen, veroorzaakte de publicatie van een Instagram-bericht van Yasmin Pahlavi, de echtgenote van Reza Pahlavi, een golf van reacties.

Yasmin Pahlavi schreef in een Instagram-bericht: ‘Reza Pahlavi is 64 jaar oud en heeft zijn leven aan Iran gewijd. Sommigen denken misschien dat er een beter persoon bestaat. Ik hoop dat je die persoon vindt die meer macht en integriteit heeft, want hij zal deze eindeloze cyclus binnenkort verlaten. Naar mijn mening zal Iran wanneer hij uit deze strijd terugtreedt honderd jaar of langer gevangen zitten onder dezelfde domme mollahs en hun kinderen, die het land en zijn hulpbronnen verwoesten. De klok tikt.’

De woorden van Yasmin Pahlavi werden snel gebruikt door regeringsmedia om met voldoening te rapporteren over de verzwakking van de oppositie. Dezelfde media’s die jarenlang het leed van het Iraanse volk hebben verborgen en brutaal elk nationaal verlies als ‘overwinning’ hebben aangekondigd.

Na de publicatie van het bericht van Yasmin Pahlavi en de vreugde van systeemfunctionarissen, schreef iemand genaamd ‘F.M.’ in een duidelijke reactie op deze zaak: ‘Mevrouw Yasmin Pahlavi heeft een bericht geplaatst waarvan de inhoud als volgt is: Reza Pahlavi is 64 jaar oud en heeft zijn leven aan Iran gewijd. Sommigen denken misschien dat er een beter persoon bestaat. Ik hoop dat je die persoon vindt die meer macht en integriteit heeft, want hij zal deze eindeloze cyclus binnenkort verlaten.’

F.M. waarschuwde daarover en voegde toe: ‘Als dit bericht, zoals uit de inhoud blijkt, gaat over het aanstaande terugtrekken van prins Reza Pahlavi uit de strijd en het politieke leiderschap van de tegenstanders van de noodlottige islamistische regering, dan is dit zeer betreurenswaardig. Ik hoop dat dit niet waar is en dat mijn begrip verkeerd is.’

F.M. herinnert eraan dat alle wereldrevoluties op een leider waren gebaseerd en dat bewegingen zonder zo’n hoofdpilaar in chaos en versnippering zijn geëindigd. Hij vervolgde: ‘De pilaar van de noodlottige islamistische republiek is Khamenei. De pilaar van de tegenstanders van deze regering die Iranisten en volksminnaren zijn, is prins Reza Pahlavi. In feite, als de prins om welke reden dan ook terugtreedt, zullen de verspreide oppositiekrachten – van de vijfkoppige partijen tot politieke opportunisten – zich als aaseters over elkaar heen werpen. Deze splitsing zou het grootste geschenk aan de islamistische republiek zijn; een regering die dagelijks met haar corruptie en incompetentie het leven van miljoenen Iraniërs tot een hel maakt, maar toch haar bestaan verlengd door de tegenstanders verdeeld te houden.’

Iraniërs leven vandaag onder omstandigheden waarin de hoop op de toekomst dagelijks sterker afneemt. Arbeiders wiens lonen niet volstaan voor een minimaal leven, jongeren in de rij om te emigreren, moeders die geneesmiddelen voor hun kinderen niet kunnen vinden; allemaal slachtoffers van een regering wiens machtspilaars een zieke en bejaarde leider is en wiens oppositiepilaar een uitgeputte en onder druk staande persoon is.’

Naar de mening van F.M. is Yasmin Pahlavi’s bericht meer dan een persoonlijke klacht. Het is een directe waarschuwing aan aanhangers en maatschappij die te veel van Reza Pahlavi verwachten, zonder de zware last op zijn schouders te verlichteren. F.M. schrijft over deze waarschuwing: ‘Het bericht van mevrouw Yasmin is een waarschuwing. Een waarschuwing die wij aanhangers van de prins in gedachten moeten houden dat hij een mens is en dat de weerstandskracht van een mens tegen oneindige verdeeldheid niet onbeperkt is. In ieder geval zouden zijn aanhangers moeten beseffen dat dit punt wordt bereikt en de druk op hem moet worden verminderd in plaats van vermeerderd. Ik hoop dat de dood van de kannibalistische Khamenei zo snel mogelijk plaatsvindt opdat dergelijke terugtrekkingen niet werkelijkheid worden en er op het juiste moment misschien wat verlichting voor ons Iraniërs komt.’

Dit bericht en de reacties erop en de waarschuwing van F.M. onthullen een bittere waarheid: de Iraanse oppositie berust nog steeds op één persoon. Als deze pilaar wankelt, zal de noodlottige islamistische regering met een gerust hart over de ruïnes van Iran heersen, en nogmaals zal dit volk de prijs voor alles moeten betalen.