Internetuitval, heimelijke executies en buitengerechtelijke doodstraffen; drie gevangenen ter dood gebracht in gevangenis Qarchak
In de schaduw van internetuitval zijn heimelijke executies in Iran toegenomen en gelijktijdig met de onderbreking van verbindingen met de wereld worden politieke gevangenen met veiligheidsbeschuldigingen buitengerechtelijk verwijderd.
Terwijl internettoegang in Iran herhaaldelijk en doelbewust beperkt of onderbroken wordt, bereiken verontrustende rapporten over toegenomen buitengerechtelijke en heimelijke executies van politieke gevangenen ons; een proces dat in het duister van informatievoorziening schijnbaar met meer intensiteit doorgaat en het wereldwijde publieke debat in onwetendheid houdt.
Zondagochtend 4 april, overeenkomstig 15 Farvardin, werd het doodvonnis van twee politieke gevangenen met de namen ‘Aboulhasan Montazer’ en ‘Vahid Bani-Amerian’ in de gevangenis Qarchak in Karaj voltrokken; en dit onder omstandigheden waarin deze twee zonder voorafgaande kennisgeving en beroofd van het recht op een laatste bezoek van hun familie, stiekem ter dood gebracht werden. De beschuldiging tegen deze personen luidde ‘opstand’; een beschuldiging die in de afgelopen jaren herhaaldelijk gebruikt is voor het onderdrukken van politieke en ideologische tegenstanders.
Wat deze zaak nog verontrustender maakt, is het gerechtelijk proces ervan. Hoewel het Hooggerechtshof eerder het uitgevaardigde vonnis had vernietigd wegens tekortkomingen in het onderzoek, bracht de Revolutionaire Rechtbank van Teheran in slechts enkele minuten durende zittingen zonder normen voor rechtvaardig procesrecht opnieuw een doodvonnis uit. Rapporten wijzen ook uit dat deze gevangenen onder zware marteling, inclusief slagen, elektrische schokken, zweepslagen en bedreigingen tegen hun familie, gedwongen zijn tot gedwongen bekentenissen.
Deze executies maken deel uit van een bredere zaak waarbij tot nu toe minstens zes personen in verband daarmee ter dood gebracht zijn; een proces dat volgens mensenrechtenorganisaties ‘onrechtvaardig’ en ‘zonder wettelijke normen’ is geweest.
In dezelfde context werd ‘Mehdi Asgarzadeh’, een Koerdische ideologische gevangene, eerder stiekem in dezelfde gevangenis ter dood gebracht; een persoon die jaren in detentie en langdurige gevangenschap heeft doorgebracht en over wie rapporten van marteling en gedwongen bekentenisverklaringen zijn gepubliceerd.
Een opmerkelijk aspect in deze zaken is het zich herhalende patroon waarin de Iraanse regering door politieke gevangenen beschuldigingen als ‘spionage’ of ‘samenwerking met Israël’ in de schoenen te schuiven, probeert hun executies te rechtvaardigen. Dit terwijl veel van deze beschuldigingen in niet-openbare, korte zittingen en zonder toegang van verdachten tot onafhankelijke advocaten behandeld worden.
Internetuitval of beperking op dergelijke momenten belet niet alleen tijdige verspreiding van nieuws, maar schept ook voorwaarden voor stille uitvoering van deze vonnissen. In afwezigheid van media-toezicht en druk van het wereldwijde publieke debat, bestaat het risico dat meer politieke gevangenen in stilte ter dood gebracht worden.
Vanuit het perspectief van mensenrechten en ethiek illustreert dit proces een intensivering van onderdrukking en minachting voor fundamentele beginselen van gerechtigheid. Voor de internationale gemeenschap, met name mensenrechtenorganisaties en onafhankelijke media, is aandacht voor dit patroon en het doorbreken van de stilte van vitaal belang. Want achter elke internetuitval zouden levens verloren kunnen gaan van mensen wiens stemmen nooit de wereld bereiken.
