Landgrabbing met volledig legaal uiterlijk; uitspraak van gerechtshof over toewijding van duizenden hectares bossen in Noord-Iran
Het Hooggerechtshof van de Islamitische Republiek heeft met goedkeuring van een waqf-document (islamitische stichting) van 5.600 hectare bosgebied in Mazandaran uitspraak gedaan om deze gronden in handen te geven van de houder van de waqf.
Iraanse binnenlandse persbureaus hebben gerapporteerd dat na verschillende gerechtelijke behandelingen, gebaseerd op een klacht van de afdeling Natuurlijke Hulpbronnen en Waterscheidingsmanagement van Mazandaran, het Hooggerechtshof van de Islamitische Republiek in een uitspraak die leidt tot inbezitname van de beste bossen in de buurt van de stad Sari, heeft bepaald dat deze bossen volgens het ingediende document als waqf behoren te worden beschouwd voor één persoon.
Deze maatregel heeft ertoe geleid dat enkele persbureaus en nieuwssites dit aanduiden als bosgrabbing en het benutten van juridische tegenstrijdigheden voor het in bezit nemen van staatsgronden.
Mohsen Mousavi, directeur-generaal van Natuurlijke Hulpbronnen en Waterscheidingsmanagement van Mazandaran, stelde dat het betreffende land behoort tot een van de beste bossen van de provincie in het dorp Aghmashhad en zei: “De beheerder van de waqf heeft het verzoek om het gebied en kap van bomen in ontvangst te nemen, maar naar ons inzien is de waqf ervan verdacht en we wachten op hernieuwd onderzoek.”
Reza Aflātuni, directeur-generaal van het juridische bureau van de Organisatie voor Bossenbeleid, noemde deze maatregel in gesprek met een ander binnenlands persbureau “landgrabbing met volledig legaal uiterlijk” en stelde dat dergelijke uitspraken worden gedaan wanneer een persoon of instelling juridische basis heeft voor inbezitname van staatse en nationale gronden, of door misbruik van juridische leemten en tegenstrijdigheden nationale gronden in bezit neemt.
De afstand van duizenden hectares bossen in Noord-Iran aan particulieren vindt plaats terwijl de bosbegroeiing van Iran ernstig is beschadigd door natuurlijke en menselijke schade, waaronder droogte, boomkap, verandering van landgebruik en bosbranden, en bescherming nodig heeft. De vernietiging van plantenbegroeiing in Iraanse natuurlijke gebieden heeft geleid tot verschillende milieucrisissen, waaronder toegenomen watersnood en stofstormen.
De milieucrisis in Iran trekt al lange tijd de aandacht van de internationale gemeenschap. Amerikaansen autoriteiten hebben herhaaldelijk gewaarschuwd voor slecht beheer van Iraanse natuurlijke hulpbronnen, wijdverspreide bosgrabbing en onnodige en ongestructureerde damconstructies, met als doel de zakken van corrupte leiders van het Islamitische regime vol te maken, en hebben dit genoemd als een van de voornaamste oorzaken van verschillende milieucrisissen, waaronder verwoestende overstromingen en ongekende droogtes.
Bijvoorbeeld, enige tijd geleden verklaarde Brian Hook, Amerikaans speciale vertegenwoordiger voor Iran-aangelegenheden, onder verwijzing naar het feit dat na de revolutie in Iran 600 dammen “zonder enige milieubeoordeling” zijn gebouwd, dat het Islamitische regime in de afgelopen veertig jaar de waterbronnen van het land door wanbeheer heeft vernietigd.
Bron: Voice of America
