Nieuw rapport: Islamitische Republiek heeft ‘minstens 540 Iraniërs’ in het buitenland gedood of ontvoerd
Het Abdorrahman Boroumand Centre for Human Rights heeft naar aanleiding van berichten over pogingen van de Islamitische Republiek om Masih Alinejad, een Amerikaanse journalist en politiek activist, te ontvoeren, een rapport en verklaring gepubliceerd waarin staat dat de Iraanse regering in dit opzicht een ‘lange arm’ heeft en dat het Boroumand-centrum ‘in zijn voortdurend onderzoek meer dan 540 Iraniërs heeft geïdentificeerd die zijn gedood of waarvan de succesvolle ontvoering aan de Islamitische Republiek Iraan wordt toegeschreven.’
Het Abdorrahman Boroumand Centre, dat zich bezighoudt met mensenrechtenverdediging in Iraan en een kantoor in Washington heeft, stelt in zijn rapport vast dat ‘dit getal niet alle gerapporteerde gevallen omvat.’
Volgens het rapport hebben Islamitische Republiek-agenten sinds de revolutie van 1979 honderden aanslagen op vluchtelingen in verschillende landen gepleegd en omdat zij in de meeste gevallen impuniteit hebben genoten, hebben zij deze aanslagen voortdurend herhaald.
In het rapport staat dat landen de bescherming van vluchtelingen die zij hebben opgenomen moeten garanderen en de Islamitische Republiek verantwoordelijk moeten stellen voor haar systematische toevlucht tot geweld om tegenstanders het zwijgen op te leggen en voor de uitbreiding van haar moordapparaat op hun grondgebied.
Het Boroumand-centrum vraagt in zijn verklaring om ‘een beslissende reactie met internationale coördinatie tegen deze misdaden’ en vraagt om ’toegang tot eerlijke, gelijke en effectieve rechtsbijstand voor slachtoffers’ en benadrukt ‘het bereiken van effectieve gerechtigheid voor slachtoffers, inclusief schadevergoeding.’
Details van de dood of ontvoering van ‘540 Iraniërs’
Het Boroumand-centrum schrijft over de ‘succesvolle’ pogingen van de Islamitische Republiek om Iraniërs in het buitenland te doden of te ontvoeren dat de buurlanden van Iraan, en ook landen waar transparantie en verantwoording geen prioriteit in het regeringsapparaat zijn, meer aanslagen hebben ervaren dan andere landen.
Volgens het rapport hebben succesvolle aanslagen vooral plaatsgevonden in Irak (30 gevallen) buiten Irakisch-Koerdistan (380 gevallen), Pakistan (30), en Turkije (28). Frankrijk (13 gevallen), Afghanistan (minstens 9 gevallen) en Duitsland volgen. Een kleiner aantal tegenstanders en andersdenkenden is ook omgebracht in Oostenrijk, Zwitserland, Groot-Brittannië, Zweden, Nederland, de Verenigde Staten, de Verenigde Arabische Emiraten, Tadzjikistan, Tanzania, de Republiek Azerbeidzjan, India, de Filippijnen, Polen, Spanje en andere landen.
Het aantal moorden bereikte zijn hoogtepunt in de jaren 1990 (Iraanse kalenderjaar 1370) met meer dan 397 gevallen (329 mensen in Irakisch-Koerdistan) – en nam vervolgens in de jaren 2000 (Iraanse kalenderjaar 1380) af tot 20 geconstateerde moorden, maar stopte nooit. Op deze manier hebben ontvoeringen, verdwijningen en extrajudiciële moorden gedurende meer dan vier decennia angst en schrik onder de Iraanse diaspora veroorzaakt.
Volgens het Boroumand Human Rights Foundation ‘is het recent plan van Iraanse inlichtingdenadelen het nieuwste voorbeeld van poging van de Islamitische Republiek in een reeks mislukte plannen, waaronder het bomplannetje voor een bijeenkomst van een oppositiegroep in Parijs (juli 2018) en het ontvoeringplan van mensenrechtenactivist Beloetsch Habibollah Sarbazi in Turkije (juli 2019). Recent succesvolle aanslagen zijn onder meer de moord op anti-regime tegenstanders Mohammad Reza Kolahi Samadi (15 december 2015) en Ahmad Mola Nissi (8 november 2017) in Nederland, Ibrahim Safizadeh in Afghanistan (22 mei 2019), Masoud Molavi Vardanjani in Turkije (14 november 2019), en de ontvoering van journalist en anti-regering tegenstander Rouhollah Zam in Irak (september 2019) en zijn terechtstelling in Iraan (14 december 2020).’
Het rapport stelt dat ‘deze mannen en vrouwen uit onderdrukking in hun eigen land zijn gevlucht en dachten dat de landen waar zij vluchteling werden, hen zouden beschermen. Maar in de meeste gevallen hebben gastlanden hen onvoldoende beschermd en hen beroofd van toegang tot gerechtigheid en waarheid.’
Eerder op 23 juli ondertekenden bijna 500 politieke en maatschappelijke activisten ook een verklaring waarin, met verwijzing naar het plan van de regering van de Islamitische Republiek om Masih Alinejad, een Amerikaanse journalist en politiek activist, te ontvoeren, wereldregeerders en internationale organisaties en instanties opriepen om ‘stellig en verantwoord het leven en de veiligheid van burgers en vluchtelingen uit Iraan te beschermen en aan ontvoerders, terroristen en lobbyisten van het regime geen mogelijkheid en sanctuarium te geven voor antihumane en terroristische acties.’
Het Amerikaanse Ministerie van Justitie kondigde op 14 juli aan dat een team van vier personeelsleden verbonden aan het Iraanse inlichtingenapparaat had geprobeerd Masih Alinejad, een journalist en mensenrechtenactivist, uit New York te ontvoeren.
De naam van deze journalist werd niet vermeld in de verklaring van het Amerikaanse Ministerie van Justitie, maar mevrouw Alinejad bevestigde in een gesprek met Radio Farda dat zij het doelwit van deze ontvoering was.
Bron: Radio Farda
