Nieuw verslag over gedwongen bekentenissen en terechtstelling van ‘Ali-Sina Mostafavi’ in Kerman

Nieuwe verslagen onthullen details over de zaak en de laatste levensdagen van Ali-Sina Mostafavi, een bergbeklimmer en politieke gevangene die als monarchist bekend stond en op 22 Mehr in de gevangenis van Kerman werd terechtgesteld. Volgens ingelichte bronnen werd hij slechts twee dagen vóór zijn terechtstelling urenlang onder druk gezet in een inlichtingendienst om bekentenissen tegen zichzelf op camera uit te spreken, waarvan delen door de staatstelevisie werden uitgezonden.

Volgens Iran Wire werd Ali-Sina Mostafavi op 20 Mehr, slechts twee dagen voor de uitvoering van de doodstraf, naar een inlichtingencentrum overgebracht en van ’s ochtends tot ongeveer zeven uur ’s avonds onder druk gezet om tegen zichzelf te bekennen. De bronnen van dit verslag melden ook ernstige mishandelingen tijdens de arrestatie, druk op zijn echtgenote en zus, talrijke onduidelijkheden in het dossier en het feit dat verdachten geen schriftelijke gerechtelijke documenten ontvingen.

Een ingelichte bron stelt dat de bekentenissen die in het televisieprogramma ‘Tavan-e Jenayat’ (Straf voor Misdaad) van de Islamitische Republiek werden uitgezonden, waaronder uitspraken van Mostafavi over zijn voorkeur voor ‘de lege beloften van Reza Pahlavi’, op dezelfde dag en onder zware druk van hem werden afgenomen.

Volgens deze bron belde Mostafavi zijn familie toen hij terugkwam in de gevangenis en vertelde hem huilend over de druk die hij onderging om dingen op te schrijven, te ondertekenen en woord voor woord de aantekeningen van de ondervragersherhaald over te zeggen.

Deze bron vertelde Iran Wire ook: ‘Hij stond onder zoveel druk dat hij aan de telefoon bitterly huilde. Hij zei dat ze een stuk papier voor hem neerlegden, dat hij het moest opschrijven en ondertekenen, en dat hij het ook voor de camera moest herhalen en dat ze het opnamen. Ze zeiden dat ze hem niet zouden laten gaan totdat hij alles woord voor woord zou zeggen.’

Een van de meest aangrijpende delen van dit verslag is het weergeven van het laatste bericht dat Ali-Sina Mostafavi vóór zijn terechtstelling naar de rechter van het dossier stuurde. Volgens de gepubliceerde informatie had hij aan de gevangenisbewaarders gevraagd tegen de rechter te zeggen: ‘Ik had geen oorlog met God en geen opstand, dus het is onrechtvaardig dat u mij van opstand beschuldigt; mijn strijd was tegen jullie.’

Deze zin wordt aangehaald terwijl de Islamitische Republiek hem ter dood had veroordeeld vanwege ‘opstand’ en bewapende activiteiten in Kerman.

Het persbureau ‘Mizan’, het officiële mediaorgaan van de gerechtelijke macht, had beweerd dat Mostafavi op 4 Farvardin 1405 op het Azadi-plein in Kerman het vuur opende en één burger en een klein meisje verwondde. Dit media-orgaan beweerde ook dat hij op 1 Ordibehesht op militairen en voertuigen in de buurt schoot, en dat bij een huiszoeking bij zijn verblijfplaats meerdere wapens, 246 kogels en 30 molotovcocktails werden gevonden.

De gerechtelijke autoriteiten beschuldigden hem ook van contacten met buitenlandse media, het versturen van foto’s van raketinslagpunten tijdens de oorlog en het aangeboden hebben van zijn beschikbaarheid voor operaties op de luchthaven van Kerman. De gerechtelijke macht maakte bekend dat het doodvonnis werd ten uitvoer gelegd na goedkeuring door het Hooggerechtshof.

Daarentegen zegt een ingelichte bron dat Mostafavi geen medeplichtigen had, geen operationele middelen en geen plannen voor een aanval op de luchthaven van Kerman. Volgens deze bron was hetgeen in de videobeveiging van zijn bekentenissen werd gepresenteerd slechts een uiting van zijn gedachten en woorden, en geen beschrijving van een uitgevoerde operatie of operationele planning.

Iran Wire merkt op dat in de videobeveiging van drie minuten en acht seconden, gepubliceerd door Tabnag, de woorden van Mostafavi meerdere malen werden onderbroken en uit verschillende secties aan elkaar werden geplakt. In delen van de video worden, tegelijk met het afspelen van zijn stem, beelden van enkele wapens en een zicht op afstand van de luchthaven van Kerman getoond; maar het is niet duidelijk wie eigenaar was van de getoonde wapens.

Het persbureau Mizan had beweerd dat deze wapens op de verblijfplaats van Mostafavi waren gevonden en dat de gepubliceerde video aantoont dat hij gereed was voor operaties op de luchthaven van Kerman.

‘Mahshid Nazemi’, een mensenrechtenactivist uit Kerman, zei dat de ingang van de luchthaven van Kerman streng beveiligd is en dat een aanval door een gewone en enkele persoon zonder hulpmiddelen onwaarschijnlijk lijkt.

De videobeveiging van de bekentenissen werd op 20 Mehr opgenomen, slechts twee dagen voor de terechtstelling, en Mostafavi werd onder druk gezet om de woorden van de ondervragersherhaald over te zeggen.

Volgens informatie die Mahshid Nazemi heeft onthuld, werd Ali-Sina Mostafavi rond drie uur ’s ochtends op 5 Ordibehesht 1405 in zijn huis in Kerman gearresteerd. Tegelijkertijd drongen veiligheidstroepen ook zijn moeders huis en de woonplaats van zijn zus’ verloofde binnen.

Volgens Nazemi waren ongeveer 50 tot 60 veiligheidskrachten betrokken bij deze operatie. Mostafavi werd hevig mishandeld voor de ogen van zijn echtgenote en zijn achtjarige dochter; de ernstigheid van de verwondingen was zodanig dat de familie bang was voor blijvend oogletsel.

Deze mensenrechtenactivist zei dat bij het eerste bezoek de ogen van Mostafavi bloeddoorlopenr waren en half zijn gezicht blauw was geslagen.

‘Mahboobeh Rahimi’, zijn echtgenote, ‘Sima Mostafavi’, zijn zus, en ‘Mojtaba Pourmanamin’, de verloofde van zijn zus, werden diezelfde nacht gearresteerd. Volgens Iran Wire’s verslag werd de arrestatie van familieleden gebruikt om Mostafavi tot bekentenissen en ondertekening van de gewenste aantekeningen te dwingen.

Volgens deze bron geloofde Mostafavi dat als hij opschreef en ondertekende wat van hem werd gevraagd, zijn echtgenote en zus zouden worden vrijgelaten. Maar toen hij na ongeveer tien dagen met hen werd geconfronteerd, was hij geschokt dat ze nog steeds in detentie waren.

Volgens hetzelfde verslag zijn Mahboobeh Rahimi en Sima Mostafavi elk veroordeeld tot zeven maanden en zes dagen gevangenisstraf wegens ‘propagandaactiviteiten tegen het regime’ in verband met de inhoud van hun Instagram-verhalen. Mojtaba Pourmanamin is veroordeeld tot 12 jaar gevangenisstraf wegens samenwerking met Mostafavi.

Een van de belangrijke aspecten van dit verslag is het bestaan van tegenstrijdigheden tussen de officiële versies van de feiten die aan Mostafavi worden toegeschreven. Voice of America had eerder gewezen op de verschillen tussen de initiële politierapporten over het schietincident op 4 Farvardin en de latere verslagen van veiligheidsinstellingen. In de initiële verslagen werd het incident beschreven als ‘niet-terroristisch’; maar daarna spraken veiligheidsfunctionarissen van de arrestatie van personen met terroristische beschuldigingen. Er zijn ook verschillen opgemerkt in de samenstelling van mannelijke en vrouwelijke verdachten in de verslagen van verschillende instellingen.

Iran Wire meldt ook, onder verwijzing naar Mahshid Nazemi, dat verdachten in deze zaak geen toegang hadden tot normale gerechtelijke documenten en kennisgevingen. Volgens hem werden handtekeningen van verdachten op blanco vellen verzameld, en de bladen die hen later in de gevangenis werden getoond, bevatte geen gegevens over de aanklachten en gerechtelijke inhoud.

Dit verslag zegt dat de eerste kamer van de revolutionaire rechtbank van Kerman, onder leiding van ‘Hadi Aqaii’, het doodvonnis van Mostafavi heeft uitgesproken. Op basis van gepubliceerde informatie was de procedure vergezeld van beweringen over marteling, druk tijdens detentie in eenzame opsluiting en het ontbreken van daadwerkelijke toegang tot dossiergegevens.

De gerechtelijke macht had gesteld dat de zaak met bijstand van een advocaat werd behandeld en dat het vonnis na goedkeuring door het Hooggerechtshof werd ten uitvoer gelegd; maar deze officiële verklaring geeft op zichzelf geen antwoord op vragen over daadwerkelijke toegang van verdachten tot advocaten, mogelijkheid om stukken te onderzoeken en de geloofwaardigheid van bekentenissen die aan hen worden toegeschreven.

Mahshid Nazemi, stellende dat zij deze bronnen als betrouwbaar beschouwt, zei dat Mostafavi op het moment van de executie zelf de strop om zijn nek legde en niet toestond dat de bewaarders dit deden. Ook naar verluidt zei een geestelijke genaamd Shams, die verantwoordelijk was voor de religieuze ceremonies voorafgaand aan de executie, na de uitvoering tegen het gevangenispersoneel dat hij nog nooit iemand zo moedig had gezien, en dat Mostafavi resoluut de trap naar de executieplaats was op gelopen.

Deze details zijn ook gebaseerd op verslagen van bronnen die met Iran Wire en Mahshid Nazemi hebben gesproken en kunnen onafhankelijk niet worden geverifieerd.

Ali-Sina Mostafavi, geboren op 7 Azar 1366, afkomstig uit Bam en woonachtig in Kerman, was vader van een achtjarig dochtertje, professioneel bergbeklimmer en liefhebber van traditionele Iraanse muziek die tar speelde. Volgens zijn openbare Instagram-pagina publiceerde Mostafavi inhoud over milieubescherming, het planten van bomen, het voorkomen van afvalstortingen in de natuur en het behoud van biodiversiteit. Hij had ook berichten geplaatst ter ondersteuning van de Pahlavi-familie en vooral van Mohammad-Reza Shah Pahlavi.

Een ingelichte bron, die zijn karakter beschrijft, zei dat Mostafavi vanwege zijn weigering om te liegen zijn werk in onroerendgoedhandel had opgegeven en financiële hulp verleende aan behoeftige gezinnen. Dezelfde bron zei dat hij na de protesten in Dey niet meer dezelfde was en diep was aangegrepen door het lijden van het Iraanse volk.

De terechtstelling van Ali-Sina Mostafavi op 22 Mehr 1405 zette een punt achter een zaak waarvan de officiële versie was gebaseerd op zware bewapende en veiligheidsbeschuldigingen; maar Iran Wire’s nieuwe verslag stelt ernstige vragen over het moment en de omstandigheden van het afleggen van verklaringen, de mogelijkheid van druk op de verdachte en zijn familie, de geloofwaardigheid van de televisievideo, tegenstrijdigheden in officiële verslagen en de toegang van verdachten tot gerechtelijke documenten.

In een zaak waarvan de straf het nemen van een mensenleven was, zijn duidelijke antwoorden op deze vragen van fundamenteel belang: werden de bekentenissen die aan de verdachte worden toegeschreven vrij en zonder druk afgelegd? zijn de beweerde bewijzen voor schietpartijen en aanvalsplannen op de luchthaven onafhankelijk onderzocht? en hadden de verdachte en zijn familie werkelijke mogelijkheden voor verdediging en toegang tot de gerechtelijke procedure?

De uitvoering van het doodvonnis heeft de mogelijkheid van antwoorden van de verdachte zelf op deze vragen voorgoed tenietgedaan. Wat overblijft, is de noodzaak van een onafhankelijk onderzoek naar het dossier en het ophelderen van de waarheid over een proces dat leidde tot de terechtstelling van een vader, een bergbeklimmer en Iraanse burger.