Volgens FCNN zijn er 50.000 verslaafde scholieren in Iran

Sarah.Kh. Persbureau FCNN: Soms onthullen statistieken de werkelijkheid, maar soms worden ze ook gebruikt om aan de werkelijkheid te ontsnappen. Op donderdag de 13e Aban kondigde de directeur-generaal van het bureau voor preventie van maatschappelijke schade van het Onderwijs aan dat hij voor het eerst melding maakt van 3.600 druggebruikers onder de scholieren van het land. Sommige binnenlandse mediakanalen titelden ook: “Statistieken van verslaafde scholieren werden voor het eerst gepresenteerd”

Dit voorbijgaande feit dat volgens gedocumenteerde statistieken het aantal verslaafde scholieren in ons land meer dan 50.000 personen heeft bereikt. Bovendien tonen bewijzen aan dat verantwoordelijken van het anti-drugskantoor van het land meer dan 15 jaar lang waarschuwingen geven over de verspreiding van verslaving en de ongekende groei ervan onder scholieren en melden statistieken. Statistieken die verschillen van wat de directeur-generaal van het bureau voor preventie van maatschappelijke schade van het Onderwijs heeft gepresenteerd.

In 1387 (2008) meldde Mohammad Reza Jahani, adjunct-secretaris-generaal van het anti-drugskantoor destijds, het bestaan van 30.000 verslaafde scholieren in het land.

Nu, zeven jaar na die datum, stellen verantwoordelijken van onderwijs in ons land dat zij voor het eerst statistieken over verslaafde scholieren aan het publiek bekendmaken. En met een getal dat gelijk is aan een tiende van eerder.

Om dit onderwerp te onderzoeken, raadplegen we statistieken die meer dan 15 jaar lang door andere overheidsfunctionarissen zijn aangekondig.

Statistieken van het anti-drugskantoor tonen aan dat in het jaar 1380 (2001) een half procent van scholieren tussen 15 en 18 jaar minstens eenmaal drugsgebruik hebben ervaren. In de volgende tien jaar groeide dit getal met honderd procent en bereikte één procent.

Een andere enquête in 1390 (2011) toonde aan dat meer dan 13 procent van de verslaafden in het land op schoolgaande leeftijd is. Sommigen daarvan waren scholieren en anderen waren voortijdig schoolverlaters.

De epidemiologische studie naar druggebruik werd ook in 1390 uitgevoerd en bevestigde deze statistieken.

Alireza Jazini, adjunct-secretaris van het anti-drugskantoor van het land, waarschuwde ook in september 1393 (2014) dat ouders en beleidsmakers in het onderwijs waakzaam moeten zijn tegen de verspreiding van hallucinogenen onder scholieren.

Hij benadrukte dat volgens de epidemiologische studie uit 1392 (2013) één procent van de scholieren drugs gebruikt. Daarvan is vier tiende van een procent gebruiker van methamfetamine.

Deze officiële instantie kondigde twee jaar eerder aan dat meer dan 60 procent van de verslaafde studenten hun eerste drugsgebruik hebben ervaren op scholierenleeftijd.

En 60 procent van de scholieren hebben suggesties voor druggebruik ontvangen van hun vrienden en leeftijdsgenoten.

Naar zijn zeggen lag in 1393 de gemiddelde leeftijd van aanvang van druggebruik in het land op 20 jaar.

Volgens het bericht van persagentschap Radio en Televisie meldigde generaal Zahedian, hoofd van de anti-drugspolitie, ook in oktober van dit jaar aan dat gemakkelijke toegang tot drugs een factor is in de verspreiding van verslaving in het land. Als voorbeeld kunnen mensen in Teheran binnen vijf tot tien minuten hun gewenste drugs verkrijgen.

Volgens de laatste statistieken zijn meer dan vijf miljoen scholieren op het niveau van lagere en hogere middelbare school op school.

Met inachtneming van de statistieken van het anti-drugskantoor moeten we deze grimmige werkelijkheid accepteren: het aantal verslaafde scholieren in het land is nu meer dan 50.000 personen.

Doofpotting door functionarissen leidt tot vernietiging

Ibrahim Samani, adviseur voor kinderen en jongeren, benadrukte in gesprek met FCNN dat de groei van maatschappelijke problemen in Iran afhangt van samenwerking en coöperatie van instellingen die tot nu toe naast elkaar hebben gewerkt zonder resultaten te behalen.

Volgens deze landgenoot, die vader is van twee jongeren van elf en vijftien jaar oud, leidt voortdurende doofpotting door functionarissen tot verspreiding van problemen en groeiend wantrouwen van gezinnen in het regeringsstelsel.

Functionarissen hebben godsvrucht niet geleerd

Ibrahim beschouwt het negeren van wat duidelijk zichtbaar is in de samenleving als een belediging van het volk en het land en gaat verder: “Is godsvrucht iets anders dan onze kinderen op te voeden als heilige toevertrouwelingen, zodat ze rechtschapenen kunnen zijn in de samenleving? Waarom denken onderwijsfunctionarissen nog steeds, na decennia voorbij te zijn gegaan, dat het alleen bidden, koranteksten lezen en Ashura-ziekenbezoeken volstaan om scholieren veilig te stellen voor verschillende schadelijke invloeden?”

Hij kritiseert de eenzijdige benadering van onderwijs voor het beheersen van maatschappelijke problemen, met name drugverslaving, en benadrukt dat het oplossen van dit vervelende probleem afhangt van deelname van verschillende instellingen en hun samenwerking.

Ibrahim gaat verder: “Natuurlijk is de onverschilligheid van overheidsfunctionarissen tegenover het lot van scholieren zodanig dat ze niet eens prioriteit geven aan het inzetten van gespecialiseerde adviseurs op openbare scholen en zeggen dat ze geen budget hebben. Particuliere scholen hebben hun plaats.”

In de huidige situatie moeten ambtenaren van het land onthouden dat mensen volledig bewust zijn van de waarheid. Getroffen en bezorgde gezinnen kunnen beter dan welke functionaris ook oordelen over hun functioneren. Met andere woorden: het volk zal de meest rechtvaardigste beoordelaar zijn over de daling of stijging van het aantal verslaafde kinderen en jongeren, omdat ze dagelijks met dit probleem worden geconfronteerd en alles zullen doen om hun kinderen veilig te houden.

Maar waarom moeten we zulke tegenstrijdige beweringen van onze onderwijsfunctionarissen horen? Wil iemand of willen sommigen op deze manier tekortkomingen verhullen? Of denken zij dat zij door de waarheid te verzwijgen gezondheid kunnen teruggeven aan de samenleving en beschermers kunnen zijn van toekomstige generaties van ons land?

De ramp van verslaving, vooral als deze kinderen en jongeren raakt, is niet om mee te spotten, en verwaarlozing ervan zal in zeer korte tijd tot vernietiging van opeenvolgende generaties leiden.

Daarom is het juist dat functionarissen en beleidsmakers, met name in het onderwijs, met realisme en transparantie van informatie voor het publiek maatregelen nemen om verdere verspreiding van dit probleem te voorkomen. Het is duidelijk dat met deze aanpak de participatie en afstemming van het volk en de functionarissen de beste resultaten zal opleveren.