اعتراض کنشگران مسیحی به واتیکان: اهدای نشان دیپلماتیک به سفیر ،زخم ایرانیان را عمیقتر کرد
سازمان «کنشگران مسیحی برای ایران آزاد» در نامهای تند خطاب به پاپ لئو چهاردهم و مقامهای واتیکان، اعطای عالیترین نشان دیپلماتیک سریر مقدس به سفیر جمهوری اسلامی ایران را اقدامی «دردناک و نگرانکننده» توصیف کرد؛ اقدامی که به گفته این گروه، در میان ایرانیانی که سالها با سرکوب، اعدام و آزار مذهبی مواجه بودهاند، واکنش گستردهای برانگیخته است. این نامه که به امضای دهها کشیش، رهبر کلیسا و فعال مسیحی رسیده، هشدار میدهد که چنین نمادهایی حتی اگر در چارچوب تشریفات دیپلماتیک انجام شوند، ممکن است از سوی حکومت ایران به عنوان ابزار تبلیغاتی مورد استفاده قرار گیرند و پیام اشتباهی به قربانیان نقض حقوق بشر منتقل کنند.
این واکنشها پس از آن شدت گرفت که واتیکان نشان «صلیب بزرگ نشان پیوس نهم» را به محمدحسین مختاری سفیر جمهوری اسلامی در سریر مقدس، اعطا کرد؛ نشانی که از آن به عنوان بالاترین افتخار فعال دیپلماتیک واتیکان یاد میشود. رسانههای نزدیک به حکومت ایران این اقدام را نشانهای از حمایت واتیکان از «صلح و گفتوگو» توصیف کردند، اما مقامهای دیپلماتیک واتیکان و حتی سفارت آمریکا در سریر مقدس، بعدا توضیح دادند که این نشان معمولا به سفیرانی که بیش از دو سال در واتیکان خدمت کردهاند اعطا میشود و نشانه تایید سیاسی یا اخلاقی تلقی نمیشود.
با این حال، سازمان «کنشگران مسیحی برای ایران آزاد» در نامه خود تاکید کردند که موضوع صرفا یک تشریفات اداری نیست. نویسندگان نامه با اشاره به سرکوب اعتراضات، اعدام معترضان، فشار بر زندانیان سیاسی و آزار سیستماتیک مسیحیان نوشتهاند: «برای مردمی که سالها تبعیض، زندان و محرومیت را تحمل کردهاند، اعطای نشان صلیب اوردین پیانو، فقط یک مراسم تشریفاتی نیست.» آنان هشدار دادهاند که چنین تصاویری ممکن است قلب بسیاری از ایرانیان را جریحهدار کند و به شکلی ناخواسته در خدمت پروپاگاندای جمهوری اسلامی قرار گیرد.
در بخش دیگری از این نامه، امضاکنندگان با اشاره به جایگاه نمادین صلیب در سنت مسیحی نوشتهاند: «صلیب، یادآور مسیحی است که در کنار محکومان، ضعیفان و بیصدایان ایستاد.» به همین دلیل، به باور آنان، هر افتخار رسمی که نام صلیب را با خود دارد، باید با حساسیت نسبت به اشک ستمدیدگان، نه شکوه ستمگران همراه باشد. این گروه همچنین از واتیکان خواسته است که به صورت علنی تاکید کند چنین افتخاراتی به معنای نادیده گرفتن نقض آزادی مذهب، اعدام معترضان و فشار بر اقلیتهای مذهبی در ایران نیست.
همزمان، رسانهها و ناظران بینالمللی نیز درباره این اقدام واتیکان مواضع متفاوتی مطرح کردهاند. برخی تحلیلگران معتقدند که سیاست سنتی واتیکان مبتنی بر حفظ کانالهای ارتباطی با همه دولتها، حتی حکومتهای متهم به نقض حقوق بشر است؛ رویکردی که پیشتر نیز در پروندههای پیچیده بینالمللی دنبال شده بود. اما منتقدان میگویند تداوم چنین تشریفاتی در شرایط فعلی، بهویژه پس از گزارشهای متعدد درباره سرکوب معترضان و فشار بر اقلیتهای دینی در ایران، میتواند به اعتبار اخلاقی کلیسا آسیب بزند و این تصور را ایجاد کند که رنج قربانیان در اولویت قرار ندارد.
