Het stilleggen van oppositiestemmen door strop, kogel en gevangenis door de Islamitische Republiek

Terwijl de Islamitische Republiek opnieuw een golf van arrestaties, executies en bloedig geweld in verschillende steden in Iran in gang heeft gezet, bieden twee recente zaken uit Isfahan een schokkerige afbeelding van hoe de regering omgaat met protesterende burgers; ‘Nima Araban’ die maandenlang in onzekerheid en onder het dreigement van executie is vastgehouden, en ‘Faeze Afshari’ die volgens mensenrechtenorganisaties alleen om vreugde op straat te uiten, door directe beschieting van regeringskrachten is gedood.

Rapporten gepubliceerd door de mensenrechtenorganisatie ‘Hengaw’ tonen aan dat de Islamitische Republiek, voortgaande met haar beleid van onderdrukking van tegenstanders, niet alleen politieke demonstranten maar ook gewone burgers tot doelwit van dodelijk geweld heeft gemaakt; een beleid dat volgens mensenrechtenorganisaties arrestaties en psychologische marteling van kinderen tot directe beschietingen op burgers omvat.

Een van deze zaken betreft de zeventienjarige Nima Araban uit Nain in Isfahan, die sinds zijn arrestatie tijdens de protesten in december 2024 zonder bepaalde juridische status in het reformatie- en onderwijs centrum van Isfahan wordt vastgehouden. De bezorgdheid over zijn lot is aanzienlijk toegenomen na de executie van ‘Abbas Akbari Faizabad’, een medegefangene van hem.

Op basis van gepubliceerde informatie maken de familieleden van deze jongeman zich zorgen dat de rechterlijke macht van de Islamitische Republiek opzettelijk de behandeling van de zaak uitstelt totdat hij achttien wordt, om zo de grondslag te schaffen voor zwaardere vonnissen. Mensenrechtenactivisten zeggen dat het vasthouden van een kind in een staat van onzekerheid, vooral in een veiligheidszaak en onder dreiging van executie, duidelijk psychologische marteling is.

Deze bezorgdheden worden geuit in omstandigheden waarin internationale organisaties de afgelopen maanden herhaaldelijk hebben gewaarschuwd voor de toename van executies en veiligheidsingrepen in Iran. Rapporten gepubliceerd door Hengaw, Amnesty International en Europese media geven aan dat de Islamitische Republiek na een nieuwe golf van protesten het proces van uitgifte en uitvoering van executieverordeningen heeft versneld.

Tegelijkertijd brengt de zaak van de dood van Faeze Afshari, een dertigjarige vrouw uit Semirom, opnieuw de kwestie van het gebruik van dodelijk geweld door regeringskrachten tegen burgers naar voren. Volgens rapporten gepubliceerd door mensenrechtenmedias was zij op de avond van 29 februari 2024 toen zij naar het gebied Baharestan in Isfahan ging om medicijnen te halen voor haar moeder die aan kanker lijdt, slachtoffer van directe beschieting te midden van de chaos van straatbijeenkomsten en vreugde van mensen over de dood van Ali Khamenei.

Een geïnformeerde bron over dit incident zei: ‘De gewapende regeringskrachten hebben de auto omsingeld en de achterruit van de auto kapotgeslagen, en een van de regeringsambtenaren richtte zijn wapen rechtstreeks op de slaap van Faeze Afshari en schoot.’ Volgens dit rapport stierf zij in de armen van haar broer.

Critici van de Islamitische Republiek zeggen dat dit soort behandeling aantoont dat de Iraanse regering elke verschillende stem of zelfs ongewenste aanwezigheid op straat als een veiligheidsheidreiging beschouwt; een benadering die in recent jaren herhaaldelijk heeft geleid tot de dood van demonstranten, jongeren en voetgangers.

Mensenrechtenorganisaties hebben ook gewaarschuwd dat de Islamitische Republiek in veiligheidszaken, vooral tegen kinderen en jongeren, haar internationale verplichtingen, inclusief de bepalingen van het Verdrag inzake de Rechten van het Kind, schendt. Volgens dit verdrag zouden personen onder de 18 jaar speciale juridische bescherming moeten hebben, maar rapporten tonen aan dat deze beginselen in veel politieke zaken in Iran worden genegeerd.

De zaak van Nima Araban en Faeze Afshari zijn slechts twee voorbeelden van tientallen rapporten die in recente maanden uit Iran zijn gepubliceerd; rapporten die een beeld geven van een regering die volgens haar critici haar voortbestand niet nastreeft door verantwoording en hervorming, maar door gevangenis, kogels en het scheppen van angst en terreur.