Mark Levin: “Het Iraanse volk wil vrijheid en wil hun leven terugnemen”

De felle en controversiële uitspraken van “Mark Levin”, conservatief Amerikaans commentator en analist, over de situatie van het Iraanse volk en de onderdrukking door de Islamitische Republiek, hebben breed weerklank gevonden in de media en op sociale netwerken. Levin beschuldigde in ongekend scherpe bewoordingen de Iraanse regering van systematische onderdrukking van het volk en zei dat miljoenen Iraniërs na decennia van druk, gevangenis, marteling en ontbering nu maar één eis hebben: vrijheid en het terugkrijgen van hun leven.

Mark Levin, een bekend gezicht in de Amerikaanse media en presentator van “Life, Liberty & Levin”, maakte opnieuw furore met zijn scherpe opmerkingen over de Islamitische Republiek. In verschillende programma’s en interviews kritiseerde hij de situatie van het Iraanse volk, de onderdrukking van betogers en de brede maatschappelijke en politieke beperkingen, en pleitte hij voor meer steun van het Westen voor het Iraanse volk.

In een gedeelte van zijn toespraak dat snel in cyberspace werd herdistribueerd, zei Levin: “Het Iraanse volk wil vrijheid en wil hun leven terugnemen.”

Hij sprak ook over decennia van onderdrukking in Iran, verwijzend naar arrestaties, marteling en executies van tegenstanders, en beschreef de situatie van Iraanse vrouwen en jongeren als “tragisch”. Volgens hem wil de jongere generatie in Iran een normaal leven leiden, contact hebben met de wereld en van elementaire vrijheden genieten, maar wordt zij geconfronteerd met druk van veiligheidsinstellingen en strenge beperkingen.

In zijn programma, waarin hij onlangs over het Iraanse volk sprak en dat veel respons kreeg op sociale media, zei hij: “Ik wil met je praten over mensen, over het Iraanse volk. 92 miljoen mensen van wie het overgrote deel een leven in vrijheid wil leiden.

Ik wil spreken over menselijkheid. Over joods-christelijke waarden en overtuigingen. Misschien ben je vandaag naar een kerk of synagoge gegaan, of heb je gewoon deze morele overtuigingen. Misschien heb je ze geleerd of begrijp je ze intuïtief. Dat je het verschil tussen goed en kwaad kent. Dus ik wil over tientallen miljoenen mensen in Iran spreken die 47 jaar lang als dieren zijn behandeld. Menschen die gevangen zijn gezet, gemarteld, misbruikt en waarvan tienduizenden zijn vermoord. Mensen tegen wie is gezegd welke muziek ze wel of niet kunnen beluisteren.

Ik wil spreken over jonge vrouwen. Dochters, zussen en moeders in Iran die gedwongen worden hun hoofd te bedekken en geen enkele rechten hebben, laat staan gelijke rechten, en worden blootgesteld aan de ergste mistreatment.

Ik wil spreken over jongeren. Jongeren in Iran die willen genieten van hun jeugd, nieuwe en blije dingen willen meemaken en willen leren, maar door de geheime politie van het Shia-regiem worden gearresteerd en meestal in het geheim zonder proces worden geëxecuteerd.

Ik wil spreken over mensen in ons eigen land Amerika die zichzelf liberaal noemen, mensenrechtenactivisten of verdedigers van burgerrechten, maar zich helemaal niets aantrekken van een van deze dingen. Lafaards die niet protesteren en ook niet zullen doen, want de Democratische Partij of de politieke stroming waartoe ze behoren, marxisten en islamisten, haten Amerika en Israël zozeer dat ze liever zien dat tienduizenden Iraniërs op een verschrikkelijke manier sterven, maar niet getuige zijn van hoe ons land dit moordenaarregiem verslaat. Ze zijn niet op straat en marcheren niet. Waar zijn de religieuze leiders? Sommigen zijn er, maar waar zijn de anderen? Ik hoor hun stemmen niet. Jij?

Ik wil spreken over het zwijgen van groepen die zich feministisch noemen en zo verstrengeld zijn met extreem linkse en radicale elementen dat ze geen woord hebben gezegd over de wijdverbreide mishandeling en verkrachting van vrouwen en meisjes door het Shia-imperialistische regiem. Helemaal niets!

Ik wil spreken over mensen die zeggen dat de nucleaire bedreiging van het regiem niet aanstaande is, die zeggen dat dit een verkiezingskwestie is, die zeggen dat dit illegaal is en dergelijke.

Zij interesseert het geen jota of ze nu alleen dit verschrikkelijke vijandige regiem helpen en kalmeren, maar dit vijand zelfs aansporen tot genocide, executies, verkrachting, marteling en alles wat moordenaarregimes doen.

Niets, ik herhaal: niets, absoluut niets van wat eervol of rechtmatig is, hangt aan enige van deze groepen of deze totaal slechte en verdorven personen.

En over Amerikanen die ofwel stil zijn ofwel erger nog, doen alsof deze genocide niet plaatsvindt en hoewel ze weten dat het gebeurt, er met onverschilligheid voorbij gaan. Schande over degenen die zo denken. Schande over degenen die niet protesteren. Schande over degenen die geen actie ondernemen, vooral degenen die in een positie zijn waar ze iets kunnen doen en dat niet doen.

Het Iraanse volk wil vrijheid en wil hun leven terugnemen. Verwijder het moordenaar- en terroristisch regiem en bevrijdt het Iraanse volk van deze tirannie en maak een einde aan elke vorm van dreiging van nucleaire uitbreiding en ballistische raketten in de toekomst. Is dit niet iets goeds voor het nobele Iraanse volk, voor het Amerikaanse volk, voor het Midden-Oosten en de hele wereld? Er kunnen duizenden redenen zijn geweest om dit volk niet te helpen en geen actie te ondernemen, en ik twijfel er niet aan dat deze redenen zijn opgesteld en gepresenteerd. Maar er is één reden die boven al deze redenen uitstijgt, een reden die belangrijker is dan al deze: “Menselijkheid. De wil van de mensheid.”

We hebben nu die uitvlucht niet. Met moderne technologie weten we wat daar in dat land gebeurt. We hebben gezien hoe gewone burgers op het internet worden afgesacht en het is moeilijk om ernaar te kijken. Laten we die fout niet herhalen.”

Deze conservatieve Amerikaanse commentator beschreef de Islamitische Republiek ook in de afgelopen weken herhaaldelijk als “een bedreiging voor het Iraanse volk en de regio” en benadrukte dat de Iraanse regering niet alleen binnenlandse tegenstanders maar elke vorm van kritische stem onderdrukt. In een interview met het netwerk Iran International vergeleek hij Iran zelfs met een “groot onderdrukkingskamp” en zei dat de wereld niet onverschillig moet blijven ten aanzien van de situatie van het volk van dit land.

De uitspraken van Levin komen op een moment dat rapporten van mensenrechtenorganisaties nog steeds berichten over aanhoudende arrestaties van burgeractivisten, internetbeperkingen, druk op vrouwen die tegen verplichte hijab zijn en verhoogde zware straffen tegen betogers in Iran. Internationale organisaties hebben herhaaldelijk bezorgdheid uitgesproken over de situatie met betrekking tot vrijheid van meningsuiting en mensenrechten in Iran.

Levin heeft ook in zijn recente programma’s de Amerikaanse regering verzocht een hardere houding tegenover de Islamitische Republiek aan te nemen. Hij gelooft dat de Iraanse regering in de afgelopen vier decennia door binnenlandse onderdrukking en regionaal beleid wijdverbreide crises heeft veroorzaakt, en dat het Iraanse volk het belangrijkste slachtoffer van deze situatie is.

Zijn uitspraken hebben natuurlijk verschillende reacties opgewekt. Sommige Iraanse activisten buiten het land hebben de aandacht van Amerikaanse media voor de situatie van het Iraanse volk verwelkomd, maar critici zeggen dat enkele van Levins opmerkingen te emotioneel en het conflict aanscherp waren. Desondanks hebben veel Iraanse gebruikers op sociale media gedeelten van zijn opmerkingen over de vrijheid van het Iraanse volk herdistribueerd.