Pesjaschjan: We zijn bereid om naar de stem van het volk te luisteren, maar na de slachting?

De mars van 22 Bahman vond plaats onder bloedige onderdrukking en bedreigingen tegen families van gearresteerden, en Masoud Pesjaschjan sprak op deze ceremonie over bereidheid om naar de stem van het volk te luisteren, maar naar de stem van het volk na een enorme slachting.

Op 22 Bahman 1404 organiseerde de regering van de Islamitische Republiek wederom de verjaardag van de Revolutie van 1979 met regeringsmars; ceremonies die dit jaar niet in een feestelijke sfeer plaatsvonden, maar in de schaduw van bloedige onderdrukking van volksbetogingen en diepe wonden op het lichaam van de Iraanse samenleving. Slechts een maand is verstreken sinds de slachting en massale arrestaties van betogers; gebeurtenissen waarover nog geen transparante verantwoording is gegeven.

Tijdens deze ceremonie probeerde Masoud Pesjaschjan in zijn toespraak een verzoeningsgezicht van de regering te presenteren en verklaarde dat we “naar de stem van het volk moeten luisteren” en er niet tegen in opstand moeten komen. Hij benadrukte: “Wij zijn bedienden van het volk en bereid om naar de stem van het volk te luisteren.” Hij zei ook dat de regering verplicht is voor degenen die bij recente gebeurtenissen gewond zijn geraakt, zorg te dragen.

Maar voor veel rouwende families en gearresteerden worden deze woorden uitgesproken terwijl de gevolgen van zware straatblokkades, doden onder betogers en veiligheidsmaatregelen nog steeds doorgaan. Critici vragen zich af hoe een regering die slechts enkele weken geleden met wijdverspreide geweld op betogingen reageerde, nu spreekt over het luisteren naar de stem van het volk, en dat nog wel binnen de kaders van rode lijnen die herhaaldelijk door Ali Khamenei zijn getrokken.

Tevens geven rapporten uit het land aan dat sommige families van gearresteerden onder druk en bedreiging zijn gezet om deel te nemen aan de mars van 22 Bahman en zelfs hun aanwezigheid gedocumenteerd moeten hebben. Voor families wiens dierbaren nog steeds in gevangenis zitten, is deze verplichting om deel te nemen aan regeringsceremonies geen keuze, maar een poging om het leven en de veiligheid van hun kinderen en dierbaren te beschermen. Velen beschouwen deze actie als een ander soort drukuitoefening en psychologische straf tegen families.

De mars van dit jaar vond plaats onder duidelijk zichtbare veiligheidsmeasures in verschillende steden, en er werd melding gemaakt van massale aanwezigheid van politie- en veiligheidskrachten. De officiële media probeerden beelden van massa’s en regeringsleuzen uit te vergroten, maar op sociale netwerken weerspiegelde zich een ander verhaal van zorg, dwang en geforceerde stilte.

In dergelijke omstandigheden heeft spreken over “het luisteren naar de stem van het volk” voor veel burgers een dubbele betekenis. Een stem die op straat met kogels en arrestaties werd beantwoord, wordt nu in het officiële forum erkend, maar zonder duidelijke aanwijzingen van beleidsverandering of verantwoording over de doden en gevangenen.

Critici geloven dat als de stem van het volk gehoord gaat worden, dit luisteren gepaard moet gaan met de vrijlating van politieke gevangenen, een einde aan bedreigingen tegen families, transparantie over de slachting van betogers en praktisch respect voor de fundamentele rechten van burgers; niet alleen in de vorm van gelegenheidstoespraken.

De mars van 22 Bahman 1404 is meer voor velen een herinnering aan een diepe kloof tussen het bewind en een bevolking die nog steeds op zoek is naar gerechtigheid en verantwoording, dan een vertoning van nationale eenheid.