Het Midden-Oosten op de rand van explosie, grootste Amerikaanse militaire inzet sinds 2003

De grootste Amerikaanse militaire inzet sinds 2003, met nadruk op vliegdekschepen, bases en een “vuurring” rond Iran, duidt op enorme militaire operaties tegen Iran.

De recente activiteiten van het Amerikaanse leger in het Midden-Oosten schetsen een verontrustend en ongekend beeld van Washingtons militaire gereedheid; een inzet die wat betreft omvang van troepen, diversiteit van wapens en gelijktijdige inzet van aanvals- en verdedigingssystemen verder gaat dan alle crises van de afgelopen twee decennia, en veel analisten beschouwen het als de zwaarste Amerikaanse militaire inzet in de regio sinds de aanval op Irak in 2003.

De inzet van het vliegdekschip USS Abraham Lincoln in het operationele bereik van Centcom, gelijktijdig met de uitgebreide inzet van aanvalseenheden in Jordanië, Qatar en de Emiraten, heeft de Verenigde Staten in feite gebracht tot een fase die kan worden beschreven als “volledige gevechtsgereedheid”. Deze inzet is niet alleen een machtsdemonstratie, maar creëert ook een mobiele infrastructuur voor het uitvoeren van snelle, nauwkeurige en verwoestende operaties in de buurt van de grenzen van Iran.

Het vliegdekschip Abraham Lincoln, met tientallen gevechtstoestellen van de vierde en vijfde generatie, elektronische oorlogsvoeringstoestellen en helikopters tegen onderzeeërs, vervult op zich de rol van een zwevende luchtbasis. De combinatie van radarvermijdende jagers, storingtoestellen en kruisraket-dragende destroyers maakt deze vlootgroep tot een instrument dat in de eerste uren van elk conflict in staat is luchtverdediging en gevoelige militaire centra lamstellen.

Onder het wateroppervlak is ook de aanwezigheid van atoomonderzeeërs met het vermogen om grote hoeveelheden kruisraketten af te vuren, een verborgen maar doorslaggevende dimensie van deze inzet; wapens die zonder voorafgaande waarschuwing strategische doelen diep in Iraans grondgebied kunnen raken.

Wat deze inzet ongekend maakt, is niet alleen de concentratie van oorlogsschepen, maar ook een netwerk van lucht- en logistieke bases die Iran feitelijk van het westen, zuiden en zuidoosten in een “vuurring” hebben geplaatst.

In Jordanië zijn aanvalsjagers die zware bommen kunnen dragen gestationeerd; in Qatar hebben strategische bommenwerpers en tankvliegtuigen het mogelijk gemaakt langdurige operaties uit te voeren, en in de Emiraten hebben jagers met luchtsuperioriteit de taak de lucht van de regio in de eerste minuten van elk conflict schoon te vegen. Deze opstelling stelt Amerika in staat gelijktijdig van meerdere assen aan te vallen, zonder afhankelijk te zijn van een bepaalde route of basis.

Naast aanvalscapaciteit heeft Washington ook op ongekende wijze zijn defensieve lagen versterkt. De inzet van geavanceerde antimissielstelsels, van Patriot tot systemen voor hoge-hoogte-onderschepping, laat zien dat Amerika niet alleen aan een mogelijke aanval denkt, maar zich ook voorbereidt op het bestrijden van Irans raketrespons.

Amerikaanse bases en die van zijn bondgenoten in de regio zijn nu uitgerust met puntdefensiesystemen, anti-dronematerieel en anti-raketstelsels; een stap die duidelijk Washington’s bezorgdheid over asymmetrische aanvallen en ketteringsresponsen weerspiegelt.

Militaire schattingen tonen aan dat tientallen duizenden Amerikaanse troepen in landen rond Iran in volledige paraatheid staan. Deze troepen zijn niet alleen voor lucht- of maritieme operaties gestationeerd, maar omvatten ook grondgevechtseenheden, logistieke eenheden en snelle reactieeenheden; deze opstelling geeft aan dat het Pentagon zich niet alleen baseert op een beperkt scenario en dat een spectrum aan opties, van precisieaanvallen tot meer omvangrijke gevechten, op tafel ligt.

De beweging van een tweede vliegdekschip naar de regio en de voortdurende toename van het aantal jagers, tankvliegtuigen en aanvalsdrones brengen het bericht over dat de huidige inzet de fase van “afschrikking” voorbijgaat en gericht is op voorbereiding voor uitgebreide aanvallen. Historische ervaringen tonen aan dat dergelijke concentraties van militaire macht zelden zonder ultiem doel blijven.

Het geheel van deze ontwikkelingen heeft het Midden-Oosten in een fase gebracht die verontrustend veel gelijkenissen vertoont met de dagen vóór de Irakoorlog in 2003. Ofwel zal deze ongekende druk leiden tot een politieke terugtrekking en een groot akkoord, ofwel bevindt de regio zich aan de rand van een van de kostbaarste militaire conflicten van de eenentwintigste eeuw.

Wat zeker is, is dat de huidige Amerikaanse inzet een duidelijk bericht stuurt: “Washington heeft zich op het ergste scenario voorbereid.”