Hijab als voorwendsel voor doelgerichte onderdrukking door een regering die de vrijheid van het volk gijzelt
In het nieuwste veiligheidsscenario toont een audiobestand dat aan het ministerie van Inlichtingen wordt toegeschreven aan hoe hijab is omgevormd tot een instrument van controle en druk op vrouwen, minderheden en burgers.
Terwijl Iran geconfronteerd wordt met economische crises, structurele corruptie, ongekende uittocht van intellectuelen, maatschappelijke instabiliteit en politieke druk, gaat de nieuwste mediastorm in het land niet over inflatie of economische ellende, maar over “hijab”; een onderwerp dat opnieuw is veranderd in de voornaamste brandstof van het repressieapparaat, terwijl ambtenaren en hun families buiten alle toezicht in volledige rust leven.
De publicatie van een audiobestand van elf minuten dat naar eigen zeggen “een rapport van het ministerie van Inlichtingen aan de leider” over de toestand van de hijab bevat, heeft geleid tot een golf van reacties. Een onbekende spreker presenteert met een volledig fundamentalistische toon een reeks stellingen die geen officiële bron heeft bevestigd; maar de inhoud ervan is precies wat in de afgelopen jaren op straten is geëxecuteerd: vrouwen controleren, burgers bedreigen en veiligheidsplannen uitvoeren onder de naam “behoud van kuisheid.”
In dit audiobestand zegt de spreker: “Na de twaalfdurige oorlog vindt een uitgebreide operatie plaats die door de vijand met zware planning in het hele land wordt uitgevoerd; vergaderingen houden met openlijke corruptie van dansen en dranken en snelle mediale verspreiding. Meneer Khatib meldde deze situatie aan de leider en de leider vond dit rapport schokkemd en bracht vijf assen ter tafel.”
Volgens zijn bewering gaf Ali Khamenei vijf specifieke bevelen die het volgende omvatten: “Een: geef dit pijnlijke rapport aan de president zodat zij het volledig bestuderen. Twee: het ministerie van Inlichtingen voert streng optreden uit tegen degenen die hierachter zitten. Drie: gesprekken tussen revolutionaire jongeren over het onderwerp hijab en kuisheid moeten absoluut plaatsvinden. Vier: culturele, propagandistische stromingen en moskeeën moeten serieus in actie komen; dit is geen normale beweging, maar een tegenbeweging. Vijf: alle denktanks en propagandagroepen moeten tegen deze grote ketterij opkomen.”
In een ander deel van het audiobestand spreekt de spreker over een vergadering in het kantoor van de leider: “Het kantoor van sir verzamelde betrokken ambtenaren en lazen het schrijven van sir voor. Als u kijkt naar meneer Mohseni-Eje die twee aparte toespraken gaf ter ondersteuning van ordebevelers, dat is hiervan het gevolg.”
Vervolgens verwijst hij naar regeringsinmenging en voegt eraan toe: “Pezeshkian stelt het rapport ook in het kabinet ter tafel en zegt dat niemand tekortkoming mag hebben en wij zullen in actie komen. Drie personen waren het niet eens: Rabiee, Behrouz Azari en Elias Hazrati. Pezeshkian gaat hard in tegen alle drie. Meneer Khatib zegt ook dat wij onze krachten hebben ingezet. Wat vandaag op de agenda van het systeem staat is dit plan. De hijab-wetgeving bevat elf operationele bepalingen en het plan is om niet formeel aan te kondigen dat deze wet wordt uitgevoerd, maar om deze stap voor stap uit te voeren; van discussie over sms en het verlenen van diensten aan onbedekt geklede vrouwen enzovoort.”
Ook over de uitvoering van het plan om sms-berichten naar zogenaamd ongesloten of slecht gesloten personen te sturen zei hij: “Sms-berichten werd eerst in Isfahan uitgevoerd. We kregen uitzonderlijke resultaten en nu zal het in elf provincies worden uitgevoerd. Begin met onbedekt geklede vrouwen. Het eerste sms-bericht is naar minder dan 25 procent van hen verzonden, meestal gescheiden vrouwen en kinderen uit scheidingsgezinnen. Het derde sms-bericht heeft geen basmala en groeten en is veiligheid gerelateerd. Dit sms-bericht is voor huurlingen of personen die aan de Volksmoejahedien zijn verbonden.”
Ten slotte behandelt hij een volledig politiek onderwerp en voegt eraan toe: “De liberale stroming stelt het project om Pezeshkian te omzeilen ter tafel; hun excuus is ineffectiviteit maar dat is slechts het uiterlijk van de zaak.”
De onthulling van dit audiobestand geeft aan dat de regering het echte probleem heeft verlaten en zich aan “volksbeheer” heeft vastgeklampt. Deze verhalen, waar of onwaar, onthullen één ding: “In Iran is de vrijheid van het volk het belangrijkste slachtoffer van politiek.”
Een regering die jarenlang uit de weg gaat voor verantwoording over corruptie, armoede, werkloosheid, jeugdemigratie, religieuze discriminatie, onderdrukking van minderheden en legitimiteitscrisissen heeft nu opnieuw hijab omgevormd tot een politiek instrument; een instrument dat bepaalde groepen toestemming geeft om “zich in het leven van mensen te mengen.”
Intussen leven de families van ambtenaren (dezelfde mensen die over “kuisheid” spreken) buiten het land of in speciale gebieden van Iran, zonder hijab, zonder beperkingen en zonder angst. Zij ontvangen geen sms-berichten, worden niet van diensten beroofd, staan niet onder beveiligingscamera’s. Deze duidelijke dualiteit heeft jaren lang het openbaar vertrouwen uitgeput.
Voor de Iraanse christelijke gemeenschap, vooral burgers die hun geloof vrijelijk hebben gekozen, hebben deze beleidsmaatregelen een bekende betekenis: “Controle over lichaamsbedekking is een voorbode van geloofscontrole.”
Wanneer de regering beslist wat je draagt, is het natuurlijk dat zij beslist wat je leest, welk geloof je hebt en in welke verzameling je aanwezig bent. De norm is hetzelfde: “Je hebt het recht niet om te kiezen.” en dit bericht is volledig anti-christelijk, tegen de geest van het evangelie en tegen vrijheid van geweten.
Iran heeft vandaag meer dan ooit geen behoefte aan een moralenpolitie, geen dreigingssms-berichten, geen veiligheidsplan; wat dit land nodig heeft is: vrijheid van kleding, vrijheid van religie en geloof, respect voor menselijke waardigheid en verantwoording van ambtenaren. Hijab is slechts een voorwendsel voor doelgerichte onderdrukking.
