Arrestatie van “Behzad Saeedi”, wanneer vrijheid van meningsuiting als misdaad wordt beschouwd

De ontzegging van oppositieleden van vrijheid van meningsuiting in de schaduw van veiligheidsonderdrukking was de reden voor de arrestatie van “Behzad Saeedi”, een 35-jarige verpleegkundige.

“Sayed Behzad Saeedi”, een 35-jarige verpleegkundige uit Khomein, is gearresteerd onder het vermoeden van “propaganda tegen het systeem” en “samenzwering en samenspanning voor acties tegen de binnenlandse veiligheid” en is overgebracht naar de gevangenis onder een twee maanden durend bevel. Mensenrechtenorganisaties stellen dat de tegen hem ingebrachte beschuldigingen, waaronder “het verzenden van afbeeldingen naar buitenlandse media”, een weerspiegeling zijn van de beperking van vrijheid van meningsuiting en de toenemende veiligheiddruk op kritische burgers in Iran.

Volgens het rapport van de mensenrechtenorganisatie “Hengaw”, op donderdag 1 Aban (23 oktober) werd Sayed Behzad Saeedi, een 35-jarige verpleegkundige en inwoner van deze stad, na kennisgeving van de beschuldigingen door de rechter-commissaris van de stad Khomein via een twee maanden durend arrestatiebevel naar de gevangenis van Khomein overgebracht.

Eén dag daarvoor, op 30 Mehr, werd hij gearresteerd door de inlichtingendiensten van de Islamitische Revolutionaire Garde in het huis van zijn vader en overgebracht naar het detentiecentrum van het inlichtingenbureau. Volgens beschikbare rapporten bevatten de tegen hem ingebrachte beschuldigingen: “Samenzwering en samenspanning voor acties tegen de binnenlandse veiligheid van het land”, “propaganda tegen het systeem” en “het verzenden van afbeeldingen van gevoelige plaatsen in de stad naar buitenlandse media”.

De mensenrechtenrapporteur van Hengaw heeft verklaard dat Behzad Saeedi voorheen geen bekende politieke achtergrond had en werkzaam was in het veld van gezondheidszorg.

Tot het moment van dit rapport hebben de rechterlijke of veiligheidautoriteiten van de Islamitische Republiek geen officiële reactie gegeven op de arrestatie van dhr. Saeedi. Daarentegen hebben burgerorganisaties en gebruikers van sociale media deze arrestatie gezien als nog een voorbeeld van de beperking van vrijheid van meningsuiting in Iran.

Enkele activisten op sociale media hebben geschreven: “In een land waar het spreken van de waarheid een misdaad is, is zwijgen een teken van angst, niet van instemming.”

Juridische waarnemers hebben ook gewaarschuwd dat de herhaling van soortgelijke arrestaties in kleine steden aantoont dat het controle- en veiligheidsdomein zich uitbreidt tot zelfs niet-politieke lagen van de samenleving, vooral wanneer de verdachten uit diensten- of gezondheidssectoren afkomstig zijn.

De zaak-Behzad Saeedi weerspiegelt een diepere realiteit: “In het huidige Iran is de grens tussen ‘journalistiek’ en ‘acties tegen nationale veiligheid’ op een vage manier getrokken, zodat elke vorm van communicatie of informatieoverdracht door veiligheidsinstellingen als een bedreiging kan worden beschouwd.”

De onderdrukking van vrijheid van meningsuiting fungeert als een instrument van sociale controle. De arrestatie van personen die geen politieke rol of invloed hebben, geschiedt niet vanwege een directe bedreiging voor de regering, maar om publieke angst in de samenleving te creëren; een duidelijk bericht dat “iedereen die spreekt, gearresteerd kan worden.”

De beschuldiging “het verzenden van afbeeldingen naar buitenlandse media” laat duidelijk zien dat de regering bang is om gezien te worden. Terwijl transparantie een essentieel onderdeel van aansprakelijkheid in elk politiek systeem is, maakt het omzetten ervan in een misdrijf feitelijk plaats voor geheimzinnigheid en publiek wantrouwen.

Zoals in andere vergelijkbare zaken kan worden gezien, ondermijnt strikte behandeling van gewone burgers in contrast met relatieve tolerantie jegens machtshuizen de geloofwaardigheid van de rechtvaardiging. In een systeem waar het spreken van waarheid wordt bestraft, wordt de wet een instrument voor censuur.

De arrestatie van Sayed Behzad Saeedi is een teken van continuïteit van een beleid dat in recent jaren elke kritische of onafhankelijke stem als veiligheidsbedreigend heeft beschouwd. In een land waar informatieverspreiding, dialoog en vreedzame kritiek als misdrijf worden beschouwd, is vrijheid van meningsuiting slechts een leuze op papier. Van verpleegkundigen tot leraren, journalisten en burgeractivisten, politieke activisten en religieuze minderheden, zijn in recente maanden tientallen burgers onder vergelijkbare beschuldigingen gearresteerd, beschuldigingen waarvan de werkelijke aard slechts “het recht om te spreken” is.