Dood van “Somayeh Rashidi” is opnieuw bewijs van de wreedheden van het gevangenisstelsel van de Islamitische Republiek
Het overlijden van “Somayeh Rashidi” na ontzegging van medische behandeling toont opnieuw het wrede optreden van de regering tegen politieke gevangenen.
Somayeh Rashidi, 42-jarige politieke gevangene, overleed vandaag donderdag 3 Mehr 1404 (25 september 2025), na enkele dagen in coma in het “Shohada-e Evin ziekenhuis” in Varamin. Het bericht van haar overlijden werd bevestigd door het Iraanse nieuwsagentschap Mizan, dat onder toezicht van de gerechtelijke macht staat.
Volgens bronnen dicht bij Somayeh was zij werkzaam als naaister en werd zij in april van dit jaar gearresteerd onder beschuldiging van “propaganda tegen het systeem” en met aanklachten in verband met muurslogans. Na enige tijd in Evin-gevangenis ondergebracht te zijn geweest, werd zij overgeplaatst naar gevangenis Qarchak. Cellemaats en familieleden hebben verklaard dat zij gedurende maanden last had van herhaalde aanvallen en ernstige hoofdpijnklachten en meermaals ernstige medische zorg nodig had.
Volgens berichten van haar cellemaats noemde de gevangenismedicijnen telkens wanneer Rashidi’s toestand verslechterde haar symptomen “simulatie” en weigerden zij haar naar het ziekenhuis te sturen of de nodige zorg te verlenen. Dit ging door totdat zij in coma raakte en volgens naasten pas na een ernstige aanval en val met spoed naar het ziekenhuis werd overgebracht. Dit patroon van vertraging en achteloosheid jegens de medische toestand van politieke gevangenen is eerder meermaals gerapporteerd door mensenrechtenorganisaties en media.
De gerechtelijke macht en het nieuwsagentschap Mizan hebben bij pogingen om het incident te rechtvaardigen, terwijl zij haar overlijden bevestigden, verwijzingen gegeven naar Rashidi’s veiligheids- en ordebewakingscasusgeschiedenis. Zij stelden dat zij ook in 1401 en 1402 was gearresteerd en onder beschuldiging van “contacten met afscheiningsgroepen” (verwijzing naar de Volksmoejaheddinorganisatie) was vastgehouden, en na vrijlating opnieuw werd verdacht van contacten met dezelfde strekking.
Zij stelden ook dat de familie zich onttrokken had aan het stellen van borgsom. Dit soort officiële verklaringen wordt altijd gebruikt als middel om tekortkomingen in medische zorg voor gevangenen te verdoezelen. Een regering die het leven van tegenstanders en gevangenen opoffert in machtsspelen.
De dood van Somayeh Rashidi is geen geïsoleerd voorval, maar deel van een zich herhalend patroon. Onderdrukking en medische ontzegging van politieke gevangenen die veelal met officiële verhalen worden beantwoord. Wanneer verantwoordelijke instanties waarschuwingen van artsen van gevangenen als “simulatie” bestempelen en wanneer de tijd voor overbrenging naar het ziekenhuis vertraging oploopt, is het resultaat niets anders dan het verlies van een mensenlife en de vernering van diens familie. Iran’s regering toont met dit optreden aan dat het leven en de waardigheid van politieke gevangenen en religieuze minderheden niet als menselijke en juridische verantwoordelijkheid beschouwt, maar als drukkingsmiddel en straf.
Het ontzeggen van politieke en gewetensgevangenen van toegang tot passende medische behandeling is een duidelijke schending van mensenrechten en vereist onmiddellijke vervolgacties door onafhankelijke mensenrechtenorganisaties en de internationale gemeenschap.
De officiële verklaringen over Rashidi’s veiligheidsachtergrond en de weigering van de familie om borgsom te stellen, worden veelal ingeroepen om de regeringsverantwoordelijkheid te verkleinen. Echter, haar familie en cellemaats zijn directe getuigen en hun verklaringen mogen niet zomaar buiten beschouwing worden gelaten.
