Prins Reza Pahlavi: Irans middelmatige grote leider
Prins Reza Pahlavi schreef een artikel met de titel “Irans middelmatige grote leider” waarin hij de valse structuur van Ali Khamenei in kaart brengt.
Het artikel “Bartleby” van Prins Reza Pahlavi met de titel “Irans middelmatige grote leider” werd gepubliceerd in de Wall Street Journal en schetst Ali Khamenei als de verpersoonlijking van de Islamitische Republiek en een regering die niets meer is dan pure vertoning.
Hieronder volgt de volledige tekst van het artikel “Bartleby” van Prins Reza Pahlavi:
“Dit regime stelt zichzelf voor als beschermer van Iran, terwijl het de oliebronnen van het land plundert voor een kleine gesloten groep en niet in staat is zelfs de meest basale waterinfrastructuur voor het Iraanse volk te voorzien. In plaats van nationale rijkdom aan de burgers uit te geven, hebben de heersende geestelijken miljarden dollars besteed aan een nucleair wapenprogramma. Dit regime haat de beschaving waarvan het beweert leider te zijn. Bijna een halve eeuw lang heeft de heersende klasse geprobeerd de culturele, intellectuele en morele fundamenten van Iran te vernietigen en deze te vervangen door imperialistische ideeën over jihad en veroveringen van Najaf tot Karbala. In zijn blinde fanatisme heeft het regime zelfs de jaarlijkse herdenking van een van de meest vooraanstaande figuren uit de Iraanse geschiedenis, Cyrus de Grote, onderdrukt en dit een “zionistische samenzwering” genoemd.
Elke Iranees kent de leider van de Islamitische Republiek goed. Khamenei zelf weet beter dan iemand anders wat hij is: een geestelijke van gemiddeld niveau die door politieke spelletjes aan de macht kwam, zonder enige bijzondere wetenschappelijke of morele autoriteit. Zoals Bartleby opmerkt, is zijn hele carrière gebaseerd op de verdraaing van religie om zijn macht te rechtvaardigen.
Iraanse tegenstanders hebben jarenlang geprobeerd deze werkelijkheid aan de wereld duidelijk te maken. Het regime hangt niet af van echte volkssteun, maar handhaaft zich via binnenlandse onderdrukking en afleiding met buitenlandse crises. Echter, het Westen verwart Iran vanwege zijn eigen bittere ervaringen met “natie-vorming” vaak met zijn buurlanden.
Mijn land is een modern land met een overwegend jong, opgeleid en Amerika-vriendelijk bevolking. Iraniërs die naar het Westen emigreren, doen het goed op de markten daar. De geschiedenis, literatuur, cultuur en politieke tradities van Iran stemmen overeen met die van Amerika en zijn bondgenoten en eerbiedigen deze. Deze kenmerken zijn diepgeworteld en bestonden niet alleen vóór de Islamitische Republiek, maar zullen daarna ook standhouden.
Toch is het beschamend dat het bruto binnenlands product per capita van Iran slechts 4.500 dollar bedraagt, terwijl het 45.000 dollar zou moeten zijn. Iran, met zijn natuurlijke hulpbronnen, menselijk talent en internationale verbindingen, zou op hetzelfde niveau als de meest succesvolle landen ter wereld moeten staan, maar in plaats daarvan worstelt het met armoede.
Toch ben ik ervan overtuigd dat deze situatie niet permanent zal zijn. Khamenei’s middelmatigheid is geen toeval, maar de essentie van dit systeem. Dit regime verheft kleine en ongepaste mensen, zwijgt dappere mensen en straft deserving mensen. Dit systeem kan niet worden hervormd, omdat het niet voor succes is ontworpen. Het zal uiteindelijk instorten, en dan zullen Iraniërs hun dromen van waardigheid, vrijheid en het recht om hun eigen toekomst op te bouwen kunnen realiseren.
Wanneer het Khamenei-regime op de vuilnisbelt van de geschiedenis wordt gegooid, zal de Verenigde Staten en de internationale gemeenschap geen betere vriend dan Iran in vrede en welvaart vinden.”
