«Narges Mohammadi»: Elk persoon binnen en buiten Iran, schreeuw luidkeels
Narges Mohammadi stuurde een dringend bericht naar elk persoon binnen en buiten Iran met de boodschap luidkeels te schreeuwen.
Narges Mohammadi is een mensenrechtenactivist, politieke gevangene en voormalig lid van de Hoge Raad voor Beleid van de Hervormeringsgezinde Beweging voor Eenheid. Zij is vicevoorzitter en woordvoerder van het Centrum voor Verdedigers van Mensenrechten. Zij won vorig jaar de Nobelprijs voor de Vrede.
Mevrouw Mohammadi heeft meerdere keren brieven vanuit de gevangenis geschreven en gepubliceerd tegen de regering en ter ondersteuning van het Iraanse volk. Zij schreef gisteren, zondag 2 Ordibehesht, in reactie op de marteling en seksuele mishandeling van “Dina Ghalibaf”, een gearresteerde journaliste, in een dringend bericht aan vrijheidsstrevend volk binnen en buiten het land:
«Bewust volk van Iran! Ik ben Narges Mohammadi. Jullie horen mijn stem van achter de tralies van vrouwen in de gevangenis Evin. Mijn telefoon is natuurlijk al bijna vijf maanden afgesloten en ik stuur dit bericht via de telefoonkaart van Sepideh Ghollian. Een uur geleden betrad nog een ander Iraans meisje, “Dina Ghalibaf”, met blauwe plekken en met verslagen van seksueel misbruik de vrouwendeling van de gevangenis Evin. Wij zijn al jaren getuige van verhalen van vrouwen die aanranding, mishandeling en slagen door regeringsfunctionarissen hebben ondergaan; maar vandaag de dag heeft de despotische religieuze regering niet vanuit een positie van kracht, maar uit wanhoop, een alles omvattende oorlog tegen alle vrouwen naar alle straten van het land getrokken.
Wij vrouwen zullen in deze meedogenloze oorlog deze oorlog door onze dood stoppen, of het volk van Iran en de wereld zal opstaan om ons te helpen, zodat we door te leven en vrede deze oorlog kunnen stoppen en de vrouwenonvriendelijke regering tot terugtrekking kunnen dwingen.
Bewust volk van Iran, ik vraag elk van jullie en alle lagen, beroepsgroepen, kunstenaars, intellectuelen, arbeiders, leraren en studenten binnen en buiten het land om luidkeels te schreeuwen tegen oorlog, aanranding, verkrachting en mishandeling van vrouwen. Ik vraag de wereld en alle volkeren om deze brutale, meedogenloze oorlog, die een lelijke en afstotelijke verschijning van geslachtsapartheid is, te stoppen; maar ik heb woorden voor de rechtopstaande vrouwen van het land Iran.
O rechtopstaande vrouwen van Iran! De wrede despotische regering dacht dat zij ons door aanranding, verkrachting en schending van de waardigheid van vrouwen zou afschrikken en zou dwingen tot terugtrekking, maar jullie, jullie naamloze en anonieme vrouwen van Sistan en Baluchistan tot Koerdistan en van Khuzestan tot Azerbeidzjan en Teheran en elk punt in het land Iran, trokken jullie niet terug, maar dwongen de regering terug. Wij vrouwen van verzet leven in elk moment van ons leven op elke plaats onder de laarzen van despotie in gevangenis en op straat. Mijn dierbare, waardeer jullie eigen verhalen niet gering. Deze verhalen zullen de vrouwenonvriendelijke regering in schande stellen en ter aarde slaan. Stuur jullie verhalen van arrestatie, aanranding, mishandeling, vernedering, slagen en verkrachting naar mijn Instagram-pagina.»
