Noodvisum aangevraagd door mensenrechtenactivist ‘Shelan Mirzaei’

‘Shelan Mirzaei’, mensenrechtenactivist en gevangene in Turkije, heeft om een noodvisum verzocht.

Shelan Mirzaei, mensenrechtenactivist en politiek activist woonachtig in Turkije, is gearresteerd vanwege zijn activiteiten tegen de Islamitische Republiek en zijn verdediging van het Iraanse volk, en is overgebracht naar een deportatiekamp. Hij bevindt zich momenteel in een kritieke situatie en Turkije heeft hem vijf jaar lang de ingang tot het land verboden.

Na 36 dagen in het kamp en terwijl hem verboden was zijn situatie via de media bekend te maken, maakte hij gisterochtend donderdag, 30 november, via een audiobestand op Instagram zijn situatie bekend. In dit audiobestand stelde hij dat hij een bevel van de immigratiepolitie had ontvangen, waarin volgens artikel 9 van de Wet Internationale Bescherming van Buitenlanders nummer 6458, op basis van uitgevoerde beoordelingen, de immigratiedienst en de gouverneur hebben besloten om hem vijf jaar lang in Turkije te verbieden.

In het bevel dat aan mevrouw Mirzaei werd betekend, is een verbod op verblijf in Turkije voor vijf jaar opgenomen, maar indien zij een ernstige bedreiging voor de openbare veiligheid vormt, kan dit bevel worden uitgebreid tot tien jaar verbod.

Mevrouw Mirzaei zegt in dit audiobestand: “In dit bevel staat geschreven dat vanwege het fundamentele principe dat tot dit bevel heeft geleid, de bevoegde autoriteiten procedures zijn gestart om mijn verblijfsvergunning in te trekken, en mij 60 dagen zijn gegeven na kennisgeving van dit bevel om via een advocaat bezwaar in te dienen bij de rechtbank. Echter, in het bevel staat uitdrukkelijk vermeld dat zelfs het aanhangig maken van beroep bij de rechtbank tegen dit bevel mijn verbod op ingang en verblijf in Turkije niet zal stopzetten.”

Terwijl een gewone vluchteling, wiens aanvraag door de immigratiepolitie wordt afgewezen, de kans heeft op bescherming door de rechtbank, omdat het mogelijk is dat de rechtbank de vluchteling opnieuw beschermt, en als deze bescherming door de rechtbank niet wordt verleend en hij naar het land van herkomst terugkeert, zal hij een ingangsverbod voor Turkije hebben.

Zoals in het tegen mij uitgevaardigde bevel staat vermeld: hoewel ik nog steeds op Turks grondgebied ben en er een vijfjarig verbod op mijn verblijf in Turkije is uitgevaardigd, en ondanks de zestig dagen die mij in het bevel zijn gegeven om bezwaar in te dienen, is het duidelijk een termijn voor mijn vertrek uit Turkije.”

Shelan Mirzaei, stellende dat hij een aanvullend bevel heeft ontvangen, verklaarde dat met dit aanvullende bevel de mogelijkheid voor de rechtbank om hem te beschermen volledig is afgesloten, en het enige wat hij uit de uitgevaardigde bevelen kan concluderen is dat zij hem naar Iran willen terugsturen, hoewel er niets in het bevel staat over terugzending naar Iran, maar hun handelen geeft dit aan.

Hij vervolgt: “Zij verbieden mij nu al 36 dagen om over mijn eigen zaak in de media te berichten en ik heb nog steeds niet het recht om over mijn situatie in de media te spreken. Maar vandaag, via dit audiobestand, wil ik mijn stem laten horen, want vandaag willen zij mij – als vluchteling in Turkije en niet als asielzoeker, en mijn dossier ligt bij de landenafdeling van de VN – vandaag mijn ikamet (verblijfsvergunning) ongeldig verklaren om deze arrestatie legaal te maken, terwijl zij me wettelijk niet mogen arresteren.”

Gedurende de dagen dat ik in het deportatiekamp zit, heb ik herhaaldelijk contact opgenomen met de VN om mijn dossier op te volgen en naar een derde land over te dragen, maar zij hebben geweigerd mijn dossier naar een derde land over te dragen. Zelfs adviseurs van de VN hebben mijn vragen over het volgen van mijn dossier beantwoord met ‘we weten het niet, we kunnen geen antwoord geven’. Ze zeiden dat ik niet geschikt ben voor overdracht naar een derde land. Schande over de VN, wiens taak het is om vrijheidslievende mensen te beschermen en vrijheid van meningsuiting te steunen, maar hier in Turkije, in de schaduw van de VN, wordt mijn vrijheid van meningsuiting ontnomen en ben ik gevangen omdat ik mijn volk verdedig en mensenrechtsschendingen in Iran aanklaag, en worden tegen mij bevelen uitgevaardigd waarvan niet eens de beschuldigingen in documenten zijn vastgelegd die zij stellen te hebben.

Ik heb een noodvisum nodig om Turkije te verlaten. Meer dan 36 dagen ben ik gescheiden van mijn kinderen. Ik heb twee kleine zonen van 5 en 7 jaar oud. Mijn 7-jarige zoon is in shock geraakt sinds mijn arrestatie en gaat niet naar school, en mijn 5-jarige zoon was aanwezig toen ik werd gearresteerd en is door het trauma zijn spraak kwijt geraakt, en we bevinden ons in zeer moeilijke omstandigheden.”

Terwijl hij benadrukt dat hij slechts 60 dagen heeft om zich van het criminele regime van de Islamitische Republiek te bevrijden, vraagt hij alle mensenrechtenactivisten, Iraniërs in het buitenland en de Iraanse oppositie om steun en actie voor een noodvisum en onmiddellijke uitreizen uit Turkije.

Het verdient opmerking dat niet alleen de situatie van mensenrechtenactivisten en politieke activisten, maar ook die van veel christenen die zich in Turkije als vluchteling bevinden, in een onzekere situatie verkeert en de meesten van hen in kampen verkeren met het risico van deportatie.