«Hossein Naderbeygi»: Ik ben in leven gebleven, maar beide mijn ogen zijn blind geworden

«Hossein Naderbeygi» sprak over zijn huidige situatie: «Ik ben in leven gebleven, maar beide mijn ogen zijn blind geworden.»

Hossein Naderbeygi is een van degenen die vrijheid nastreeft en na de landelijke protesten het gezichtsvermogen van beide ogen verloren heeft. Ondanks meerdere chirurgische ingrepen die werden uitgevoerd, is zijn gezichtsvermogen niet teruggekeerd en konden artsen alleen het uiterlijk van Hossein’s ogen behouden.

Hossein Naderbeygi sprak over zijn huidige situatie en zijn uitspraken werden vandaag op Twitter gepubliceerd. Hossein beschrijft zichzelf als volgt: «Ik ben Hossein Naderbeygi. Ik ben in leven gebleven, maar beide mijn ogen zijn blind geworden. Ik ben 23 jaar oud en was student aan de Azad Universiteit, of beter gezegd, ben geweest. Ik woon samen met mijn moeder, tweelingbroer en een jongere broer in Karaj. Het is vijf jaar geleden dat mijn vader overleed en mijn moeder onderhoudt de gezinsuitgaven door naaien.

Na het behalen van mijn diploma in december 2019 ben ik in dienst gegaan en op 25 november 2021 was mijn militaire dienst voorbij. Om mijn moeder financieel te helpen, ben ik gaan werken bij een bedrijf en sparen. Die spaargeld ben ik nu kwijt aan oogchirurgie. Mijn hobby en ontspanning was sport: ik voetbalde en trainde enkele maanden professioneel bodybuilding. Onlangs had ik een gitaar gekocht en volgde ik twee keer per week muziekles.

Ik ben een fan van Persepolis, maar nu kan ik niet meer naar het stadion gaan.»

Hossein beschrijft vervolgens hoe hij zijn ogen verloren is: «De veertigste-dag ceremonie van Hadith Najafi vond plaats in Baharoldin Sokeneh in Karaj. Onderdrukkingsagenten verhinderden de ceremonie en opende het vuur op burgers. Er was zwaar verkeer en het internet was uitgeschakeld, dus ik wist niets van het tumult die dag. Ik stond ver weg van de gevechten, tussen onderdrukkingsagenten en betogers, toen plotseling een motorrijder met iemand erop die in basiji-kleding gekleed was, op mij af kwamen. Eerst reden ze langs me heen, maar de persoon achterop de motor zei tegen de bestuurder om te stoppen. Hij trok een wapen onder zijn jas vandaan en met een lach op zijn gezicht, terwijl hij ongeveer 5 meter van me verwijderd was, schoot hij op mijn gezicht. Ik herinner me zijn gezicht nog steeds.»

Na het schot op Hossein’s gezicht liepen de basiji-agenten op hem af en schoten op zijn nek, gezicht en andere lichaamsdelen, waardoor Hossein bewusteloos raakte. Twee vrouwen hielpen hem en brachten hem naar de dichtstbijzijnde kliniek in Karaj. De pellets hadden zijn ogen, gezicht, nek, handen en nieren doorboord en Hossein verloor zelfs een week lang zijn spraakvermogens.

Het kliniekpersoneel vond via Hossein’s identiteitskaart zijn familie en contacteerde hen. Ze gaven de lichaam vol kogels en de ogen zonder gezichtsvermogen aan de familie over. Na bezoek aan de klinieken «Noor» en «Nurdidegan» in Karaj, weigerde men Hossein toe te laten vanwege angst. Twee dagen na Hossein’s verwondingen ondergingen hij een operatie in het Farabi-ziekenhuis in Teheran. Na 8 dagen opname en een 6-uur durende operatie verwijderden ze 2 kogels uit het rechtoog en 3 uit het linkeroog, die het oog hadden gescheurd en zijn netvlies hadden beschadigd.

Andere kogels zijn in Hossein’s lichaam gebleven en er is nog geen poging gedaan ze te verwijderen. Sommige kogels zijn met verloop van tijd door zijn huid naar buiten gekomen, maar veel hiervan blijven in zijn lichaam. Na de operatie moest Hossein een maand op zijn buik slapen en artsen hebben geen hoop op terugkeer van zijn gezichtsvermogen. Het netvlies van beide ogen is ernstig beschadigd en vanwege het gebrek aan vooruitgang in nettransplantatie moet worden gewacht op medische vooruitgang en dit chirurgische ingreep wereldwijd. Artsen konden alleen het uiterlijk van Hossein’s ogen behouden.

Hossein verkeert nu in een zeer slechte psychische toestand. Het niet kunnen bijwonen van de universiteit en het werk maakt hem wanhopig, tot het punt dat hij aan zelfmoord denkt. Hossein zei tegen zijn moeder: «Jij hebt me ter wereld gebracht en je hebt het recht mijn leven te nemen. Ik lijd verschrikkelijk, alsjeblieft bevrijdt me van dit lijden.» Hossein’s moeder let voortdurend op haar zoon in de hoop op een dag waarop hij kan zien. In de bloei van zijn jeugd is hij blind geworden en kan hij zelfs niet helpen met de levensuitgaven van zijn moeder.

Hossein’s vraag aan het systeem is: Wat was mijn misdaad?!

Het islamitische republiekssysteem en zijn agenten nemen niet alleen het leven van onschuldige mensen, maar beschadigen hen ook fysiek en psychisch op zo’n manier dat ze duizend keer per dag de dood wensen. Volgens overlevenden van slachtoffers en gewonden zal het islamitische republiekssysteem spoedig boete doen voor al deze misdaden en onrecht.