Watercrisis in Iran; wateroverdracht, ondeskundig landbouwbeleid en waterhungrige industrieën hebben het oude land uitgedroogd

Kourosh Aladin – Door naar de uitdrukking ‘watercrisis’ te zoeken op sociale mediapagina’s of persagentschappen kunnen honderden berichten over watertekort en waterkrisissen in verschillende delen van Iran worden gevonden; van regenrijke provincies zoals Golestan en Mazandaran tot droge en woestijnachtige gebieden zoals Sistan en Baluchestan. Overheidsfunctionarissen zien de oorzaak van deze crisis meestal in het neerslagvolume en droogteperioden. Maar tegelijkertijd zijn er in de loop van deze jaren herhaaldelijk berichten over overstromingen ten gevolge van hevige regenval gepubliceerd.

Hoewel Iran zich in een semi-aride regio in de wereld bevindt, konden onze voorouders duizenden jaren geleden niet alleen door correct waterbeheer hun dagelijks leven inrichten, maar legden zij ook soms midden in de woestijn complexen aan zoals ‘Bagh-e Shahzadeh Mahan’, een weelderige tuin met natuurlijke fonteinen.

Iraniërs waren ook pioniers in het beheer van ondergrondse wateren en konden met de uitvinding van de qanat ook in de woestijn bloemen laten groeien, op zo’n manier dat de Griekse ‘Polybius’ in de tweede eeuw voor Christus over een qanat in de woestijn schreef: ‘Iraniërs brengen op geheimzinnige wijze water naar het aardoppervlak.’

Maar hoe is het mogelijk dat de Zayanderud, deze slagader van ‘de helft van de wereld’, in deze jaren is opgedroogd?

• Wateroverdracht en landbouw

In de jaren zeventig, onder het presidentschap van Mohammad Khatami, werd het plan voor wateroverdracht van de Zayanderud naar de provincie Yazd uitgevoerd. In 1379 (Iraanse kalender) beleefde de Zayanderud voor het eerst in haar geschiedenis droogte. Vervolgens werd het waterovertrachtsproject uitgebreid naar andere steden zoals Kashan; een project dat nog steeds wordt uitgebreid met het graven van nieuwe tunnels. Maar het bleef niet hierbij. De ondeskundige uitbreiding van landbouw met aanmoediging van de regering leidde tot het graven van verschillende en talrijke putten.

De overleden Parviz Kardavani, een prominente Iraanse woestijnkenner, was van mening dat ‘het graven van putten in plaats van qanats leidt tot een sterke afname van het grondwaterpeil, bodemdaling en verzilting.’ Maar in plaats van voordeel te halen uit de ervaring van onze voorouders, bleef men volharden in het graven van put na put – zowel toegestane als soms ongeoorloofde putten.

Naast deze fouten droeg ook het verbouwen van ongeschikte landbouwgewassen bij aan het probleem. Bijvoorbeeld in Falavarjan, waar de gemiddelde neerslag minder dan 240 millimeter bedraagt, werd begonnen met rijstteelt. Dit terwijl volgens een motie van het Ministerie van Landbouw staten met minder dan 800 millimeter neerslag geen toestemming hebben voor rijstteelt.

• Waterhungrige industrieën

Naast ondeskundig landbouwbeleid waren de locatie en uitbreiding van fabrieken en industrieparken en dus ook residentiële woonwijken een ander belangrijk aspect van de waterkr isis.

Bijvoorbeeld, Mahmoud Hoseini, die van 1381 tot 1384 (Iraanse kalender) gouverneur van Isfahan was, zei tegen de krant Hamshahri: ’68 procent van het staal van het land, dat een waterhungrige en vervuilende industrie is, wordt in Isfahan geproduceerd. In de afgelopen jaren hebben de ijzeratelier, staalgiganten en raffinage hun uitbreidingsfasen op grote schaal uitgevoerd, en deze uitbreidingen vereisen meer waterverbruik.’

Het ontbreken van deskundig inzicht leidde ertoe dat drinkwater werd gebruikt voor landbouw en industrie, en natuur en milieu naar de rand van vernietiging werd gebracht.

• De dood van de Zayanderud, de dood van het centrum van Iran

Het opdrogen van de Zayanderud heeft niet alleen tot protesten van stadsboewoners en werkloosheid onder boeren geleid, maar brengt ook onherstelbare milieuschade met zich mee. Het eindpunt van de Zayanderud-rivier, de juweel van de woestijn, namelijk ‘het Gavkhoni-moeras’, droogt nu uit.

Het opdrogen van dit moeras veroorzaakt naast rampzalige ecosysteemeffecten ook fijnstof dat zelfs gebieden zoals Teheran, Fars en Lorestan onbewoonbaar zal maken.

Maar dit ondeskundig gedrag is niet alleen beperkt tot de Zayanderud, maar dezelfde patronen kunnen in Khuzestan, Gilan en andere delen van Iran worden waargenomen.

• Korte termijnoplossing!

De watercrisis op het Iraanse plateau, die volgens overheidsfunctionarissen zal leiden tot geforceerde migratie van miljoenen mensen, beïnvloedt al jaren het leven van Iraniërs, inclusief boeren in de provincie Isfahan. Maar ogenschijnlijk is niet alleen geen effectieve langetermijnoplossing gepresenteerd om dit proces om te keren, maar zijn ook de korte termijnoplossingen noch wetenschappelijk noch haalbaar.

Hamshahri Online schreef op 15 Mehr: Hussein Mirzaei, vertegenwoordiger van Isfahan in het parlement, heeft gezegd: ‘Het lijkt erop dat de korte termijnoplossing voor het watervraagstuk van de Zayanderud toevlucht zoeken bij de onbezoedelingen en regengebed.’

Bron: Voice of America