Vader van Heydarit Abdullahpour: Mijn zoon is stiekem en zonder onze toestemming geëxecuteerd
Abubekr Abdullahpour heeft gemeld dat zijn zoon Heydarit Abdullahpour stiekem is geëxecuteerd in de stad Ashnuye in Iran en vertelde aan de campagne voor mensenrechten in Iran dat op woensdag, de vierde van Tir, het sterfbericht van deze politieke gevangene aan zijn familie is overhandigd.
De heer Abdullahpour vertelde aan de campagne dat op het overlijdenscertificaat de executiedatum als 22 Ordibehesht 1399 staat genoteerd en de doodsoorzaak als “contact met scherpe voorwerpen” is aangegeven.
De vader van Heydarit Abdullahpour zei dat hij geen informatie heeft over de details van de executie van zijn zoon en waar zijn lichaam naartoe is gebracht.
Heydarit Abdullahpour, een automonteur, werd eind Khordad 1395 gearresteerd in een van de dorpen van Ashnuye, een grensdorp in de Koerdische regio van de provincie West-Azerbeidzjan, en werd door de eerste tak van het revolutionaire tribunaal in Orumiyeh ter dood veroordeeld onder beschuldiging van hulp bij opstand. Hossein Ahmadi Niaz, advocaat van Heydarit Abdullahpour, had aan de campagne gemeld dat het executiebevel tegen zijn cliënt onder beschuldiging van hulp bij opstand geen enkele juridische, wettelijke of religieuze rechtvaardiging had en in een oneerlijk proces met druk en inmenging van veiligheidsinstellingen werd bevestigd en ondanks cassatie door het hooggerechtshof opnieuw werd bevestigd en ter uitvoering naar het tribunaal in Orumiyeh werd verwezen.
De arrestatie van Heydarit Abdullahpour vond plaats na een confrontatie tussen peshmerga’s van de Democratische Partij van Koerdistan Iran en de Revolutionaire Gardisten in het dorp “Qaraesqal” in de regio Ashnuye.
De advocaat van Heydarit Abdullahpour vertelde echter aan de campagne dat zijn cliënt zonder kennis, bedoeling en wil in het conflict tussen de Gardisten en de Democratische Partij betrokken raakte en onrechtvaardig werd veroordeeld en naar getuigenis van lokale inwoners geen rol in de confrontaties had: “Heydarit Abdullahpour was een auto-remonteur. In een van de dorpen van Ashnuye brak een auto af. Zij belden hem op dat de auto remmen defect waren en reparatie nodig hadden. Hij ging volgens het gebruik en zijn beroep om te repareren, maar toen hij aankwam, raakte hij zonder enige bedoeling, voornemen, kennis en keuze in het midden van dit conflict. Hij verliet het dorp onmiddellijk na de autoreparatie. Volgens de verklaringen van getuigen, omstandigheden en bevestiging door de lokale bevolking had Heydarit Abdullahpour geen rol in de confrontaties.”
Abubekr Abdullahpour, de vader van Heydarit Abdullahpour, zei ook in een interview met de campagne: “Mijn zoon was helemaal niet aanwezig in die confrontatie, absoluut niet. Zelfs de imaam van het vrijdaggebed, de gemeenteraad en de lokale bevolking hebben ondertekend dat hij niet betrokken was, maar ze accepteerden dit niet en nu zeggen ze dat zijn vonnis is uitgevoerd.”
De vader van Heydarit Abdullahpour vertelde aan de campagne: “Vandaag hebben zij ons het overlijdenscertificaat van mijn zoon gegeven en via dit certificaat kunnen wij bevestigen dat mijn zoon is geëxecuteerd. Anders hebben we geen manier. We hebben zijn lichaam niet gezien, zijn executie niet gezien en zijn graf niet gezien. Hij zat in de centrale gevangenis van Orumiyeh en is naar Ashnuye gebracht voor de uitvoering van het vonnis en daar is het uitgevoerd omdat de confrontatie in Ashnuye was. Ze zeggen dat het vonnis in aanwezigheid van families van Gardisten is uitgevoerd. De familieleden van doden die bij die confrontatie zijn omgekomen, zeiden dat mijn zoon voor hun ogen is neergeschoten.”
Hij vertelde aan de campagne: “De afgelopen dagen zijn we enkele keren gaan vragen met onze advocaat. De aanklager van Ashnuye zei dat hij niet wist of de Gardisten hem ergens anders hebben ondergebracht of niet. Ik zei: vertel ons of hij nog leeft of dood is. Hij heeft een vrouw en kinderen. Zijn zes jaar oude dochter Kurdestan en zijn elf jaar oude zoon Sirwan wachten. Vertel ons in welke situatie hij zich bevindt. Een paar dagen later belde hij en zei: ga naar de uitvoering van vonnissen in Orumiyeh. Ik ging met mijn broer en zoon. Ze zeiden: mijn deelneming aan de rouwplechtigheden en mogen zijn ziel in vrede rusten. We vroegen: wat is er gebeurd? Ze zeiden: twintig dagen geleden hebben ze het vonnis in Ashnuye uitgevoerd. Wij hoop dat het niet waar was, dat het een leugen was. Ik heb zijn lichaam niet gezien, zijn executie niet gezien, maar nu heb ik zijn overlijdenscertificaat in mijn hand. Ik heb geen informatie hoe ze het hebben uitgevoerd en nu wil ik als het kan zijn lichaam krijgen om hem in te graven of ons zijn graf laten zien. We weten niet waar en hoe hij begraven is. Als het mogelijk is, laat het weten aan zijn vrouw en kinderen. Ik zal daar dankbaar voor zijn.”
Bron: Campagne voor mensenrechten
