Trump spreekt Iraanse leiders toe: dood Navid Afkari niet

De Amerikaanse president vervolgde in zijn tweet: “Ze protesteerden tegen de verslechterende economische situatie van het land en inflatie. Ik zou je zeer dankbaar zijn, leiders van Iran, als je dit jonge mansleven zou sparen en hem niet zou executeren. Dank je wel!”

Morgan Ortagus, woordvoerster van het Amerikaanse Ministerie van Buitenlandse Zaken, heeft eveneens geroepen voor de vrijlating van de broers Afkari. Ortagus schreef in haar tweet: “We voegen ons bij de wereld in woede over het doodsvonnis dat door het Iraanse regime is uitgesproken voor Navid Afkari, die na deelname aan vreedzame protesten in 2018 werd gemarteld om tot valse bekentenissen te worden gedwongen. Het regime martelde ook zijn twee broers en veroordeelde hen tot tientallen jaren gevangenisstraf. Maak hen vrij!”

De boodschappen van Donald Trump en Morgan Ortagus werden verzonden enkele dagen nadat Bahareh Namjoo, de moeder van Navid, Vahid en Habib Afkari, drie van de veroordeelden van de protesten in augustus 2018, een videoboodschap had gepubliceerd.

De moeder van de broers Afkari heeft verteld dat haar zoon Vahid zoveel “fysieke en psychische foltering” heeft ondergaan dat hij drie keer zelfmoord heeft geprobeerd. Volgens deze moeder werd haar zoon Vahid zwaar gemarteld om tegen zijn broer Navid te getuigen.

De moeder van de broers Afkari heeft in haar videoboodschap verzocht om een “echt” proces voor de zaak van haar zonen. Ze benadrukt: “Ik vraag nu aan de mensen van de wereld en Iran en iedereen die mijn stem hoort om hulp te vragen voor het onrechtvaardig vonnis dat tegen mijn zonen is uitgesproken.”

Nadat de boodschap van de moeder van de broers Afkari op sociale media werd verspreid, hebben veel mensenrechtenorganisaties en Iraanse gebruikers geroepen voor de vrijlating van de drie kinderen van deze moeder uit Shiraz. In de Farsi-talige en Engelse virtuele ruimte werden hashtags “#SaveNavidAfkari” en “don’texecuteournavid” viral.

Twee rechtbanken in Shiraz hebben in afzonderlijke processen Navid, Vahid en Habib Afkari veroordeeld tot doodstraf, gevangenisstraf en zweepslagen vanwege deelname aan de protesten van augustus 2018. Volgens HRANA veroordeelde de rechtbank Vahid Afkari tot 54 jaar en zes maanden gevangenisstraf en zijn broer Habib tot 27 jaar en drie maanden gevangenisstraf. Alle drie de broers zijn ook elk veroordeeld tot 74 zweepslagen.

In de rechtbank van Shiraz is beweerd dat Navid Afkari tijdens ondervraging heeft bekend bij het doden van een Basij-collega van het water- en rioolbedrijf van Kazerun die op missie in Shiraz was.

Navid Afkari bestrijdt deze claim van de rechtbank en zegt dat zijn bekentenis onder marteling is afgedwongen en dat hij, toen hij onder de marteling vandaan was gekomen, brieven heeft geschreven en klachten heeft ingediend bij verschillende autoriteiten. Navid zei dat volgens gerechtelijk medisch onderzoek en getuigen is vastgesteld dat hij is gemarteld, dat zijn bekentenis onder marteling is afgedwongen en dat er geen bewijs is dat hij schuldig is.

Navid zegt in een audioboodschap hierover: “Ze wilden mijn stem niet horen, we begrepen dat ze op zoek waren naar een nek voor hun touw.”

Hassan Younesi, advocaat van de broers Afkari, Navid en Vahid, zei in een interview met het nieuwsnetwerk “Emtedad” dat zijn cliënten onder marteling hebben bekend, dat er geen afbeeldingen van het moment van het delict bestaan en dat de video die in de rechtszaal is aangevoerd één uur voor het moment van dood was.

Veel worstelaars uit de hele wereld hebben ook geroepen voor intrekking van het doodsvonnis voor Navid Afkari en hebben Iraanse leiders gevraagd deze worstelaar vrij te laten.

Iraanse autoriteiten hebben niet gereageerd op internationale verzoeken.

De gebeurtenissen van augustus 2018, net als de protesten van december 2016, waren de meest omvangrijke protestbewegingen in de Islamitische Republiek voor de onlusten van november 2019. Tot dusver is het exacte aantal slachtoffers, gewonden en gearresteerden van deze protesten niet bepaald en verschilt de regering’s statistiek aanzienlijk met schattingen van mensenrechtenorganisaties.