Masih Alinejad: Bij ontmoeting met Pompeo was ik de stem van onderdrukte delen van het Iraanse maatschappelijk middenveld

Masih Alinejad zegt dat zij bij de ontmoeting met Pompeo de stem was van die groep Iraniërs die op basis van hun geloofwaardigheid tot dit gesprek was uitgenodigd. Zij heeft Pompeo gevraagd de protesten van het Iraanse volk, net als in Venezuela, officieel te erkennen.

Masih Alinejad, maatschappelijk activist en journalist, ontmoette Mike Pompeo, de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken. Zij legde op haar Instagram- en Twitter-pagina’s uit dat deze ontmoeting plaatsvond op uitnodiging van Mike Pompeo en dat haar doel met dit gesprek was om steun van de Amerikaanse regering voor de protesten van het Iraanse volk te verkrijgen.

Mohammad Jafar Montazeri, de procureur-generaal van Iran, reageerde woensdag 7 februari heftig op deze ontmoeting met beledigende uitspraken gericht aan Masih Alinejad.

De ontmoeting heeft ook veel reacties op sociale media opgewekt. Sommigen steunden het gesprek en beschouwden het als voordelig voor het volk en tegenstanders van de Islamitische Republiek, terwijl anderen stelden dat deze ontmoeting ongepast en zelfs schadelijk was in een situatie van sancties tegen Iran en wanneer Amerika de trommels van sancties roert.

Wij hebben deze kritiekpunten aan de orde gesteld in een gesprek met Masih Alinejad.

Deutsche Welle: Vertel wat meer details over het gesprek en de punten die u hebt besproken. Wat was uw doel met de ontmoeting met Pompeo?

Masih Alinejad: Dit gesprek was, naar mij is verteld, de eerste ontmoeting van dit soort op verzoek van de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken met een maatschappelijk activist en journalist in zijn kantoor. Door deze uitnodiging te aanvaarden, wilde ik van deze gelegenheid gebruikmaken en de stem zijn van dat deel van het Iraanse volk dat op basis van hun geloofwaardigheid tot dit gesprek was uitgenodigd. De stem van mensen die meestal wordt genegeerd in politieke onderhandelingen waarin de belangen van machtshebbers centraal staan. Ik wilde deze stem laten horen door hoge Amerikaanse ambtenaren.

Ik heb de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken in dit gesprek gevraagd om vrije verkiezingen met internationaal toezicht in Iran te ondersteunen. Ik heb Pompeo gevraagd vrouwenrechten, minderheidenrechten en mensenrechten in Iran niet als onderhandelingsmateriaal met de Islamitische Republiek te gebruiken en erop toe te zien dat ook Europese landen voortdurend gevoelig blijven voor schendingen van mensenrechten en burgerrechten in Iran. Ik heb ook gevraagd om visum-beperkingen voor Iraniërs op te heffen, en dat deze beperkingen de onderdrukkers van het Iraanse volk betreffen en niet gewone burgers en maatschappelijk activisten. Ik heb ook gewaarschuwd voor militaire acties, oorlog en de negatieve effecten van brede sancties die tot meer armoede onder het Iraanse volk leiden.

U hebt Pompeo gevraagd om de stem van tegenstanders officieel te erkennen. Wat bedoelt u precies daarmee en hoe kan Amerika de stem van tegenstanders officieel erkennen? Sommigen zien dit als inmenging in iets wat alleen door het Iraanse volk moet worden bereikt. Wat is uw antwoord op deze kritiek?

Het officieel erkennen van de stem van tegenstanders is vergelijkbaar met wat de meeste westerse regeringen hebben gedaan in het geval van Venezuela. Wij hebben in Iran een apartheid-regime en dictatorschap dat geen vrije verkiezingen toestaat en tegenstanders op de meest brutale manier onderdrukt. Hoewel er nog geen samenhangende coalitie van tegenstanders van de Islamitische Republiek is gevormd, moet de wereldgemeenschap bereid zijn om zo’n coalitie te steunen wanneer deze wordt gevormd. De Islamitische Republiek vertegenwoordigt het Iraanse volk niet en deze zaak kan gemakkelijk worden getoetst door een vrij referendum.

Om onderdrukking van het maatschappelijk middenveld te verminderen en de Islamitische Republiek ertoe te bewegen vrije verkiezingen toe te staan, is naast interne druk en burgerbeweging ook internationale steun nodig. Het Iraanse regime is een onderdrukkend regime en internationale druk naast burgerbeweging kan het transitieproces naar democratie in Iran vergemakkelijken en versnellen.

U hebt op Twitter uw ontmoeting met Pompeo vergeleken met het gesprek tussen Zarif en John Kerry en u zei dat degenen die dat gesprek hebben toegejuicht uw ontmoeting met Pompeo niet kunnen kritiseren. Critici van uw ontmoeting zeggen dat het verschil tussen u en Zarif is dat hij politicus is en u activist, en dat dergelijke acties dus niet binnen het kader van maatschappelijk activisme vallen. Wat is uw antwoord op deze kritiek?

Ik begrijp dat mijn positie als journalist en maatschappelijk activist anders is dan die van een politicus. Maar degenen die geen moment rust hadden toen Zarif en Kerry elkaar ontmoetten zouden logischerwijs niet van streek moeten zijn door mijn ontmoeting met Pompeo. Net zoals Zarif de officiële vertegenwoordiger is van de niet-populaire regering van de Islamitische Republiek, ben ik de vertegenwoordiger van een deel van het Iraanse maatschappelijk middenveld; degenen zonder podium die altijd slachtoffer zijn geweest van compromissen en ruilhandels van politici. Waarom zou zo’n ontmoeting voor sommigen problematisch moeten zijn? Het beleid van de Islamitische Republiek aangaande mensenrechten, burgerrechten en vrouwenrechten is altijd hetzelfde geweest, en ik heb de kans gehad om in dit gesprek de stem van het onderdrukte deel van het Iraanse maatschappelijk middenveld te zijn. En dit alles omdat deze stemmen zo luid en duidelijk waren dat zij ook de oren hebben bereikt van hoge Amerikaanse politici. Wanneer een burgerbeweging groot wordt en uitbreidt, vervagen de grenzen met politiek geleidelijk aan, en ik ben blij dat ik vandaag als maatschappelijk activist tegenover een van de hoogste politieke autoriteiten van Amerika zit. Dit betekent dat zij ons niet langer kunnen negeren, en dit is een stap voor de overwinning.

De Islamitische Republiek kan door middel van haar officiële vertegenwoordigers en heldhaftige draaiingen in internationale kwesties misschien de wereld ervan overtuigen de ogen dicht te knijpen voor mensenrechtenschendingen in Iran, maar nu zit ik in een positie die ik te danken heb aan het vertrouwen van een deel van het Iraanse volk, en kan ik deze gesloten ogen van deze praktische mensen open houden voor de verschrikkingen die in de Islamitische Republiek plaatsvinden. Ik hoop dat ik kan. Degenen die dit niet bevallen en dit veroordelen, moet je naar hun redenen vragen.

Als vervolg op de vorige vraag: als u zich politieke activist beschouwt, kunt u uw politieke lijn dan uiteenzetten?

Politiek gezien ben ik een republicein en ik streef naar overgang en verandering van het systeem van de Islamitische Republiek naar een democratische en seculiere regering. Op dit historische moment denk ik dat het belangrijk is dat tegenstanders van de Islamitische Republiek zich verenigen, want uiteindelijk kiezen de mensen voor het soort regering.

Gezien de recente standpunten van Trump en Pompeo, met name over de sancties tegen Iran, beschouwen sommigen in Iran hem als een anti-Iraanse figuur en om die reden kritiseren zij u voor het aannemen van zijn uitnodiging. Wat is uw antwoord op deze kritiek?

Mijn reden om Pompeo’s verzoek tot ontmoeting en gesprek te accepteren was dat ik de stem kon zijn van een deel van het Iraanse volk en maatschappelijk middenveld en hun eisen kon overbrengen aan Amerikaanse autoriteiten en mijn kritiek en suggesties over hun beleid rechtstreeks kon presenteren.

Is uw oordeel over Pompeo en zijn beleid veranderd voor en na de ontmoeting? Bent u bereid om dergelijke ontmoetingen voort te zetten en acht u ze nuttig?

Ik heb geen bepaald oordeel over hem en het zijn zijn acties na deze ontmoeting die zullen bepalen of ik tot een oordeel over hem kom. Zijn standpunten in dit gesprek leken mij erg positief en begripvol, en ik hoop dat dit gesprek het begin zal zijn van nuttige veranderingen ten voordele van het Iraanse volk en maatschappelijk middenveld. Als ik de resultaten van dit gesprek voor het Iraanse volk positief en nuttig vind, zal ik zeker bereid zijn voor vervolgontmoetingen; want net als miljoen andere Iraniërs wil ik deze regering niet, wier handen bedekt zijn met het bloed van protesteerders, en ik denk dat we de wereldgemeenschap moeten vragen de stem van tegenstanders van een onderdrukkend regime officieel te erkennen.

Bron: DW