Wateroorlog en wraak van het land bedreigen Iran

Sohila.Sh, FCNN Nieuwsagentschap: In een situatie waarin het onheilspellende verschijnsel van een wateroorlog en de gevolgen ervan Iran bedreigen, blijven de autoriteiten van de Islamitische Republiek bezig met een machtstrijd. Intussen lijkt het erop dat Iraniërs ofwel onverschilligheid hebben aangenomen, ofwel emigratie als de enige redding zien.

In deze omstandigheden benadrukten enkele landgenoten in gesprek met FCNN dat groeiende schuld en corruptie onder de leiders van de regering van de Islamitische Republiek de belangrijkste oorzaak van deze problemen zijn.

Zij beschouwen de nalatigheid van de regimeautoriteiten en de onverschilligheid van het volk in deze crisistoestand als voortvloeiend uit dezelfde corruptie, en geloven dat de strijd om de macht en de negatieve rivaliteiten onder regeringsleiders een duidelijk voorbeeld van deze corruptie vormen.

Gering belang bij crisisbeslissing voor regimeautoriteiten

Omid Aznoekishan Messiaans verwees in gesprek met FCNN naar onderzoeken die duiden op het ontstaan van een “wateroorlog” of “verborgen oorlog” in 18 landen in het Midden-Oosten en Noord-Afrika, waarbij Iran ook op deze lijst staat.

Omid vierде Kerstmis dit jaar thuis met gebed en familieaanbidding, en vroeg in een gemeenschappelijk gebed aan God om bevrijding van de crisis in Iran.

Naar het inzicht van deze landgenoot spreken de Iraanse autoriteiten nu meer dan twee decennia over deze crisis, maar hebben zij geen effectieve maatregelen genomen om deze te voorkomen. Omdat zij daar geen belang aan hechten en er de voorkeur aan geven geld elders uit te geven. Terwijl de gevolgen van deze crisis niet gering zijn en we nu al getuige zijn van uitgebreide aardzakking op verschillende plaatsen in ons land vanwege onbeheerste wateronttrekking.

Omid vervolgt: “Als voorbeeld: hoewel volgens statistieken meer dan 90 procent van de watervoorraden van het land voor landbouw wordt gebruikt, hebben ambtenaren niets gedaan voor een optimaal beheer van waterverbruik. Op een manier dat boeren zijn doorgegaan met traditionele irrigatiemethoden die tot waterverspilling leiden en zelfs niet bereid waren om af te zien van het verbouwen van waterintensieve gewassen.”

Omid is van mening dat ook de overheidssector de boeren niet heeft geholpen. Terwijl werd verwacht dat in voorgaande decennia, ter bescherming van bestaande watervoorraden, moderne irrigatieplannen of landnivelering zonder financiële belasting op lage-inkomsten boeren zouden worden uitgevoerd.

Omid beschouwt het niet geven van prioriteit aan dergelijke maatregelen als gevolg van machtsstreven van de leiders van de Islamitische Republiek. Met name gezien het feit dat gedurende deze decennia het geld van het Iraanse volk keer op keer in landen die de Islamitische Republiek steunen is uitgegeven om de macht van dit regime binnen en buiten het land in stand te houden.

Ook de binnenlandse media draagt schuld

Hamideh, een ander landgenoot, stelt de Iraanse media verantwoordelijk en gelooft dat de leiders van de Islamitische Republiek zonder de medewerking van de visuele en audiovisuele media niet in staat zouden zijn geweest om in deze mate onrecht tegen het volk te plegen.

Hij benadrukt dat de onverantwoordelijkheid van de Iraanse autoriteiten tegenover tekortkomingen en zwaktes voortvloeit uit het slechte functioneren van dezelfde media.

Dit landgenoot vervolgt: “In de afgelopen decennia hebben de media wanneer zij zich wilden bezighouden met oplossingen ter voorkoming van een verergering van de watercrisis, het volk als doelwit genomen en hem verzocht zuinig te zijn. Terwijl het Iraanse volk geen groot en opzettelijk aandeel heeft in de watercrisis van het land. Het volk gebruikt slechts 7 procent van het water dat in het hele land beschikbaar is, en een besparing van twintig procent op dit verbruik is slechts 1,5 procent effectief. Om deze reden moeten de media zich bezighouden met onbeheerste wateronttrekking, het boren van ongeautoriseerde putten en de daaruit voortvloeiende aardzakking. Dit is twee decennia geleden begonnen en bedreigt nu verschillende steden, waaronder Teheran.”

Natuurlijk is het zwak voorkomen van dergelijke onderwerpen in de media, die de leiders van het regime ter discussie stelt, niet verwonderlijk. Omdat de eigenaren van de meeste mediaconcerns in Iran verbonden zijn met de belangrijkste machtsfactoren van de Islamitische Republiek. Ook ogenschijnlijk onafhankelijke personen proberen via mediaconcerns winstbejag na te streven en inkomstencanalen die informatieverspreiding kunnen neutraliseren. Dit hele klimaat zorgt ervoor dat welwillende mediamensen gemarginaliseerd worden of hun stem verloren gaat in het lawaai van opportunisten. Deze mediaruïnes versterken de Islamitische Republiek dag na dag en verzwakken het volk.”

Onverschillig volk en vluchtelingen zijn de schuldigen

Mojtaba Nookishan Messiaans ziet de verergering van de watercrisis en de wortels ervan in Iran vanuit een ander perspectief.

Hij beschouwt de onverschilligheid van het volk als de hoofdoorzaak en gelooft dat Iraniërs met de koers die zij hebben ingeslagen in feite water naar de molen van de corrupte leiders van de Islamitische Republiek dragen.

Mojtaba bekritiseert ook het verlaten van het vaderland door een steeds groeiend aantal Iraniërs en benadrukt dat ook deze groep schuldig is aan de vernietiging van het land van hun voorouders en heeft zich aan de wens van de leiders van het regime onderworpen.

Hij verwijst naar recente uitspraken van Ali Akbar Nategh Nouri, hoofd van het inspectiekantoor van de leider van de Islamitische Republiek Iran, en zegt: “De corruptie van regeringsleiders is zover gekomen dat Nategh Nouri het vernederend noemde en erkende dat alle daders van corruptie managers, ambtenaren en leden van regeringsfacties zijn die geen gevolgen ondervinden vanwege machtsrivalisering of uit opportunisme.”

Dit terwijl de Islamitische Republiek Iran op het gebied van corruptie van rang 86 naar rang 136 is gedaald.

Deze omstandigheid is volgens Mojtaba zo ernstig dat het volk zich niet kan permitteren onverschillig te zijn of te vluchten, en dit creëert een gunstigere voedingsbodem voor de corruptie van de leiders van het regime. Dit landgenoot beschouwt natuurlijk het wantrouwen van het volk tegenover de autoriteiten vanwege corruptie ook als een voedingsbodem voor het afstand doen van burgerverantwoordelijkheid.

Mojtaba vervolgt: “De autoriteiten van de Islamitische Republiek hebben door diefstal van de goederen van het volk en negeren van de rechten van Iraniërs, naast onderdrukking van elk protest en kritiek, de onverschilligheid van het volk tegenover de toekomst van hun land vastgesteld en hun nationale identiteit ontnomen. Aan de andere kant heeft het feit dat het volk gevangen zit in dagelijkse zaken zoals het vullen van de maag of het voorzien van onderdak en gezondheid ook deze algemene onverschilligheid aangewakkerd.”

Sommige regimeleiders willen Irans vernietiging

Aardzakking in het land is een van de gevolgen van de watercrisis in Iran. Maar ook dit verschijnsel heeft geen effectieve preventief reactie van de regimeleiders tot gevolg gehad en het bereik ervan wordt jaar na jaar groter.

Ibrahim, een expert in stedebouwkunde, stelde in gesprek met FCNN dat ambtenaren en autoriteiten van de Islamitische Republiek deze aardzakking al jaren monitoren en ervan getuige zijn. Maar hun onverschilligheid tegenover preventie reikt zover dat je soms het gevoel hebt dat opzet in het spel is en sommige betrokkenen en leiders van het regime willen dat Iran wordt verwoest.

Naar het oordeel van deze expert is de belangrijkste oorzaak van aardzakking in de bekende vlakten van het land de daling van het grondwaterpeil. Dit wordt veroorzaakt door gebrek aan regen en onbeheerste onttrekking van grondwater, en de betrokken instanties hebben niets gedaan om dit tegen te gaan.

Ibrahim zegt: “De autoriteiten hebben zich in de afgelopen decennia buiten gehouden en alleen leuzen geroepen. Zonder hun verantwoordelijkheden ter sprake te brengen en in actie over te gaan. Bovendien hebben zij zich niet verzet tegen andere schadelijke acties, waaronder het begin van de bouw van ondeskundige dammen sinds het presidentschap van Rafsanjani. Hoewel het duidelijk was welke diefstallen uit kredietbronnen van deze dammen in de zakken van autoriteiten vloeien en welke landen in waarde stijgen. Terwijl aardzakking in het land voorkomen kon worden en nu nog steeds kan worden voorkomen.”

Nu zien we dat aardzakking zich in Teheran zelf en in de zuid- en zuidwestelijke gebieden ervan uitbreidt, en naar verluidt is dit proces met een snelheid van jaarlijks 36 centimeter wereldwijd zonder precedent. Naar Ibrahims mening is de onverschilligheid van regeringsleiders tegenover dergelijke gevaren niet acceptabel te rechtvaardigen.

Dit landgenoot vervolgt: “In een situatie waarin we dagelijks berichten horen dat Irans geld wegvloeit en in andere landen wordt uitgegeven, hoe kunnen we geloven dat de leiders van de Islamitische Republiek welwillend jegens Iran zijn en hun handen hebben gevouwen om deze land niet te laten verwoesten.”

De wraak van het land wacht op Iran

Volgens het FCNN-rapport tonen historische bewijzen aan dat Iran sinds oude tijden worstelt met waterschaarste.

Het bestaan van de godin en tempel van Anahita in het land en het gebed van Cyrus de Grote, dat God dit land voor droogte zou behoeden, is slechts een glimp van deze bewijzen.

Daarnaast tonen het graven van qanats en het bouwen van verschillende waterkommen in Iraanse steden aan dat Iraniërs altijd hebben geworsteld met zorgen over toegang tot water.

Maar de identiteitsovertuigingen en oude tradities van Iraniërs waren hun in deze tegenspoed ter hulp, op zo’n manier dat zij water altijd als een heilig en goddelijk element beschouwden en spontaan het verbruik ervan beheerden. Vandaag de dag echter, terwijl nieuws spreekt van bittere werkelijkheden, is er geen spoor van die overtuigingen.

Als voorbeeld zagen we dat de per capita hernieuwbare watervoorraad van ons land in het jaar 1300 ongeveer 13.000 kubieke meter was en tegenwoordig is dit teruggebracht tot ongeveer 1.900 kubieke meter, en wordt voorspeld dat de situatie in de toekomst veel slechter zal zijn. Daarnaast zijn van de 600 vlakten van Iran 230 vruchtbare vlakten van het land met waterschaarste geconfronteerd, en hebben meer dan 60 vlakten van Iran een kritieke situatie. Als gevolg hiervan bedreigen het verschijnsel van aardzakking en grondverzakking het leven in meer dan 7 provincies van het land. In deze tussentijd zien we echter dat onbeheerste wateronttrekking en onverschilligheid ten aanzien van de noodzaak van verbruiksbeheer van dit vitale element voortduren.

En er bestaat vrees dat Iran in een niet al te verre toekomst een noodlot tegemoet gaat dat een onoplosbare knoop zal zijn, en slechts kan worden genoemd de wraak van het land.