Ter nagedachtenis aan priester Henri Manoukian

Een lieve broeder, de dierbare Henri is vandaag niet meer bij ons, maar zijn vreugde en herinneringen blijven altijd bij ons.

Het geluid van zijn luide stem weerklinkt nog steeds in onze stad: “Het verlossende evangelie van Jezus Christus”.

Het voelde als gisteren toen ik hem voor de centrale kerk zag – hij was slechts 13 dagen eerder tot het geloof gekomen. Hij zat alleen op de trappen van de kerk, uitgeput van een heel leven van eenzaamheid. Hij vertelde me zijn naam en van die dag af werden we vrienden. Niemand wist toen dat hij de blije evangelist van onze stad en buurt zou worden, en heraut van het evangelie in elke straat en steeg, een vrolijkmaker van de droeve harten in dienst van Christus.

Een heel leven van eenzaamheid was voorbij, nu had hij een grote familie. Die dag was het begin van een blijde vriendschap. Bij hem waren we altijd vrolijk en lachend. Met hem verdween de glimlach niet van onze lippen. Zijn woorden waren balsem voor pijn en zijn aanwezigheid was verlossing van verdriet. Uit zijn eigen pijn maakte hij voor ons vreugde, en uit de wonden van zijn kindertijd en eenzaamheid in zijn jeugd maakte hij voor ons troost van vreugde en hoop. Op een dag huilden we samen veel; hij sprak over zijn pijn. Ik had hem nog nooit zo gezien. Maar zelfs uit zijn tranen maakte hij mij blij. Ik had geen balsem behalve gebed en een warme hand die ik op zijn bevende schouder legde. Hij vertelde zijn verdriet nooit aan iemand, want hij had een hart dat alleen harten blij wilde maken. We hebben gelachen en gehuild met hem, we hebben aanbeden met hem, we hebben geleefd met hem. Hoe kon je niet van hem houden? Een groot man met een kinderlijk hart en wezen. Achter een man zag je de kindheid die iedereen liefhad en iedereen blij wilde maken. Hij veegde de tranen van mensen weg met vreugde. We zeiden plagend: jij zult de engelen in de hemel doen lachen en hen gelukkig maken. Ja, vandaag is de hemel blij en wij bedroefd; de hemel heeft zijn vriend bereikt en wij blijven zonder vriend achter. Van zijn bezoeken werden we allemaal blij, de zieke in bed glimlachte, in het hart van de wanhopige en hulpeloze scheen het licht van hoop. Hij was niet alleen een broer of priester Henri. Hij was de lieve Henri, bemind door iedereen. Vandaag is hij weg en allemaal die met hem hebben gelachen huilen nu, maar tussen onze tranen lachen we nog steeds met hem, misschien een bitter lachen en verlangen om hem terug te zien. Ons hart zal verlangen naar hem, naar zijn blijdschap en verdriet. Voor zijn kinderlijk en zuiver hart.

Vandaag zeggen we met pijnlijk hart: vaarwel lieve en mededogende broer. Maar velen in de hemel zullen hem welkom heten: “Saluut aan jou, mijn dappere evangelist, jij die mij het evangelie gaf geflankeerd met een glimlach. Beiden hebben me getransformeerd”.

Het geluid van zijn stem weerklinkt nog steeds in onze stad: “Het verlossende evangelie van Jezus Christus”.

Priester Rafi Shahordian

FCNN