De smart van olie, de smart van de moderne geschiedenis van Iran

Waarheen zo overhaast…..

De privatiseringsorganisatie presenteerde een volledige lijst van bedrijven die in 2016 voor overdracht in aanmerking komen, waarbij volgens de gepresenteerde lijst 201 overdrachten van de overheidssektor naar de particuliere sektor in het laatste jaar van privatisering zullen plaatsvinden.

Naar berichtgeving van FCNN: Na tien jaar uitvoering van artikel 44 van de grondwet en overdracht van overheidsbedrijven naar de particuliere sektor, eindigt het privatiseringsprogramma dit jaar, waarbij volgens het besluit van het hogere overdrachtscomité in het laatste jaar van overdrachten 201 overheidsbedrijven zullen worden overgedragen. Een onderzoek van deze lijst toont aan dat zeer belangrijke bedrijven worden overgedragen; elektriciteitsproductiefabrieken, regionale gasbedrijven, elektriciteitsdistributiebedrijven, internationale tentoonstellingen van de Islamitische Republiek Iran, brandstofstations, dochterondernemingen van de Radio- en Televisieorganisatie, 36 dochterondernemingen van de nationale gasmaatschappij, 9 dochterondernemingen van de nationale oliemaatschappij samen met 15 thermische elektriciteitsproductiefabrieken en ook enkele belangrijke bedrijven waaronder postbedrijf, werknemerswelzijnsbank, tabaksondernemingen, brandstofstations, Khomeini-raffinaderij, Abadan-raffinaderij, Kermanshah-raffinaderij, Khuzestan-raffinaderij, Tabriz-petrochemie, Daman-petrochemie, Dehloran-petrochemie, Firouzabad-petrochemie, Hamedan-petrochemie en Ibn Sina petrochemische industrieën in Hamadan staan op dit jaar’s overdrachtenlijst. Op basis hiervan staan dit jaar 201 bedrijven op de overdrachtenlijst, waarvan 93 bedrijven in groep één en 108 bedrijven in groep 2. Ongeveer de helft van deze bedrijven, gelijk aan 101 bedrijven, zijn bedrijven die in 2015 hadden moeten worden overgedragen, maar om bepaalde redenen niet zijn overgedragen en zijn als gevolg hiervan aan dit jaar’s lijst toegevoegd. De belangrijkste kwestie is nu dat met het oog op het laatste jaar van overdrachten, de druk van aanbiedingen aanzienlijk is toegenomen en in vergelijking met het gemiddelde van overdrachten in de afgelopen tien jaar, aanzienlijke groei heeft ondervonden. De vraag is nu: is het mogelijk om dit hoge volume aan bedrijven over te dragen in de resterende negen maanden van het jaar? Hoewel naar mening van de adviseur van de privatiseringsorganisatie alle inspanningen van de organisatie gericht zijn op het overdragen van al deze bedrijven vóór eind 2016 naar de particuliere sektor, maar zelfs als dit lukt, gezien het feit dat een groot deel van deze 201 bedrijven via de kapitaalmarkt wordt aangeboden, moet worden onderzocht of de kapitaalmarkt deze aanbiedingen kan opvangen?

Hoewel het op het eerste gezicht lijkt dat een fundamentele stap is gezet na aanvaarding van het privatiseringsprincipe, is de werkelijkheid dat voor succes in dit proces de problemen van privatisering moeten worden overwonnen. In dit verband zijn regelafbouw, commercialisering, liberalisering en overdracht van activa en aandelen van bedrijven van de belangrijkste privatiseringsconcepén waarop aandacht moet worden besteed. Voor de voltooiing van commercialisering staat de liberalisering van prijzen van petrochemische producten en voedsel op de agenda, wat vereist dat deze eerst de markt betreden en vervolgens de prijzen van voedsel en producten van deze eenheden worden geliberaliseerd. Verhoging van concurrentie, verbetering van efficiëntie, verlaging van kosten, vermindering van overheidspresence, verhoging van productiviteit, waarborging van maatschappelijk welzijn, voorzien van noodzakelijk kapitaal voor de regering om het begrotingstekort op te vangen, ontwikkeling van binnenlandse kapitaalmarkten en bereiken van buitenlandse financiële en technologische middelen behoren tot de belangrijkste doelstellingen van privatisering in de olie-industrie van het land.

Privatisering is op zich een zeer goed idee, maar dan wel op basis van een plan. In de petrochemische industrie zal privatisering gelijk staan aan het opheffen van de integratie van de petrochemische industrie en het creëren van een veilige omgeving voor buitenlandse concurrenten in de concurrentiestrijd op de binnenlandse en buitenlandse markt. Met de privatisering van de slapende reus van de Iraanse petrochemie (wat in de wereld zo is genoemd) zal deze worden omgezet in dwergen die noch geschikt zijn voor concurrentie noch voor investeringen. Intussen zal het flinke winst van de managers van deze bedrijven al vóór transacties met lage prijzen en grenzeloze buitenlandse reizen zijn. De werknemers zullen uiteindelijk opnieuw een bezwaar indienen en zich tot de olie-industrie wenden en hun hoofd ervan laten afhangen met de beloningen en voordelen ervan.

*Het verbreken van welzijnsvoorzieningen voor gezinnen is een onrecht tegen de toekomst van het Ministerie van Olie

De werkdruk op het Ministerie van Olie en de zwaarte van banen vanuit operationeel en psychologisch oogpunt, vooral in gebieden zoals Khuzestan, vereisten dat voor stabiliteit van het fysieke en mentale welzijn van werknemers en hun gezinnen; gezien de ontberingen, welzijnsvoorzieningen zoals huisvesting, sportclubs, recreatiefaciliteiten en andere centra werden voorzien om de veiligheid en rust thuis en mogelijkheid van meer concentratie op het werk en de psychische gezondheid van werknemers te bevorderen, maar de eerste stappen waren een aanval op deze voorwaarden, en het verlies van dit welzijn, naast de uittocht van een groot aantal specialisten, vooral naar bedrijven zoals booroperaties naar concurrerende buitenlandse bedrijven, wat volgens mediaberichten kan worden begrepen, veroorzaakte een toename van ongelukken, gebrek aan concurrentie en demoraliserting van werknemers.
Maar het grootste letsel werd geleden door gezinnen van werknemers van het Ministerie van Olie, hun ontberingen vanwege de moeilijke werkomstandigheden van hun echtgenoten, veroorzaakten depressie en verbittering die psychische gezondheidspecialisten in de olie-industrie goed voelden, vooral in Khuzestan en de meer achtergestelde gebieden ervan. Welzijnsvoorzieningen voor oliemerknemers in Khuzestan waren niet uit luim gegeven, maar waren middelen om de druk en stress van langdurig werk voor hen en hun gezinnen te verminderen teneinde concentratie en veiligheid op het werk onder controle te houden.

*Werknemers die samen met ijzeren materialen en land werden verkocht!

Vanaf het moment dat privatisering op het Ministerie van Olie ter sprake kwam, was één van de grootste zwakke punten ervan het gebrek aan duidelijke planning voor menselijk kapitaal. Het menselijk kapitaal van het Ministerie van Olie onderging bij de overdracht aan andere quasi-overheidsorganisaties zulk letsel wat betreft veiligheid en beroepsstatus dat we geen overdrijving begaan als we hiervan spreken als de grootste tsunami van menselijk kapitaal in de geschiedenis van olie. Enerzijds aantrekking van menselijk kapitaal met politieke doelstellingen op het Ministerie van Olie en anderzijds het negeren van alle arbeid- en aanstellingsreglementenne en -regelgeving in deze ministerie, en uiteindelijk onbegronde en onvakkundige benaderingen hebben het lot van werknemers verzwart.
Bijvoorbeeld, één van de natuurlijke rechten van werknemers van het Ministerie van Olie werkzaam in achtergestelde en tropische gebieden was het recht op verplaatsing en overdracht. Dit recht maakte deel uit van hun wettelijke rechten en regelgeving van het Ministerie van Olie, maar het quasi-privatiseringsbeleid in het land in de petrochemische sector van het Ministerie van Olie in Khuzestan liet zich ook gelden. In deze grote organisatie werden werknemers op illegale wijze van hun rechten beroofd en hun beroepsstatus en maatschappelijke positie werden beschadigd. Het Ministerie van Olie overdroeg eenzijdig en oneerlijk eerst deze bedrijven aan de particuliere sektor en droeg vervolgens in feite de werknemers van deze bedrijven samen met hun ijzeren materialen over aan nieuwe quasi-overheidsautoriteiten, van banken tot de maatschappelijke verzekeringsorganisatie en dergelijke, en beroofd hen daarna van het recht op verplaatsing onder het voorwendsel van het verbod op verplaatsing van particuliere naar overheidsbedrijven.

Grote corruptie bij overdracht van Kermanshah-raffinaderij: makelaar die met hulp van overheidsmanagers de Kermanshah-raffinaderij hebben overgenomen

Onder de provincies die geen goede herinneringen aan privatisering hebben en waarvan de slechte uitvoering van de wet werkloosheid in die provincie heeft verhoogd, is Kermanshah-provincie.

De zaak is dezelfde: tegen de wet in handelen, ditmaal bij de overdracht van de Kermanshah-raffinaderij, de op een na oudste raffinaderij van het land. De Kermanshah-raffinaderij is bijna een eeuw oud en werd tijdens de oorlog zeven keer gebombardeerd door het Iraakse regime, maar heeft altijd zijn strategische positie in deze jaren behouden. Het besluit van de regering om het over te dragen, werd gerechtvaardigd door de opmerking dat de Kermanshah-raffinaderij grote verliezen en miljardenschulden had, een kwestie die kritiek van het parlement van de provincie opleverde en werd geconfronteerd met verzet en protesten van burgers en hoge ambtenaren van de provincie op verschillende manieren.

Maar corruptie heeft hand in hand van elkaar genomen om de raffinaderij te kopen en na te hebben geprofiteerd van de voordelen, deze te vernietigen. De Kermanshah-raffinaderij, als het opnieuw wordt gewaardeerd tegen actuele prijzen, is de waarde ervan vele malen hoger dan de huidige vastgestelde prijs. Helaas wordt herwaardering niet uitgevoerd en in technische prijzen worden vreemde getallen gegeven die duiden op corruptie en een verdacht proces erachter.

Slechts één posten ervan is, dat als zij elektriciteit van het Ministerie van Energie willen krijgen, alleen de elektriciteitsaansluiting van de raffinaderij momenteel meer dan 50 miljard toman kost. Het land daar heeft een prijs van meer dan twee miljoen toman per vierkante meter, terwijl in de aangegeven technische prijs maximaal tweehonderdduizend toman per vierkante meter is aangewezen. Meer dan 50 miljard toman aan faciliteiten in het magazijn inclusief generatoren en machines ervan. Maar de prijs van schroothijzer daar is hoger dan de aangegeven prijs.

Maar beste landgenoot, laten we meer te weten komen en wat dieper nadenken: « Overdracht van falende industrieën is tegen de wet. Onder de bepalingen van overdrachten en privatiseringen staat het behoud van het gebruik van bedrijven en fabrieken en het behoud van arbeiders en technici.»

Waarom zou onze regering en ons regime zo veel moed en brutaliteit moeten hebben om openlijk de wet te schenden en door nationale rechten te negeren, tot vernietiging van nationale kapitaalgoederen over te gaan.

Dit is niet alleen schending van de wet maar ook schending van mensenrechten en leidt tot vernietiging van mensenrechten en menselijke motivatie …..

Amen mijn God dat Gij de levende God zijt:

O volk, in het wijze woord van God staat geschreven:

De nacht gaat naar haar einde en de dag nadert. Laten we dus de werken der duisternis van ons afzetten en de wapenen des lichts aantrekken… Laten we ons gedragen zoals het betaamt degenen die in het licht van de dag leven……

Nee, omhels Jezus……….