شبان ایرانیِ حامی اسرائیل در آستانه اخراج از این کشور
رامین پارسا شبان مسیحی ایرانی-آمریکایی که پس از گرویدن به مسیحیت از ایران گریخت و سالها از اسرائیل دفاع کرد، اکنون با خطر اخراج از این کشور روبهروست؛ وزارت کشور اسرائیل درخواست اقامت او را به دلیل تولد در «کشور دشمن» رد کرده و پارسا میگوید همزمان با اعتراض قضایی، «مایک هاکبی» سفیر آمریکا در اسرائیل، برای کمک به حل این پرونده نامهای خطاب به بنیامین نتانیاهو تهیه کرده است.
پرونده اقامت رامین پارسا شبان ایرانی-آمریکایی ساکن اسرائیل، در حالی وارد مرحلهای حساس شده که این شهروند مسیحی سابقهای طولانی در حمایت علنی از اسرائیل دارد و پس از حملات ۷ اکتبر ۲۰۲۳ نیز، در فعالیتهای بشردوستانه برای کمک به اسرائیلیهای آواره و نیروهای نظامی مشارکت کرده است.
بر اساس گزارش تازه Jerusalem Post، پارسا که از اوایل سال ۲۰۲۳ در اسرائیل زندگی میکند، در سال ۲۰۲۴ برای دریافت تابعیت یا اقامت دائم این کشور درخواست داد، اما حدود یک سال و نیم بعد درخواستش رد شد. دلیل رسمی اعلامشده، تولد او در ایران، کشوری بود که مقامهای اسرائیلی آن را «کشور دشمن» تلقی میکنند. پس از آن، یک دادگاه، وزارت کشور اسرائیل را موظف کرد پرونده را دوباره بررسی کند، اما نتیجه بازبینی نیز به سود پارسا نبود.
پارسا میگوید در ۱۳ ژوئیه به او اعلام شده است که باید اسرائیل را ترک کند و در نتیجه یا همسر و فرزندش را در این کشور باقی بگذارد یا خانواده خود را نیز از اسرائیل خارج کند. او و خانوادهاش تا ۲۷ اوت فرصت دارند نسبت به این تصمیم اعتراض کنند و در صورت شکست این روند، پارسا با خطر اخراج از اسرائیل مواجه خواهد شد.
این پرونده در شرایطی شکل گرفته که زندگی پارسا در اسرائیل صرفا به اقامت خانوادگی محدود نبوده است. All Israel News در گزارشی در سال ۲۰۲۴ نوشته بود که او از طریق مؤسسه «Hope of Israel Ministries» در نتانیا، به فعالیتهای بشردوستانه مشغول بوده و در ماههای پس از حمله ۷ اکتبر، روزانه حدود ۱۵۰۰ وعده غذا برای اسرائیلیهای آواره و نیروهای نظامی فراهم میکرد. به نوشته این رسانه، تا زمان انتشار آن گزارش، شمار وعدههای توزیعشده به حدود ۴۰ هزار وعده رسیده بود.
گزارش God Reports نیز در دسامبر ۲۰۲۳ روایت مشابهی ارائه کرده بود و نوشت پارسا و همسرش پس از آغاز جنگ، منابعی را که برای راهاندازی یک محل عبادت در نظر گرفته بودند، به تهیه غذا برای اسرائیلیهای آواره اختصاص دادند. این فعالیت با مشارکت دهها مسیحی اسرائیلی انجام میشد و بعدها به تهیه غذا برای پایگاههای نظامی نیز گسترش یافت.
پارسا اما معتقد است سابقه فعالیتهایش با تصویری که از یک تهدید امنیتی ارائه میشود سازگار نیست. او در گفتوگو با Jerusalem Post، تصمیم وزارت کشور را نه ناشی از نگرانی امنیتی، بلکه مرتبط با مسیحی بودن خود و همسرش دانسته است.
او درباره انگیزهای که به وزارت کشور نسبت میدهد، گفت: «این به دلیل مسیحی بودن ماست و آنها میترسند. وزارت کشور توسط حزب شاس (فوق ارتدکس یهودی) اداره میشود، حزبی مذهبی و به شدت ضد مسیحیت است. آنها از مسیحیان میترسند؛ از اینکه مبادا قصد داشته باشیم آنها را مسیحی کنیم.»
این ادعا در حالی مطرح شده که وزارت کشور اسرائیل در پاسخ به پرسش Jerusalem Post در خصوص پرونده پارسا اعلام کرده است که درباره پروندههای فردی اظهارنظر نمیکند. بنابراین، نسبت دادن انگیزه ضد مسیحی به تصمیم وزارت کشور، باید به عنوان دیدگاه و ادعای شخص پارسا در نظر گرفته شود، نه موضع رسمی تاییدشده دولت اسرائیل.
پارسا همچنین به سابقه برخورد وزارت کشور با برخی داوطلبان انجیلی اشاره کرده و مدعی شده است که شماری از مسیحیان انجیلی که پس از حملات ۷ اکتبر برای کمک به اسرائیل وارد این کشور شده بودند، با موانع قابل توجهی مواجه شدند. او هشدار داده است که چنین رویکردی میتواند به وجهه اسرائیل در میان مسیحیان انجیلی آسیب بزند؛ گروهی که از مهمترین حامیان بینالمللی اسرائیل به شمار میروند.
در همین زمینه، فعالیتهای عمومی پارسا در سالهای اخیر نشان میدهد که او همچنان یکی از چهرههای مسیحی ایرانی فعال در دفاع از اسرائیل و بیان روایت خود از تحولات ایران بوده است. موسسه بینالمللی سفارت مسیحی اورشلیم (ICEJ) در برنامهها و نشستهای خود، از او به عنوان یک مسیحی ایرانی ساکن اورشلیم یاد کرده است. او در یکی از برنامههای این نهاد در سال ۲۰۲۶ درباره تجربه خود از تغییر دین و وضعیت ایران سخن گفته و از مسیحیان جهان خواسته است برای آزادی ایران دعا کنند.
پیشینه شخصی پارسا نیز بخشی مهم از این پرونده است. او در خانوادهای مسلمان در ایران بزرگ شد و بنا بر روایت خودش، در نوجوانی پس از بازداشت توسط نیروهای بسیج در جریان بازرسی خودروها، مورد ضربوشتم و بدرفتاری قرار گرفت. او بعدها با شنیدن پیام مسیحیت، به آن گروید و پس از تهدیدهای امنیتی و حملهای که به گفته خودش با چاقو علیه او انجام شد، ایران را ترک و ابتدا به ترکیه و سپس به آمریکا رفت. منابع مسیحی نیز سابقه او به عنوان یک پناهجوی ایرانی و شبان مسیحی را تایید کردهاند.
پارسا در سال ۲۰۱۵ شهروند آمریکا شد. او در سال ۲۰۲۰ با همسر اسرائیلی خود آشنا شد؛ آشنایی این زوج از طریق فعالیتهای مجازی و تصویری آغاز شد که همسرش با مضمون پیوند مردم ایران و اسرائیل تهیه کرده بود. این زوج در نهایت ازدواج کردند و پس از مدتی زندگی در آمریکا، در سال ۲۰۲۳ به اسرائیل نقل مکان کردند.
همسر پارسا که از خانوادهای یهودی میآید و بعدها مسیحی شده است، همچنان شهروند اسرائیل است. به این ترتیب، پرونده اقامت پارسا اکنون تنها مسئله وضعیت مهاجرتی یک فرد نیست، بلکه مستقیما به زندگی یک خانواده سهنفره مربوط میشود؛ خانوادهای که فرزند خردسال نیز دارد.
پارسا در کنار اعتراض قضایی، میگوید از مسیر دیگری نیز برای حل این مشکل تلاش میکند. او مدعی شده است که «مایک هاکبی» سفیر آمریکا در اسرائیل، شخصا با او تماس گرفته و برای کمک به حل پرونده، نامهای خطاب به بنیامین نتانیاهو نخستوزیر اسرائیل، آماده کرده است. (این بخش از روایت، تاکنون در منابع مستقل انگلیسیزبان به صورت جداگانه تایید نشده و بر اساس اظهارات خود پارسا گزارش میشود.)
ورود احتمالی هاکبی به این پرونده از آن جهت مورد توجه است که سفیر آمریکا در اسرائیل در سالهای اخیر مواضع علنی نزدیکی با جریانهای مسیحی حامی اسرائیل داشته است. ICEJ نیز در برنامههای خود از هاکبی و پارسا در شمار سخنرانان و چهرههای نزدیک به جامعه مسیحیان حامی اسرائیل یاد کرده است.
از سوی دیگر، پارسا بخشی از دشواری کنونی خود را به پیامدهای سیاسی و امنیتی رابطه جمهوری اسلامی با اسرائیل مرتبط میداند. او میگوید ایرانی بودن او باعث شده است که تصمیمگیرندگان اسرائیلی، پیشینه و هویت او را از دریچه امنیتی نگاه کنند؛ در حالی که او خود را مخالف جمهوری اسلامی و حامی مردم ایران میداند.
این موضع با سخنان عمومی او در سالهای اخیر نیز همخوان است. پارسا بارها میان مردم ایران و حکومت جمهوری اسلامی تفکیک قائل شده و در گفتوگوهای مسیحی و رسانهای، بر این موضوع تاکید کرده است که ایرانیان و اسرائیلیها میتوانند دشمن یکدیگر نباشند. در سال ۲۰۲۶ نیز در یک گفتوگوی رسانهای درباره ایران، او از امید خود به آیندهای سخن گفت که ایران، اسرائیل و آمریکا بتوانند روابط دوستانه و متحدانه داشته باشند.
در حال حاضر، نقطه تعیینکننده پرونده، مهلت ۲۷ اوت است. اگر اعتراض پارسا پذیرفته نشود، او باید اسرائیل را ترک کند؛ تصمیمی که برای این خانواده میتواند به جدایی پدر از همسر و فرزندش یا خروج خانواده از اسرائیل منجر شود. از سوی دیگر، اگر مقامهای اسرائیلی در روند اعتراض یا بازبینی پرونده، تصمیم خود را تغییر دهند، پارسا امکان ادامه زندگی در اسرائیل را خواهد داشت.
پرونده رامین پارسا در نهایت در نقطه تلاقی چند مسئله حساس قرار گرفته است: سیاست اسرائیل در قبال اتباع متولد کشورهای متخاصم، نگرانیهای امنیتی ناشی از جنگ با جمهوری اسلامی، وضعیت مسیحیان در اسرائیل و رابطه این کشور با میلیونها مسیحی انجیلی در سراسر جهان. در حالی که پارسا خود را نمونهای از پیوند میان ایرانیان، مسیحیان و اسرائیلیها میداند، اکنون منتظر است ببیند آیا همین پیشینه برای ادامه زندگی او در اسرائیل کافی خواهد بود یا تولدش در ایران سرانجام مانع ماندن او در کنار خانوادهاش خواهد شد.
