Europa tussen extremisme en verraad aan christelijke vluchtelingen

Terwijl de islamitische bevolking in Europa snel groeit en veiligheidswaarschuwingen berichten over stijgende dreigingen van islamistisch extremisme, hebben Europese regeringen tegelijkertijd de vluchtelingenroutes voor christenen, aleviten en andere vervolgde minderheden uit het Midden-Oosten beperkt; een beleid dat critici beschouwen als een duidelijke mislukking van Europa om vrijheid en mensenrechten te verdedigen.

Internationale rapporten tonen aan dat de islamitische bevolking in Europa in de afgelopen drie decennia aanzienlijk is gegroeid en dit proces gaat door. Volgens gegevens gepubliceerd door het onderzoekscentrum “Pew” is de islamitische bevolking in Europa gestegen van ongeveer 30 miljoen mensen in 1990 tot tientallen miljoen in het huidige decennium, en vormt in enkele landen een aanzienlijk deel van de totale bevolking.

Deze demografische veranderingen vinden plaats terwijl veel Europese landen worden geconfronteerd met integratiecrises voor migranten en toenemende veiligheidszorgen. Europol, het Europese politiebureau, heeft in recente jaren herhaaldelijk gewaarschuwd voor dreigingen van extremistische islamistische groepen en meldt dat tientallen terroristische aanslagen of aanslagplannen in EU-lidstaten zijn opgespoord en voorkomen.

De toename van extremistische aanslagen, straatrellen en verspreiding van criminele netwerken in sommige migrantenwijken hebben kritiek op Europese migratiebeleid verergerd. De zaak van groepsaanrandingen in de nacht van Oudejaarsdag in Keulen, dodelijke mesuitzaken in Frankrijk en Duitsland en de crisis rond seksueel misbruikbendes in Groot-Brittannië worden herhaaldelijk aangehaald als voorbeelden van het falen van integratiebeleid.

Tegelijkertijd stellen critici dat Europa, in plaats van de werkelijke slachtoffers van godsdienstige vervolging te ondersteunen, in feite de deur heeft opengezet voor groepen van wie sommigen de democratische en seculiere waarden van Europese samenlevingen niet accepteren. Deze kritiek is vooral verscherpt na de wijziging van het vluchtelingenbeleid van de Europese Unie over Syrië.

Het Europese Asielbureau (EUAA) heeft in recent maanden het kader voor het beoordelen van Syrische dossiers gewijzigd en is verschoven naar een benadering die terugkeer naar Syrië in sommige gevallen als “mogelijk” beschouwt. Deze verandering heeft ernstige bezorgdheid gewekt bij mensenrechtengroepen en christelijke organisaties; vooral omdat gelijktijdig meerdere rapporten zijn gepubliceerd over aanslagen op christenen, aleviten en druzen in Syrië.

Sommige mensenrechtenorganisaties hebben gewaarschuwd dat Syrische religieuze minderheden nog steeds doelwit zijn van geweld en discriminatie, en dat terugzending hen in gevaar kan brengen. Toch stellen migratiebeleidsmakers dat Europese regeringen in praktijk strengere normen hanteren voor de acceptatie van christelijke vluchtelingen en andere vervolgde minderheden; groepen die, in tegenstelling tot extremistische stromingen, een positieve geschiedenis hebben van samenleven en sociale integratie in Europa.

Critici wijzen ook op een duidelijke tegenstrijdigheid in Europees beleid: enerzijds waarschuwen regeringen voor de bedreiging van islamistisch extremisme, anderzijds beperken zij het ontvangstproces voor degenen die uit islamistische regeringen en godsdienstig geweld zijn gevlucht. Naar hun mening versterkt deze benadering niet alleen de veiligheid van Europa niet, maar zal zij ook leiden tot verzwakking van de culturele identiteit en historische waarden van dit continent.

Experts op het gebied van migratie en religieuze vrijheid stellen dat Europa, als het werkelijk verdediger van mensenrechten wil zijn, onderscheid moet maken tussen slachtoffers van godsdienstige vervolging en extremistische ideologische stromingen. Zij benadrukken dat christenen, jezidi’s, bahai’s en andere vervolgde minderheden in het Midden-Oosten meer dan enige andere groep werkelijke steun van de wereldgemeenschap nodig hebben; in plaats daarvan slachtoffer te worden van beleid dat in feite ideologische migratie boven humanitaire vluchtelingenstatus stelt.