Onthulling van nieuwe onderdrukking: geheime executies in schaduw van internetstiltstand en georganiseerde onrechtvaardigheid

De onthulling van een nieuwe golf onderdrukking, voortkomend uit de executie van de doodvonnissen van “Poya Qabadi Bistooni” en “Babak Alipour”, twee politieke gevangenen die een verborgen procedure buiten de normen van rechtsbedeling hebben doorlopen, heeft de sluier opgetild.

In het verlengde van de toenemende onderdrukking in Iran geven rapporten aan dat het gerechtelijke apparaat van de Islamitische Republiek opnieuw ernstige schendingen van fundamentele rechten van burgers heeft begaan door doodvonnissen uit te voeren onder onduidelijke omstandigheden en zonder transparantie. In het meest recente geval zijn twee politieke gevangenen met de naam Poya Qabadi Bistooni en Babak Alipour in de gevangenis Qarchak in Karaj geëxecuteerd; een actie die volgens mensenrechtenrapporten zonder voorafgaande kennisgeving aan families en zelfs zonder hen van het laatste bezoek te beroven plaatsvond.

Deze executies hebben plaatsgevonden terwijl eerder twee andere verdachten in dezelfde zaak, namelijk “Akbar Daneshvar Kaar” en “Mohammad Taghi Sang Dehi”, met korte tussenpozen een vergelijkbaar lot hebben ondergaan. Een dergelijk proces toont haast en gebrek aan transparantie aan in de uitvoering van doodvonnissen; een onderwerp dat herhaaldelijk door internationale mensenrechtenorganisaties is bekritiseerd.

Volgens gepubliceerde informatie zijn deze personen in een gezamenlijke zaak onder beschuldiging van “moharebe” (opstand) via contacten met de Organisatie van Moedjahedien van het Volk berecht. Rapporten tonen echter aan dat het gerechtelijke onderzoeksproces ernstige gebreken had. Onder andere had het Hooggerechtshof eerder het uitgesproken vonnis vernietigd vanwege gebreken in het onderzoek, maar toch heeft de Revolutionaire Rechtbank in korte zittingen en zonder nauwkeurig onderzoek dezelfde vonnissen opnieuw bevestigd.

Een verontrustend aspect van deze zaak zijn de gemaakte beweringen over het gebruik van foltering om bekentenis af te dwingen. Mensenrechtenorganisaties hebben gerapporteerd dat verdachten onder ernstige druk, waaronder slagen, elektrische schokken en bedreigingen tegen families, tot bekentenis zijn gedwongen. Dergelijke methoden schenden niet alleen binnenlandse wetten, maar zijn ook in strijd met Irans internationale verplichtingen.

Poya Qabadi Bistooni, 34 jaar oud, was een geschoold ingenieur elektrotechniek met artistieke activiteiten. Babak Alipour, 35 jaar oud, was een afgestudeerd jurist en werd beschouwd als een maatschappelijk activist in Guilan. De executie van deze personen, die beiden een duidelijke maatschappelijke en professionele achtergrond hadden, roept ernstige vragen op over de criteria voor het uitspreken van dergelijke vonnissen.

Tegelijkertijd met deze executies zijn rapporten over een verscharping van het veiligheidsklimaat in de gevangenis Qarchak gepubliceerd. Naar verluidt hebben gevangenisbewaarders gewelddadig ingevallen in het politieke gevangenenverblijf en hebben zij een aantal gevangenen, die aan de campagne “Dinsdag tegen Executie” hadden deelgenomen, mishandeld. Deze maatregelen tonen streven aan om elke vorm van proteststem het zwijgen op te leggen, zelfs binnen gevangenissen.

Naast deze gevallen wijzen enkele analisten op de rol van internetbeperkingen en communicatieonderbrekingen die gelijktijdig met dergelijke gebeurtenissen plaatsvinden. Volgens hen kunnen deze maatregelen bedoeld zijn om snelle verspreiding van nieuws te voorkomen en publieke reacties te verminderen; een onderwerp dat in recente jaren ook herhaaldelijk is voorgekomen.

Mensenrechtenorganisaties hebben gewaarschuwd dat met de uitvoering van deze vonnissen de levens van andere verdachten in deze zaak ook in ernstig gevaar worden gebracht. Zij hebben dit proces als een duidelijk voorbeeld van schending van de beginselen van rechtvaardige rechtsbedeling en mensenrechten aangemerkt en geroepen om onmiddellijke actie van de internationale gemeenschap.

Over het geheel genomen toont wat uit deze gebeurtenissen naar voren komt een beeld van een verergering van onderdrukkend beleid; een proces dat niet alleen niet heeft geleid tot vermindering van onvrede, maar de kloof tussen regering en samenleving alleen maar heeft verdiept.