Uitvoering van gevangenisstraffen voor Iraanse schrijvers en intensivering van onderdrukking van afwijkende meningen
De Iraanse Schrijversvereeniging maakte zaterdag op de 5de van Mehr bekend dat de uitvoering van gevangenisstraffen voor drie leden van deze vereeniging heeft plaatsgevonden. Reza Khandan (Mahavadi), Baktash Abthin en Keyvan Bajan zijn drie leden van de Schrijversvereeniging die eerder door afdeling 28 van het Islamitische Revolutionaire Gerechtshof van Teheran onder voorzitterschap van rechter Mogisseh elk tot zes jaar gevangenisstraf zijn veroordeeld.
Op 7 december 2018 vond een hogeratszitting voor deze drie schrijvers en onderzoekers plaats onder voorzitterschap van rechter Ahmad Zargar, waarbij de zes jaar gevangenisstraf voor Reza Khandan Mahavadi en Baktash Abthin werd bevestigd en de straf voor Keyvan Bajan werd verminderd van zes jaar naar drie jaar en zes maanden gevangenisstraf.
De beschuldigingen tegen de schrijvers in de rechtszaak waren: “publicatie van een interne nieuwsbrief van de Schrijversvereeniging”, “voorbereiding van een onderzoeksboek over de vijftig jaar lange geschiedenis van de Schrijversvereeniging” en “aanwezigheid bij de graven van slachtoffers van de kettingmoorden op Jafar Pouyandeh en Mohammad Mokhtari en deelname aan de jaarlijkse gedenkdienst voor Ahmad Shamlou”.
Naser Zarafshan, advocaat en lid van de Iraanse Schrijversvereeniging, wees op de bevestiging van het vonnis van de schrijvers in de hogeratszitting en het niet naleven van wettelijke normen bij de behandeling van deze zaak. Tegen de Mensenrechtencampagne in Iran zei hij dat hogeratsinstanties in Iran helaas zijn veranderd in bevestigingsrechtbanken, en hoewel de hogeratszitting als tweede instantie voor behandeling van zaken zou moeten dienen, is deze zo “zwak” en “formeel” dat de vonnissen in deze rechtbanken alleen maar “bevestigd” worden.
Meneer Zarafshan merkt op dat geen van deze beschuldigingen welk wettelijk en gerechtelijk grondslag heeft en er aanzienlijke tegenstrijdigheden bestaan met betrekking tot deze vonnissen en de oplegde straffen.
Naser Zarafshan wees erop dat alle tegenstrijdigheden in deze vonnissen aan de rechtbank zijn bekend gemaakt en zei tegen de Mensenrechtencampagne: “Deze vonnissen hebben geen juridische grondslag en hebben alleen een politiek karakter”.
Volgens deze advocaat en lid van de Iraanse Schrijversvereeniging tonen de gepleegde handelingen in deze rechtbanken tegen schrijvers aan dat autoriteiten in de Islamitische Republiek niet kunnen tolereren dat mensen afwijkende meningen hebben, en deze gerechtelijke en veiligheidsdrukkingen zijn het gevolg van het onvermogen van autoriteiten om andersluidende stemmen aan te horen.
Naser Zarafshan zegt dat in geen enige wet en nergens ter wereld “aanwezigheid bij graven van mensen” een misdaad is, en dat niemand op deze basis met enige wettelijke maatstaf kan worden vervolgd.
Volgens de officiële pagina van de Schrijversvereeniging op Facebook werden Reza Khandan en Baktash Abthin, twee leden van het uitvoerend bestuur van de Iraanse Schrijversvereeniging, en Keyvan Bajan, als voormalig lid van dit bestuur, na hun verschijning op het executiekantoor van het Gerechtshof van Evin, rond drie uur ’s middags op zaterdag de 5de van Mehr overgebracht naar de gevangenis om hun straf uit te zitten.
De uitvoering van het vonnis van deze schrijvers was uitgesteld vanwege de uitbraak van het coronavirus, maar ondanks het feit dat de coronavirussituatie in Iran nog steeds alarmerend is, is de uitvoering van het vonnis van deze drie leden van de Schrijversvereeniging doorgegaan.
Naser Zarafshan, stellende dat de inhoud en vorm van de vonnissen tegen schrijvers aantonen dat de voornaamste angst van de machthebbers de voortzetting van de activiteiten van onafhankelijke maatschappelijke en beroepsorganisaties zoals de Schrijversvereeniging is, zei tegen de Mensenrechtencampagne in Iran dat de Schrijversvereeniging een “beroeps”organisatie is en nooit van plan is geweest om macht te “delen” of zich tot een “concurrente” instelling voor de macht te ontwikkelen.
Volgens Naser Zarafshan tonen de aanzienlijke druk op schrijvers en ook op de Iraanse Schrijversvereeniging aan dat de machthebbers geen stem willen horen die hun mening betwist.
Meneer Zarafshan, verwijzend naar de maatregelen tegen schrijvers en dichters in andere Iraanse steden die niet noodzakelijk beroeps- of institutionele activiteiten hebben, zegt: “Schrijvers en intellectuelen hebben altijd tegen censuur geschreven en hebben zich altijd voor de vrijheid van meningsuiting ingezet, en het zijn deze machthebbers geweest die altijd censuur hebben toegepast en zich hebben gericht op schrijvers, maar de intensiteit van deze zaak in de huidige periode is ongekend”.
Volgens Naser Zarafshan is de druk op intellectuelen en schrijvers momenteel zo groot geworden dat mensen soms zelfs worden ondervraagd vanwege “stilte” over een bepaald onderwerp.
De berechting en veroordeling van deze zware gerechtelijke vonnissen voor drie leden van de Schrijversvereeniging heeft geleid tot veel reacties. Reporters Without Borders veroordeelde als reactie op de uitvoering van dit vonnis tegen schrijvers gerechtelijke vervolgingen en arrestaties van schrijvers en journalisten in Iran.
In een door deze mensenrechtenorganisatie gepubliceerde verklaring wordt gesteld dat Reza Khandan (Mahavadi), Baktash Abthin en Keyvan Bajan omdat zij tegen censuur hebben gevochten en zich voor de vrijheid van meningsuiting hebben ingezet, zijn gevangen gezet.
Tachtig vakbonden over de hele wereld hebben ook geroepen om de onvoorwaardelijke vrijlating van alle arbeiders, vakbondsleden, schrijvers en politieke gevangenen.
Vorig jaar hebben meer dan 900 schrijvers, vertalers en dichters in een brief aan uitvoerings- en gerechtelijke autoriteiten de vonnissen tegen de drie leden van de Schrijversvereeniging “onrechtvaardig” en “een zware aantasting van de grondrechten van ieder individu van het Iraanse volk” genoemd. De Internationale Pen-club had in een verklaring ook zijn “diepe bezorgdheid” over deze vonnissen uitgesproken.
Baktash Abthin, een van de schrijvers die tot gevangenisstraf is veroordeeld, had eerder na zijn berechting in de hogeratszitting tegen de Mensenrechtencampagne in Iran gezegd: “Een van de beschuldigingen tegen mij is mijn deelname aan het schrijven van het boek ‘Vijftig jaar Schrijversvereeniging’. Ik zou trots zijn geweest als ik eraan had bijgedragen, maar helaas weten iedereen dat ik niet aan dit boek heb bijgedragen en ik woonde destijds op Kish en woon daar nog steeds en kon dus niet helpen. De toewijzing ervan aan mij is volledig een leugen.”
Volgens Naser Zarafshan was het vierdelige boek “Vijftig jaar Iraanse Schrijversvereeniging” een historisch onderzoekswerk over de Schrijversvereeniging. Een boek waarvan, naar zeggen van Baktash Abthin, maar een beperkt aantal exemplaren is gedrukt en waarvan de gedrukte exemplaren na het verlaten van de drukkerij zijn gestolen en zelfs niet in handen van leden van de vereeniging zijn gekomen.
De Iraanse Schrijversvereeniging is een van de oudste onafhankelijke culturele organisaties in Iran die gedurende haar vijftig jaar lange geschiedenis getuige is geweest van drukkingen en beperkingen door machthebbers. Ongetwijfeld getuigt de reeks moorden op Iraanse progressieve denkers en schrijvers, bekend als het “kettingmoordendossier”, duidelijk van het onvermogen van machthebbers om progressieve denkers en intellectuelen te tolereren die ondanks alle drukkingen gedurende vele jaren hebben geprobeerd de aanwezigheid van vrijheidsverdedigende stromingen voort te zetten.
Een van de beschuldigingen tegen schrijvers die lid van de vereeniging zijn was aanwezigheid bij de graven van Jafar Pouyandeh en Mohammad Mokhtari en het houden van gedenkdiensten voor de twee overleden schrijvers. Pouyandeh en Mokhtari waren oud-leden van de Schrijversvereeniging die tijdens de kettingmoorden door veiligheidsagenten zijn vermoord.
Hoewel in recente jaren de druk op de Schrijversvereeniging is toegenomen, heeft deze onafhankelijke beroepsorganisatie altijd gereageerd op arrestaties en rechtszaken tegen schrijvers en dichters.
Bron: Mensenrechtencampagne Iran
