Valse vertoning van vrijheid en bloedige werkelijkheid van onderdrukking

Valse vertoning van vrijheid in de media staat in volledig contrast met de bloedige werkelijkheid van onderdrukking van mensen op straten en controleposten.

Wat tegenwoordig in Iran gebeurt, is niet langer een eenvoudige tegenstelling, maar een duidelijke en georganiseerde dualiteit; een berekende show om de wereldopinie te bedriegen en meedogende onderdrukking van binnenuit.

Terwijl overheidsgebonden media afbeeldingen verspreiden van vrouwen zonder hoofddoek of met verschillende kledingvormen, alsof er geen beperkingen zijn, is de werkelijkheid op straat heel anders. Op controleposten stopt dezelfde regering met geweld en bedreigingen mensen vanwege hun kleding, telefoon en zelfs simpel verzet, en demonialiseren hen.

Deze tegenstelling wordt nog duidelijker wanneer op overheidsbijeenkomsten, met muziek en zelfs programma’s met de sfeer van Libanese concerten, geprobeerd wordt een vrij en probleemloos beeld van de maatschappelijke situatie te tonen. Maar de mensen die aan deze ceremonies deelnemen, zijn grotendeels uit kringen die trouw zijn aan het bewind; een gecontroleerd toneel, om een vals bericht te versturen: ‘Er is geen probleem.’ Achter deze scènewerk speelt zich echter een werkelijkheid af die met bloed en angst wordt geschreven.

In de afgelopen dagen zijn berichten gepubliceerd over burgers die op controleposten om het leven zijn gekomen. Een van deze gevallen betreft een jongeman die door een direct schot zijn leven verloor. In een ander voorval kreeg een jongeman een hartaanval na een confrontatie met krachten op het controlepost en het gebruik van een taser, en stierf ter plekke. De families van deze slachtoffers hebben niet alleen geen toegang tot gerechtigheid, maar worden onder druk en bedreigingen gezet om te zwijgen.

De controleposten die op grote schaal in verschillende steden zijn opgericht, zijn eigenlijk instrumenten van publieke intimidatie geworden; ongerechtvaardigde stopzettingen, telefoonontstallingen, vernederende opmerkingen over de hijab en gewelddadige confrontaties maken deel uit van de dagelijkse ervaring van burgers.

Ondertussen is de aanwezigheid van krachten verbonden aan de Revolutionaire Garde slechts een deel van het verhaal. Rapporten tonen aan dat geleende krachten uit landen in de regio, waaronder Libanon, Afghanistan en Pakistan, ook aan deze onderdrukkingscyclus zijn toegevoegd; een aanwezigheid die het gevoel van onveiligheid en bezetting voor de bevolking verder heeft versterkt.

Zelfs eenvoudige protesten van burgers gaan niet onbeantwoord. In een geval werden gezinsleden die alleen vanwege een hartenstilstand en hersenslachtoffer van hun zieke vader thuis wilden dat storende krachten voor hun huis werden verplaatst, bedreigd en aangevallen met zware beschuldigingen en geweld. Deze behandeling stopte daar niet en werd naar een ander niveau van intimidatie getild met aanvallen van gemaskerde krachten op de woningen van gezinsleden.

Deze onderdrukkingscyclus herhaalt zich jaren: ‘Show voor buitenshuis, druk van binnenuit. Beeldvorming van vrijheid naast de werkelijkheid van controle en geweld.’

Toch is het meest onthutsend de stilte of onverschilligheid van de internationale gemeenschap tegenover deze duidelijke tegenstelling. Een wereld die deze afbeeldingen ziet, deze verhalen hoort, maar in veel gevallen geen passende reactie toont.

De werkelijkheid kan niet voor altijd verborgen blijven. Dit gat tussen beeld en werkelijkheid is zo diep geworden dat het zelfs niet meer door de meest uitgebreide propagandamachine kan worden verhuld. Wat overblijft, zijn mensen die elke dag de prijs van deze leugen betalen met hun veiligheid, waardigheid en zelfs hun leven.