Veiligheidsdocument voor beperking van kerstviering in Iran; kerstboom onder gouvernementale controle

Een document dat aan het kantoor van de Informatiecoördinatieraad wordt toegeschreven, onthult een plan om de viering van Kerstmis, het tonen van symbolen van het nieuwe jaar en de verkoop van aan het christendom gerelateerde producten in Iran in te perken. In dit document zijn gemeentes, scholen, sociale diensten, hotels, winkels, postorganisaties en gerechtelijke instanties gevraagd om christelijke activiteiten nauw in de gaten te houden en in sommige gevallen de organisatie of presentatie daarvan tegen te gaan.
Op basis van informatie gepubliceerd door organisatie Article 18 heeft deze organisatie het originele document dat aan het kantoor van de Informatiecoördinatieraad wordt toegeschreven, gezien; echter, vanwege beperkte toegang tot informatie en onafhankelijke bronnen in Iran, is volledige verificatie van de authenticititeit van het document en de mate van implementatie van de daarin opgenomen instructies niet mogelijk. Een versie van dit document met wijzigingen is ook op het sociale netwerk X gepubliceerd. Daarom mag hetgeen in dit rapport over de details van de instructies wordt gesteld, alleen betrekking hebben op de tekst die aan veiligheidsinstanties wordt toegeschreven en mag dit niet worden beschouwd als een richtlijn waarvan de authenticiteit en uitvoering officieel is bevestigd.
In de gepubliceerde tekst worden Kerstmis en het gebruik van symbolen zoals kerstbomen en de Kerstman geplaatst binnen het kader van activiteiten die “kruistocht- en zionistisch-christelijke stroming” worden genoemd. De auteurs van het document hebben huiskerken en netwerken voor de distributie van de Bijbel ook gepresenteerd als activiteiten die kennelijk gericht zijn op het waarschijnlijk ondermijnen van de islamitische overtuigingen van de samenleving. Hoewel de authenticiteit en mate van uitvoering van dit document nog niet onafhankelijk is bevestigd, is de inhoud ervan op een verontrustende manier consistent met de lange geschiedenis van beveiligingsmaatregelen door de Islamitische Republiek tegen christenen, in het bijzonder christen burgers en huiskerken.
De betreffende retoriek weerspiegelt meer dan dat deze zorgen uitdrukken over de openbare veiligheid, een ideologische blik die religieuze en culturele activiteiten van een samenleving koppelt aan begrippen als infiltratie, dreiging en beveiligingssamenzwering. In een dergelijk perspectief kan zelfs een familiële bijeenkomst, een Bijbel, het kruis als symbool of een kerstboom van een normale culturele en religieuze aangelegenheid worden getransformeerd tot een beveiligingskwestie.
Deze benadering heeft echter ook voorganger in media dicht bij de regering. Het persbureau “Rasa”, aangesloten bij het seminarie van Qom, schreef ongeveer twee jaar geleden in een artikel met als titel “Dennenbomen van Cyrus-aanbidders” dat neiging naar festiviteiten zoals Kerstmis een vorm van culturele agressie is. Dit medium koppelde zelfs de organisatoren van Kerstmisfeesten aan personen die deelnemen aan ceremonies met betrekking tot Cyrus. Dergelijke retoriek toont aan dat oppositie tegen Kerstmis niet beperkt is tot beveiligingskringen en ook geworteld is in een deel van de ideologische propaganda van de regering.
Maar de werkelijkheid van de Iraanse samenleving wijkt af van dit beveiligingsscenario. Belangstelling voor kerstbomen, de Kerstman, versieringen en New Year-decoraties wordt ook gezien onder enkele niet-christelijke burgers. Sommige van deze geïnteresseerden zijn christenen, sommigen houden van de cultuur en esthetica van het festival, en sommigen zien het eenvoudigweg als een gelegenheid voor vreugde, familiebijeenkomsten en verlichting van dagelijkse spanningen. Geen van deze keuzes vormt op zichzelf een bedreiging voor de veiligheid of de overtuigingen van anderen.
Op basis van de tekst die aan het kantoor van de Informatiecoördinatieraad wordt toegeschreven, zal de implementatie van resoluties met betrekking tot “beheer van nieuwjaarsceremoniën en Kerstmisfeesten” worden gevolgd via beveiligingscomités in gouverneurskantoren en districtsadministraties.
In de sectie over gemeentes wordt melding gemaakt van het voorkomen dat stadsbuurmeesters aanwezig zijn in kerken, zich onthouden van het plaatsen van nieuwjaarsgroetborden en het verhinderen van toerisme voor bezoeken aan plaatsen van religieuze minderheden.
In het onderwijs en de organisatie voor sociale zaken is ook sprake van het voorkomen van Kerstmisfeesten in scholen en kleuterscholen, met name in Teheran en andere grote steden. Culturele erfgoedinstanties is gevraagd het plaatsen van kerstbomen en symbolen zoals de Kerstman in hotels te voorkomen.
Een ander deel van het document heeft betrekking op het kantoor van de openbare aanklager voor cultuur en media; een instantie die, op basis van de gepubliceerde tekst, moet optreden tegen de verkoop van christelijke artikelen in online winkels en sociale netwerken. Deze maatregelen kunnen leiden tot blokkering van websites en Instagram-pagina’s. Postdiensten zijn ook opgeroepen om toezicht te houden op de verzending van promotieartikelen van het christendom.
In een ander deel wordt nadruk gelegd op het verzamelen van informatie over Instagram-pagina’s en winkels die symbolen van het christendom en kerstmisproducten aanbieden of promoten. Als deze instructies worden uitgevoerd, zal het bereik van maatregelen verder gaan dan kerken en religieuze samenkomsten en normale bedrijven, verkopers van versieringen, hotels en zelfs gezinnen die kerstbomen in hun huizen installeren blootstellen aan beperkingen.
Met andere woorden, de kwestie is niet alleen hoe religieuze ceremonieën worden uitgevoerd, maar ook het recht van burgers om voor hun vreugde te kiezen, hun huis in te richten, een cultureel product te kopen en aanwezig te zijn in openbare ruimtes wordt als doelwit aangemerkt.
Bezorgdheid over de bepalingen van dit document doet zich voor op een moment dat de behandeling van christelijke gemeenten, met name bekeerde christelijke burgers en leden van huiskerken, herhaaldelijk is gedocumenteerd.
Organisatie Article 18 heeft in haar rapporten bericht van de arrestatie van tientallen christenen rond Kerstmis. Op 27 december 2024 werden bijvoorbeeld meer dan 40 christenen in twee afzonderlijke bijeenkomsten voor Kerstmisviering gearresteerd. Deze arrestaties vonden plaats terwijl gerechtelijke autoriteiten tegelijkertijd bericht gaven over de verlening van vijf dagen verlof aan enkele christelijke gevangenen naar aanleiding van Kerstmis.
In een ander geval deden ongeveer 30 agenten van het Ministerie van Inlichtingen in december 2023 een inval in een familiair feest van christenen nabij Shahriar dat was georganiseerd om Kerstmis te plannen. Hossein Mohammadi en Hana Golami, twee christelijke burgers, bevonden zich onder de arrestanten in deze zaak en werden later opgeroepen voor het uitvoeren van gevangenisstraffen.
Ook twee broers met de namen Mahmoud en Mansoor Mardani, die waren gearresteerd tijdens een inval van beveiligingskrachten in een huiskerk in Fooladshahr, Isfahan, en gelijktijdig met de viering van Kerstmis, werden elk tot vier jaar gevangenisstraf veroordeeld en in december 2025 naar de gevangenis gestuurd om hun straf uit te zitten.
Het jaarlijkse rapport van Organisatie Article 18 over 2025 bericht ook over toegenomen druk op christenen, arrestaties en zware gevangenisstraffen. Het rapport stelt dat in 2025 minstens 73 christenen tot verschillende straffen werden veroordeeld en minstens 57 mensen te maken hadden met straffen inclusief gevangenisstraf, verbanning of dwangarbeid. Het rapport vermeldt ook de annulering van openbare Kerstmisceremoniën in de St. Vartanants-kerk van Isfahan in november 2025; een maatregel die voor de tweede keer in vier jaar plaatsvond.
Ondertussen moet onderscheid worden gemaakt tussen de situatie van historische en erkende Armeense en Assyrische kerken en de situatie van bekeerde christelijke burgers en Farsi-sprekende gemeenten. De grondwet van de Islamitische Republiek erkent christenen onder erkende religieuze minderheden, maar deze erkenning betekent niet dat alle christenen gelijke vrijheid hebben om zich te bezighouden met aanbidding, onderwijs en het houden van ceremonies.
Op basis van het politieke rapport van het Britse Ministerie van Binnenlandse Zaken over christenen in Iran, dat in oktober 2026 is bijgewerkt, hebben Armeense en Assyrische christenen beperkte mogelijkheden om ceremonies in hun kerken te houden, maar deze vrijheid gaat gepaard met beperkingen; waaronder officiële kerken onder toezicht staan en het niet is toegestaan om bekeerde christelijke burgers in hun ceremonies toe te laten of religieuze en missionarische activiteiten in het Farsi uit te voeren. Ter vergelijking zijn deze burgers vaak niet welkom in officiële kerken en wijken zij uit naar huisgemeenten voor aanbidding en Bijbelstudie; gemeenten die herhaaldelijk doelwit zijn geweest van invallen door beveiligingskrachten.
Het rapport bericht ook over arrestatie en gerechtelijke vervolging van christenen onder vage beschuldigingen zoals “propaganda tegen het systeem”, “promotie van zionistisch christendom” en veiligheidsmisdrijven. Zelfs activiteiten als gebed, doop, Heilige Communie en Kerstmisviering zijn in sommige zaken als bewijzen van beschuldigingen tegen christenen gebruikt.
Artikel 18 van het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten, waaraan Iran zich ook heeft aangesloten, erkent het recht op vrijheid van gedachte, geweten en religie. Dit recht omvat de vrijheid om een religie of overtuiging aan te hangen, aan te nemen en deze individueel of gezamenlijk, privé of in het openbaar, via aanbidding, het uitvoeren van rituelen, religieuze handelingen en onderwijs uit te drukken.
Zelfs als een regering het niet eens is met een feest of cultureel symbool, kan deze onenigheid geen rechtvaardiging zijn voor het onderdrukken of burgers van hun fundamentele rechten beroven. Een kerstboom, de Kerstman, een Bijbel of een familiaire bijeenkomst vormen op zichzelf geen veiligheidsbedreigingen. Het transformeren van deze symbolen in onderwerp van dossierbouwing en beveiligingstoezicht is niets anders dan regeringsbemoeiing met de meest persoonlijke keuzes van burgers.
Als het gepubliceerde document authentiek is en de bepalingen ervan worden ten uitvoer gelegd, beperkt de Islamitische Republiek niet alleen de religieuze vrijheid van christenen, maar ook het recht van niet-christelijke burgers om deel te nemen aan een cultureel festival en hun levensstijl te kiezen. Een regering die zich bedreigd voelt door een versierde boom of familiair feest, toont in werkelijkheid aan hoe vreemd het is geworden voor culturele diversiteit en de vrijheid van burgers om te kiezen.
Het Iraanse volk heeft geen beveiligingsvergunning nodig voor vreugde, geloof en samenleven. Geen enkele instantie heeft het recht families te vertellen welk symbool zij in hun huis mogen plaatsen, welk boek zij mogen lezen, welk feest zij mogen houden of aan welke religieuze gemeenschap zij zich mogen aansluiten. Kerstmis is geen misdaad, christelijk geloof is geen misdaad, en de vreugde van burgers mag niet in een beveiligingsdossier worden omgezet.




